Reunion για τους αποφοίτους του 1991 του Προτύπου Λυκείου Πατρών

Πέρασαν 25 χρόνια και οι παλαιοί συμμαθητές - απόφοιτοι του 1991 του Πειραματικού Λυκείου Πατρών (τότε Προτύπου) συναντήθηκαν και πάλι σε φιλόξενο και ζεστό χώρο στα Ψηλά Αλώνια.

Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν αλλά οι μνήμες είναι ακόμα ζωντανές και τα πρόσωπα παραμένουν φωτεινά. 

Μακάρι να επαναληφθεί η συνάντηση! Άλλωστε το δύσκολο είναι πάντα η πρώτη φορά...

Αναρτήθηκε από ΓΙΑΝ. ΠΑΝ.

Ένας δάσκαλος μπορεί να φέρει την άνοιξη

της Άλκης Ζέη

Ήρθε ο πόλεμος. Ήτανε μια Δευτέρα και η πιο μεγάλη μου λύπη ήτανε ότι έκλεισε το σχολείο. Κι αργότερα, στην κατοχή, το σχολείο ήτανε σαν ένας φωτεινός φάρος μέσα στη μαυρίλα. Ας συναντούσαμε στο δρόμο ανθρώπους σωριασμένους κάτω από την πείνα, ας βλέπαμε άλλους να ψάχνουν στα σκουπίδια για να βρουν κάτι να φάνε, κι ας είχαμε δεί ένα πρωί δυο κρεμασμένους από ένα φανάρι της πλατείας. Μόλις έκλεινε η πόρτα του σχολείου τα ξεχνούσαμε όλα, κι οι δάσκαλοί μας αδυνατισμένοι από την πείνα, με το κολάρο του πουκαμίσου τους να χάσκει στον λαιμό, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να ξεχνάμε τη φρίκη και να έχουμε ενδιαφέρον για τη ζωή.

Παρ' όλο που το σχολείο μας το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί και στριμωχτήκαμε σε ένα άλλο κτήριο τρείς τρείς στα θρανία, τότε κάναμε τις παραστάσεις του κουκλοθέατρου που εγώ έγραφα τα έργα, άλλες έπαιζαν τους ρόλους κι άλλες έφτιαχναν σκηνικά και κοστούμια.Δουλεύαμε με πάθος, τα ξεχνούσαμε όλα.Κι αυτό, το οφείλαμε στην καθηγήτρια των τεχνικών, την Ελένη Περράκη, που κράτησε μετά την κατοχή για ολόκληρα τριάντα χρόνια το κουκλοθέατρο με το όνομα «Μπάρμπα Μητούσης». Τότε που ήταν σχεδόν το μοναδικό θέαμα για παιδιά.

Και δεν ήτανε μόνο αυτή. Ο καθηγητής των αρχαίων ελληνικών ο Μιχάλης Αναστασίου-ξαδελφος του Καζαντζάκη- δεν μας άφηνε μόνο με τα εις μι ρήματα και δυο σελίδες από την Αντιγόνη να μάθουμε απ' έξω. Μας διάβαζε από μετάφραση όλη την τραγωδία και ξέκλεβε λίγη ώρα πριν χτυπήσει το κουδούνι για να μας διαβάσει τη μεγάλη του αγάπη, τον Πέρ Γκυντ του Ίψεν.

Οι δάσκαλοι, αυτοί είναι το παν για το σχολείο. Τώρα περιμένω με ανυπομονησία να χτυπήσει το πρώτο κουδούνι για ν' αρχίσω να επισκέπτομαι τα σχολεία, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε όλη την Ελλάδα, να κουβεντιάσω με τα παιδιά.

Kι όλα αυτά τα χρόνια που πηγαίνω από σχολείο σε σχολείο, κατέληξα στο συμπέρασμα πως όλα εξαρτώνται από τον δάσκαλο. Είτε το σχολείο βρίσκεται σε μεγάλη πόλη είτε σε μικρή ή και σε χωριό ακόμα, εντυπωσιάζομαι από τα παιδιά που κάνουν τόσα δημιουργικά πράγματα, που ξέρουν να συνομιλούν κι έχουν διαβάσει τόσα βιβλία που απορείς πώς βρίσκουν τον χρόνο. Κι όλα αυτά γιατί υπάρχει ένας δάσκαλος που κλέβει ώρες από μαθήματα και από τη ζωή του για να κάνει τα παιδιά -δύσκολο πράγμα σήμερα -να αγαπήσουν το βιβλίο και να ξεφύγουν από το βαρετό πρόγραμμα του σχολείου .Τους θαυμάζω αυτούς τους δασκάλους.Μέσα στις δύσκολες και άχαρες μέρες που ζούμε, αυτοί είναι μια αχτίδα ελπίδας. Σ΄ένα νησί, είχα επισκεφτεί ένα σχολείο, την έκτη τάξη Δημοτικού. Και τι δεν έκαναν αυτά τα παιδιά. Έπαιζαν σκηνές ολόκληρες από τα βιβλία μου, είχαν γράψει δικές τους σκέψεις, ως και τραγούδια είχαν γράψει σχετικά με τα βιβλία, τα τραγουδούσε μια μικρή χορωδία που μαέστρος ήταν ο δάσκαλος.

Ένας πολύ χαρούμενος δάσκαλος με ολοφάνερη την αγάπη του για τα παιδιά. Πριν αποχαιρετήσω τα παιδιά τα συγχάρηκα για τη δουλειά που είχανε κάνει μα είπα ακόμα πως τους συγχαίρω και για τον εξαίσιο δάσκαλό τους .Τότε σηκώθηκε ένα αγόρι και μου λέει: Μας άξιζε όμως. Όταν βγήκαμε από την τάξη ρώτησα το παιδί. Γιατί είπες πως σας άξιζε ένας τέτοιος δάσκαλος; Και τότε εκείνο, μου διηγήθηκε μια απίστευτη ιστορία. Από την αρχή του χρόνου ως τις γιορτές, είχαν έναν δάσκαλο που φοβόταν τα μικρόβια, δεν άγγιζε την κιμωλία να γράψει στο πίνακα, ούτε τα τετράδιά τους, κι έβαζε τα ίδια τα παιδιά να γυρίζουν τα φύλλα κι αν κάποιο τον άγγιζε κατά λάθος, έβαζε τις φωνές κι έφευγε από την τάξη. Τα παιδιά είχαν πέσει όλα σε κατάθλιψη κι όταν ήρθε ο καινούργιος δάσκαλος, έκανε μέσα σ' ένα μήνα όλη την τάξη χαρούμενη και τα παιδιά με χαρά έκαναν χίλια δυο πράγματα μαζί του.

Ας αλλάζουν οι υπουργοί Παιδείας, ας αλλάζουν κάθε τόσο τους νόμους. Όταν υπάρχει ένας δάσκαλος με όρεξη και κέφι, τα παιδιά αποκτούν κι' αυτά όρεξη και κέφι για δουλειά. Είτε σε καινούριο σχολείο βρίσκονται είτε σε λυόμενο ή σε τάξεις με ξεχαρβαλωμένα θρανία. Βλέπεις τα μάτια τους να λάμπουν.

Δεν θ' άξιζε λοιπόν ένα φωτοστέφανο για τον δάσκαλο; 'Αραγε θα βρεθεί ποτέ χέρι να του το φορέσει;

Περισσότερα: mothersblog.gr

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ  ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Tο συρτάκι της Πολεμικής μας Αεροπορίας στην Κόκκινη Πλατεία

Μάγεψαν για μια ακόμα φορά οι Έλληνες το κοινό στην Κόκκινη πλατεία της Μόσχας, που καταχειροκρότησε την μπάντα της Πολεμικής Αεροπορίας να παιανίζει και να χορεύει συρτάκι.

Όλα τα παραπάνω έγιναν στο διεθνές φεστιβάλ Στρατιωτικών Μουσικών Σχημάτων «Spasskaya» στη Μόσχα που ολοκληρώθηκε το περασμένο Σάββατο και συμμετείχαν 22 στρατιωτικές μπάντες από 12 χώρες.

Την Ελλάδα εκπροσώπησε μικτή μπάντα, από το Σμήνος Μουσικής της Πολεμικής Αεροπορίας, με τη συμμετοχή ατόμων από το Πολεμικό Ναυτικό και μαέστρο τον Αλέξανδρο Λιτσαρδόπουλο.

Δείτε την καταπληκτική εμφάνισή τους στη Μόσχα και την αποθέωσή τους από το κοινό.

Αναρτήθηκε από ΓΙΑΝ. ΠΑΝ.

Ο Δάσκαλος που νοιάζεται

"Δάσκαλος του Δημοτικού Σχολείου σημαίνει αλήθεια και φως, φλόγα και πάθος, υπευθυνότητα και συνείδηση, προσφορά κι έγνοια, αγώνας κι αγωνία, ελευθερία και δημοκρατία". Αυτά τα όμορφα λόγια και ακόμη περισσότερα μαζί με μια πολύ συγκινητική ιστορία για τον Έλληνα Δάσκαλο, γραμμένα από τον Νίκο Πολυμενάκο, τα διάβασα στο kalimera-arkadia.gr και μια γλύκα γέμισε την ψυχή μου. Σας παραθέτω από κάτω ολόκληρο το κείμενο. 

Δεκέμβρης του 1962, στη Σίταινα…

Το ημερολόγιο έδειχνε 5 του μήνα, ανήμερα του Αγίου Σάββα. Από το πρωί πέφτει δυνατή βροχή. Ο αέρας λυσσομανάει, λυγίζει τα κλαδιά του γεροπλάτανου που αγκαλιάζει το Δημοτικό Σχολείο, τα τσακίζει και τα πετάει με μανία στη στέγη.

Τα κεραμίδια σπάνε. Οι στάλες που πάντοτε συντρόφευαν το μάθημα στην αίθουσα, τις βροχερές ημέρες, τώρα  έγιναν ρυάκια. Η φλόγα από την ξυλόσομπα που σιγοκαίει, κοντεύει να σβήσει. Οι μαθητές κοιτούν ανήσυχα μια το Δάσκαλο και μια το ταβάνι. Κρύβουν τα λιγοστά βιβλία στον κόρφο τους, για  να μην τα μουσκέψει η βροχή.

Ο Δάσκαλος, Βασίλης Μπουρνάκης, μαζεύει τους 45 μαθητές του σε μια γωνιά της αίθουσας. Πρέπει να τελειώσει το μάθημα. Το ρολόι χτυπάει δύο φορές. Οι μαθητές βγαίνουν από την αίθουσα και παίρνουν τα μονοπάτια για τα σπίτια τους. Ο Δάσκαλος χαϊδεύει τα βρεγμένα μαλλιά τους.

Στο μυαλό του στριφογυρίζουν τα δεκάδες έγγραφα που τόσο καιρό έχει υποβάλει στις «αρμόδιες υπηρεσίες», για την επισκευή της στέγης του Σχολείου.

Η βροχή συνεχίζει ασταμάτητα και οι μαθητές του σε λίγο θα επιστρέψουν στο σχολείο, για το απογευματινό πρόγραμμα. Ο Δάσκαλος βάζει το φθαρμένο πανωφόρι του και βγαίνει από την αίθουσα. Πρέπει να προστατέψει τους μαθητές του από το κρύο και τη βροχή. Πρέπει να δώσει λύση.  Παίρνει μια ξύλινη σκάλα, που την κρατάνε στη βάση της τρεις μαθητές της τελευταίας τάξης, και σκαρφαλώνει στη στέγη.

Ο αέρας φυσά δυνατά, τα κεραμίδια γλιστράνε, ο Δάσκαλος πέφτει στο κενό…. Οι  τρεις μαθητές,  και κάποιοι που δεν είχαν προλάβει ακόμα να απομακρυνθούν, γίνονται μάρτυρες της θυσίας του.

Ξεψύχησε σε λίγο δίπλα στους μαθητές του και τους κατοίκους του χωριού.

Η βροχή σταμάτησε κι έδωσε τη θέση της στα δάκρυα που κύλησαν ποτάμι.

Το άψυχο σώμα του, πάνω σε μια πρόχειρη ξυλοδεσιά, το ξεπροβόδισαν οι μαθητές του. Οι μεγαλύτεροι το συνόδεψαν μέχρι το Άστρος, όπου ενταφιάστηκε.Την ψυχή του και το πνεύμα του τα πήραν ευλαβικά η Ιστορία και η αιωνιότητα. Ήταν μόλις 33 χρόνων…

Οι αρμόδιες υπηρεσίες, το κράτος, απεφάνθησαν πως δεν επρόκειτο περί εργατικού ατυχήματος , από 14.00’ έως 16..00’ υπήρχε διακοπή των μαθημάτων, « και ως εκ τούτου η οικογένειά του δεν εδικαιούτο αποζημιώσεως».

Ο Δάσκαλος, αείμνηστος Βασίλης Μπουρνάκης, θυσίασε τη ζωή του όχι μόνο για να μεταφέρει τη γνώση, αλλά και για να κάνει τη ζωή των μαθητών του λίγο καλύτερη, πιο όμορφη, πιο ανθρώπινη.

«Ο αείμνηστος ήρωας Δάσκαλος Βασίλειος Μπουρνάκης μένει ζωντανός πάνω από τη στέγη του σχολειού, πατώντας στα σπασμένα κεραμίδια και βάζοντας το χέρι αντήλιο, για να δει αν θα έρθει κάποτε το λεωφορείο της στοργής και για αυτά εδώ τα χωριατόπουλα. Ο δάσκαλος δεν πέθανε. Από την στέγη του σχολειού του συνεχίζει το μάθημα σε όλα τα παιδιά της χώρας, σε όλα τα παιδιά τη οικουμένης. Διδάσκει τους σκληρούς αφέντες και τους περιφρονημένους παρίες, γιομίζει με ελπίδες τους ανθρώπους.  Μπαίνει στις προσδοκίες, στα βάσανα και στους αγώνες. Μπαίνει  παντού…».

Οι Δάσκαλοι αποτελούν τους πιο σημαντικούς λειτουργούς στο χώρο της Δημόσιας Εκπαίδευσης. Είναι εκείνοι που πλάθουν με αγάπη και στοργή τις ψυχές των παιδιών μας, που ανοίγουν τα φτερά τους για να ταξιδέψουν στο όνειρο, που προσφέρουν γνώσεις μα πρωτίστως αξίες, ιδέες και οράματα, που ανοίγουν δημιουργικά μονοπάτια. Δάσκαλος του Δημοτικού Σχολείου σημαίνει αλήθεια και φως, φλόγα και πάθος, υπευθυνότητα και συνείδηση, προσφορά κι έγνοια, αγώνας κι αγωνία, ελευθερία και δημοκρατία.

Ανέκαθεν ο Έλληνας Δάσκαλος υπήρξε ανυπόταχτος κι ελεύθερος. Ανέκαθεν ο Έλληνας δάσκαλος ενοχλούσε και συνεχίζει να ενοχλεί το «σύστημα», για πολλούς λόγους, αλλά και γιατί δε βολεύτηκε ούτε διορίστηκε μέσα από τα γρανάζια των κομματικών μηχανισμών της εξουσίας, ώστε να ελέγχεται και να καθοδηγείται.

Θυμάμαι πάντα με αγάπη και συγκίνηση όλους τους Δασκάλους μου. Αν η φαμίλια ήταν το ένα στήριγμα, ο Δάσκαλος ήταν το άλλο. Ο κατατρεγμένος και τις περισσότερες φορές κυνηγημένος από το σύστημα Δάσκαλος. Πάμφτωχος, στριμωγμένος συνήθως σ’ ένα καμαράκι στο υπόγειο του σχολικού κτηρίου, οδοιπόρος και ξωμάχος της γνώσης, οραματιστής και κοινωνικός απόστολος. 

Πηγή: https://www.kalimera-arkadia.gr

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

19 Μαΐου 2016: Αλλαγή φρουράς με το «Αητέντς επαραπέτανεν»

ΘΥΜΑΜΑΙ....

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Ο άνθρωπος που έσωσε τους Έλληνες πρόσφυγες της Σμύρνης

Η ιστορία του Asa K. Jennings αποδεικνύει ακράδαντα ότι οι ήρωες δεν είναι οι κυβερνήσεις, δεν είναι οι υπουργοί και οι στρατηγοί, δεν είναι οι μεγάλοι και οι δυνατοί, αλλά οι άνθρωποι σαν κι εμένα και σένα που έχουν τη δύναμη και τη θέληση μέσα τους να αλλάξουν τον κόσμο. Ποιος είναι ο Asa K. Jennings; Σύμφωνα με την αγγλική Βικιπαίδεια είναι εκείνος που βοήθησε να απομακρυνθούν οι 350.000 κατατρεγμένοι Έλληνες  πρόσφυγες από τις ακτές της Σμύρνης εκείνες τις τρομερές ημέρες της καταστροφής. Η Ελλάδα τον έχει τιμήσει με το σπουδαιότερο πολιτικό της μετάλλιο, τον Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος  και το υψηλότερο πολεμικό της μετάλλιο,  το μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας. Ωστόσο η ιστορία του είναι άγνωστη, σε κανένα σχολικό βιβλίο δεν αναφέρεται και μάλλον θα καταλάβετε γιατί, όταν τη διαβάσετε.

O Έιζα Τζένιγκς (Asa Jennings 1877-1933) γεννήθηκε στο Upstate της Νέας Υόρκης και για ένα διάστημα διετέλεσε μεθοδιστής πάστορας. Ήταν μέλος της YMCA (Χριστιανική Ένωση Νέων Ανθρώπων). Το 1904 σε ηλικία 28 ετών προσβλήθηκε από μια σπάνια ασθένεια της σπονδυλικής στήλης με αποτέλεσμα να αποκτήσει μία τεράστια καμπούρα και το ύψος του να περιοριστεί στα 1,60 μέτρα. Ξεκίνησε τη διεθνή καριέρα του ως εκπρόσωπος της YMCA στη Γαλλία, το 1918. Τον Αύγουστο του 1922 τοποθετήθηκε στη Σμύρνη, όπου ανέλαβε την τοπική YMCA, λόγω απουσίας του διευθυντή.

Μετά την κατάρρευση του ελληνικού στρατιωτικού μετώπου χιλιάδες έλληνες πρόσφυγες εισέρρευσαν στη Σμύρνη, αναζητώντας σωτηρία. Ο τουρκικός στρατός, μαζί με ατάκτους κατέλαβε την Σμύρνη αρχές Σεπτεμβρίου. Οι λεηλασίες και οι βιαιοπραγίες σε βάρος του χριστιανικού πληθυσμού αποκορυφώθηκαν με τον εμπρησμό της πόλης από τους Τούρκους. Περίπου 300.000 άνθρωποι στο έλεος των Τούρκων, υφίσταντο κάθε είδους εγκληματική ενέργεια. Οι Τούρκοι αποφάσισαν όλους αυτούς τους ανθρώπους να τους μεταφέρουν στο εσωτερικό της Ανατολίας, όπως έκαναν με την γενοκτονία των Αρμενίων, απόφαση, που θα τους οδηγούσε στην εξόντωσή τους.

Παρόλο, που όλοι οι ξένοι υπήκοοι εγκατέλειψαν την πόλη ο Asa Jennings παρέμεινε. Αργότερα είπε, ότι αισθάνθηκε το χέρι του Θεού στον ώμο του, ενώ έγραψε: «Μου φαινόταν, ότι τα τρομερά, αγωνιώδη, απελπισμένα ουρλιαχτά, που εκλιπαρούσαν για βοήθεια δεν θα έπαυαν να με κυνηγάνε σε όλη μου την ζωή». Βλέποντας τι γινόταν στην πόλη, πήρε το αυτοκίνητο της YMCA και επισκέφθηκε τον Μουσταφά Κεμάλ ο οποίος του έδωσε την άδεια μεταφοράς των ελλήνων με πλοία εκτός των ανδρών από 18 έως 45 ετών.

Με δικά του έξοδα, με ένα ιταλικό πλοίο, μετέφερε αρχικά 2.000 έλληνες στην Μυτιλήνη, όπου ναυλοχούσαν 20 πλοία, που μετέφεραν τον ελληνικό στρατό. Ζήτησε από τον στρατηγό Φράγκου να του διαθέσει τα πλοία για την μεταφορά των σφαγιαζόμενων ελλήνων. Ο στρατηγός ζήτησε εγγυήσεις, ότι οι Τούρκοι δεν θα καταλάβουν τα πλοία και ότι τα αμερικανικά πολεμικά πλοία θα τα προστατεύσουν.

Ο Asa Jennings επέστρεψε στην Σμύρνη πήρε από τον Μουσταφά Κεμάλ τις εγγυήσεις και από τον αμερικάνο κυβερνήτη Powells, ο οποίος του διέθεσε σκάφος και επέστρεψε στη Σμύρνη. Οι νέες διαπραγματεύσεις με τον στρατηγό Φράγκο δεν κατέληξαν και ο Asa Jennings απογοητευμένος τις πρώτες πρωινές ώρες βγήκε στο λιμάνι της Μυτιλήνης. Εκεί είδε να εισέρχεται το πολεμικό πλοίο «Κιλκίς», κυβερνήτης του οποίου ήταν ο Ι. Θεοφανίδης. Συζήτησε μαζί του το θέμα και ο Ι. Θεοφανίδης τον έφερε σε επαφή με την ελληνική κυβέρνηση με τον ασύρματο του πλοίου με κρυπτογραφημένα μηνύματα.

Έγραψαν μαζί ένα μήνυμα, που εστάλη κωδικοποιημένο στις Αρχές στην Αθήνα. Το μήνυμα έλεγε: «Εν ονόματι του ανθρωπισμού αποστείλατε άνευ καθυστερήσεως είκοσι σκάφη ευρισκόμενα εδώ και αδρανούντα δια να παραλάβουν λιμοκτονούντας Έλληνας πρόσφυγες εκ Σμύρνης. Έιζα Τζένιγκς. Αμερικανός πολίτης». Η απάντηση ήταν ποιος είναι αυτός. Ο Τζένιγκς απάντησε, ότι ήταν ο πρόεδρος της Αμερικανικής Επιτροπής Περίθαλψης στην Μυτιλήνη. Η πρώτη απάντηση ήταν, ότι ο πρωθυπουργός κοιμάται. Ο Τζένιγκς απαίτησε να τον ξυπνήσουν.

Στο επόμενο μήνυμα έλεγε ότι ο πρωθυπουργός είχε να συγκαλέσει Υπουργικό Συμβούλιο και ρωτούσαν ποια προστασία προσέφερε στα ελληνικά πλοία. Ο Τζένιγκς απάντησε ότι αμερικανικά πολεμικά θα τα προστάτευαν στην είσοδο και έξοδο από την Σμύρνη. Ο Τζένιγκς ρωτήθηκε εκ νέου αν «τα αμερικανικά αντιτορπιλικά θα προστατεύσουν τα πλοία εάν οι τούρκοι προσπαθήσουν να τα καταλάβουν». Αν

Μακεδονία εδώ, Μακεδονία εκεί...

Μπορεί οι δικοί μας να μην ξέρουν ακριβώς ποια είναι η Μακεδονία, όμως καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Robin Lane Fox φαίνεται να γνωρίζει ακριβώς. Ο καθηγητής με την ευκαιρία της έκθεσης «Από τον Ηρακλή στον Μέγα Αλέξανδρο – Θησαυροί από τη Μακεδονία, ένα ελληνικό βασίλειο στα χρόνια της δημοκρατίας» που πραγματοποιήθηκε Απρίλιο – Αύγουστο του 2011, αναφέρει την ιστορική αλήθεια ενάντια στην αμάθεια και στην προπαγάνδα της ΠΓΔΜ. Απολαύστε τον μέρα που ΄ναι και Χρόνια Πολλά!

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Η ζωή και η εκπαίδευση πριν τους Ταλιμπάν

Οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί από τον καθηγητή πανεπιστημίου Δρ Bill Podlich από την Αριζόνα κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Unesco. Ο καθηγητής έζησε για δυο χρόνια στο Αφγανιστάν μαζί με τη σύζυγό του και τις δυο έφηβες κόρες του και με τις φωτογραφίες θέλησε να καταγράψει το γαλήνιο τρόπο ζωής στο  Αφγανιστάν  εκεί γύρω στα 1960. Τότε που τα κορίτσια μπορούσαν να πηγαίνουν σχολείο και να σπουδάζουν, χωρίς μπούρκες, χωρίς πόλεμο....

Σχολείο κάτω από τα δέντρα. Τότε που κανείς δε φοβόταν να πάει σχολείο. 

Πιτσιρίκια την ώρα του μαθήματος. Κορίτσια και αγόρια μαζί. 

Κορίτσια που επιστρέφουν στο σπίτι από το σχολείο. Τα κορίτσια, καθώς και τα αγόρια, ήταν μορφωμένοι μέχρι το επίπεδο του γυμνασίου. Μπορούσαν να παρακολουθήσουν το κολέγιο όπως και τα αγόρια. 

Μαθητές με μπλε στολές χορεύουν σε μια σχολική παιδική χαρά. 

Αφγανός δάσκαλος. Οι δάσκαλοι για την κατάρτισή τους παρακολουθούσαν διετές ίδρυμα κολεγιακού επιπέδου. 

Ο χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων του αμερικανικού International School της Καμπούλ, στο οποίο φοιτούσαν τα κορίτσια του Podlich. Το σχολείο δεν υπάρχει πια.

Φοιτήτριες στην Ανώτατη Παιδαγωγική Ακαδημία της Καμπούλ όπου ο Δρ Podlich, ο φωτογράφος, εργάστηκε και δίδαξε για δύο χρόνια.

Μάθημα Χημείας

28.1.1986 - Έκρηξη του διαστημικού λεοφωρείου Challenger

Το ημερολόγιο έγραφε 28 Ιανουαρίου 1986 όταν συνέβη μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στην ιστορία της εξερεύνησης του Διαστήματος: η έκρηξη του διαστημικού λεωφορείου Challenger.

Το CNN ήταν το μόνο αμερικανικό δίκτυο που μετέδιδε ζωντανά την αποστολή και το γεγονός παρακολούθησαν από την τηλεόραση εκατομμύρια άνθρωποι. Και ενώ στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντα όλα έμοιαζαν σωστά και επικρατούσε ενθουσιασμός κατά την εκτόξευση του Challenger, 73 δευτερόλεπτα αργότερα ήρθε η απόλυτη καταστροφή, καθώς σημειώθηκε έκρηξη στο διαστημικό λεωφορείο στοιχίζοντας τη ζωή στους επτά επιβαίνοντες.

Ανάμεσα στα θύματα ήταν και η Κρίστα ΜακΌλιφ - μια δασκάλα που δεν ήταν αστροναύτης αλλά είχε επιλεγεί ανάμεσα σε 11.000 εθελοντές για να γίνει η πρώτη δασκάλα που θα πήγαινε στο διάστημα.

Η αποστολή είχε αναβληθεί για έξι ημέρες λόγω κακών καιρικών συνθηκών και τεχνικών προβλημάτων. Το πρωί της 28ης Ιανουαρίου είχε αρκετό κρύο και οι μηχανικοί είχαν προειδοποιήσει ότι οι δακτύλιοι που σφραγίζουν τους πυραύλους προώθησης ήταν ευάλωτοι στις χαμηλές θερμοκρασίας πύραυλοι προώθησης. Ωστόσο, αυτές οι προειδοποιήσεις έπεσαν στο κενό και στις 16.39 (ώρα Γκρίνουιτς) το Challenger εκτοξεύτηκε από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντα.

Οι έρευνες για την τραγωδία είχαν δείξει σχεδιαστικό λάθος στους πυραύλους προώθησης του σκάφους το οποίο κατά την απογείωση προκάλεσε αλυσιδωτή αντίδραση και που τελικά προκάλεσε την στην έκρηξη και ολική καταστροφή του διαστημοπλοίου. Οι διαχειριστές της NASA γνώριζαν για αυτά τα σχεδιαστικά λάθη, αλλά ολιγώρησαν.

Πηγή: iefimerida.gr 

αναρτήθηκε από ΓΙΑΝ. ΠΑΝ.

Το σταυρουδάκι

Ο καθηγητής του Μετσόβειου Πολυτεχνείου Χάρης Εφραιμίδης πήγε στην Τραπεζούντα για ένα σεμινάριο και καθόσον ήταν εκεί προσπάθησε να πραγματοποιήσει την επιθυμία της θείας του, να επισκεφτεί το σπίτι της και να ψάξει να βρει το σταυρό του γιου της, για να θυμάται το παιδί της, αφού το έχασε κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών. Με επιφύλαξη πήγε στο σπίτι της, αλλά εκεί τον περίμενε μια μεγάλη έκπληξη....!

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Δώδεκα αλήθειες για τη δημιουργική σκέψη που συνήθως δε διδάσκονται στο σχολείο...

1. Είσαι δημιουργικός! Ο καλλιτέχνης δεν είναι κάποιο ειδικό άτομο. Ο κάθε ένας από εμάς είναι ένα ξεχωριστό είδος καλλιτέχνη. Ο καθένας μας γεννήθηκε για να σκέπτεται δημιουργικά και αυθόρμητα. Η μόνη διαφορά μεταξύ ενός δημιουργικού ανθρώπου και ενός μη δημιουργικού είναι μια μικρή δοξασία: Οι δημιουργικοί πιστεύουν ότι όντως είναι δημιουργικοί. Αντίθετα, αυτοί που νομίζουν ότι δεν είναι δημιουργικοί, τελικά, δεν είναι δημιουργικοί.Από τη στιγμή που θα πιστέψεις στον εαυτό σου αρχίζεις να αναζητάς τις δεξιότητες που χρειάζεσαι ώστε να εκφράσεις την ταυτότητά σου και τα πιστεύω σου.

Να γιατί αυτοί που πιστεύουν ότι είναι δημιουργικοί, τελικά γίνονται δημιουργικοί. Αν όμως πιστεύεις ότι δεν είσαι δημιουργικός δεν υπάρχει λόγος να διδαχθείς και να μάθεις πώς θα γίνεις δημιουργικός, απλά γιατί δεν πρόκειται να γίνεις. Στην πραγματικότητα, πιστεύοντας ότι δεν είσαι δημιουργικός απαλλάσσεις τον εαυτό σου από την προσπάθεια ή τη δοκιμασία για κάτι καινούριο. Όταν κάποιος σου λέει ότι δεν είναι δημιουργικός, τότε μιλάς με κάποιον που δεν έχει ενδιαφέρον και ούτε θα κάνει κάποια προσπάθεια να γίνει.

2. Η δημιουργική σκέψη είναι (ήδη) έργο. Πρέπει να διακατέχεσαι από πάθος και αποφασιστικότητα για να βρεις τον τρόπο της πραγματοποίησης νέων και διαφορετικών ιδεών. Μετά πρέπει να έχεις υπομονή και εγκαρτέρηση απέναντι σε κάθε εναντιότητα. Όλες οι δημιουργικές μεγαλοφυΐες εργάζονται σκληρά και με πάθος για να πραγματοποιήσουν απίστευτο αριθμό ιδεών, οι περισσότερες από τις οποίες είναι κακές. Πράγματι, περισσότερα κακά ποιήματα γράφτηκαν από μεγάλους ποιητές, παρά από μικρούς. Ο Tomas Edison υλοποίησε 3000 διαφορετικές ιδέες για συσκευές φωτισμού προτού τις αξιολογήσει για την πρακτικότητα και την ωφελιμότητά τους. Ο Wolfgang Amadeus Mozart συνέθεσε περισσότερα από 600 μουσικά έργα, μεταξύ των οποίων 41 συμφωνίες, και κάπου 40 όπερες και (θρησκευτικές) λειτουργίες, κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του. Ο Rembrandt παρήγαγε γύρο στους 650 πίνακες και 2000 άλλα σχέδια και ο Picasso εκπόνησε περισσότερες από 20000 δημιουργίες. Ο Shakespeare έγραψε 154 σονέτα. Μερικά ήταν αριστουργήματα, μερικά δεν ήταν καλύτερα από αυτά που οι σύγχρονοί του θα μπορούσαν να γράψουν, και μερικά ήταν απλώς κακά.

  

3. Πρέπει να κάνεις τις κινήσεις που θα σε κάνουν δημιουργό. Όταν παράγεις ιδέες ενεργοποιείς αδρανείς μέχρι την ώρα εκείνη νευρικές συνάψεις που γυρίζουν τον εγκέφαλό σου από το off στο on. Όταν συλλαμβάνεις ιδέες αναγκάζεις τον εγκέφαλό σου ώστε να αυξήσει την επικοινωνία μεταξύ των νευρώνων του. Όσο πιο πολύ προσπαθείς να συλλάβεις καινούριες ιδέες τόσο πιο δραστήριος γίνεται ο εγκέφαλός σου και τόσο πιο δραστήριος γίνεσαι κι εσύ. Αν θέλεις να γίνεις καλλιτέχνης και το μόνο που κάνεις είναι να ζωγραφίζεις έναν πίνακα κάθε μέρα, τελικά θα γίνεις καλλιτέχνης. Πιθανόν να μην γίνεις ένας Vincent Van Gogh, αλλά θα γίνεις σπουδαιότερος καλλιτέχνης από κάποιον που δεν προσπάθησε ποτέ.

4. Ο εγκέφαλός σου δεν είναι computer. Ο εγκέφαλός σου είναι ένα δυναμικό σύστημα το οποίο συνεχώς εξελίσσει τα πρωτόκολλα λειτουργίας του αντί να υπολογίζει, στατικά, όπως κάνει ο κομπιούτερ. Ο εγκέφαλός σου εξελίσσεται και ανατροφοδοτείται με την ενέργεια που παράγεται από τις εμπειρίες του, πραγματικές ή φανταστικές. Μπορείτε λοιπόν να αποκομίσετε εμπειρία, απλά δημιουργήστε την με την φαντασία σας. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ μιας πραγματικής εμπειρίας και μιας εμπειρίας που φαντασιώθηκε ζωηρά και με λεπτομέρειες. Αυτή η ανακάλυψη είναι που κατέστησε ικανό τον Albert Einstein να επινοήσει, μέσα από πειράματα με σενάρια καθαρής φαντασίας, τις επαναστατικές θεωρίες σχετικά με το σύμπαν και το χρόνο. Κάποια ημέρα, για παράδειγμα, φαντασιώθηκε ότι είναι ερωτευμένος. Δύο εβδομάδες μετά φαντασιώθηκε μία συνάντηση με τη γυναίκα

Το παλαιότερο βιβλιοπωλείο στον κόσμο

Το παλαιότερο βιβλιοπωλείο του κόσμου λέγεται Bertrand. Βρίσκεται στη Λισαβόνα, επί της Rua Garrett στη γειτονιά Chiado, δίπλα στην Όπερα και το καφενείο "Α Brasileira", διάσημο για ένα χάλκινο άγαλμα ενός από τους πιο γνωστούς σύγχρονους ποιητές της Πορτογαλίας, του Φερνάντο Πεσσόα. Άνοιξε το 1732 και παραμένει από τότε σε λειτουργία!

Το Bertrand δεν είναι απλώς παλιό και σαν τέτοιο θαυμάζεται σήμερα. Το ξεχωριστό με αυτό το βιβλιοπωλείο είναι ότι συνεχίζει να είναι μια πολύ καλή και αναπτυσσόμενη επιχείρηση εδώ και 283 χρόνια! Έχει επιβιώσει βέβαια μέχρι τώρα από σεισμούς και επαναστάσεις, αλλά και την πρόσφατη οικονομική κρίση. 

Ο Όμιλος Bertrand κατέχει 53 βιβλιοπωλεία στην Πορτογαλία, μια λέσχη βιβλίου, και οκτώ μικρότερους εκδότες. Η εταιρεία ήταν θυγατρική της γερμανικής εταιρείας μέσων ενημέρωσης Bertelsmann μέχρι το 2010, οπότε και  η Bertelsmann πώλησε την Bertrand στον Πόρτο Editora, το μεγαλύτερο εκδοτικό οίκο της Πορτογαλίας.

Οι επενδύσεις για την ανανέωση του βιβλιοπωλείου δεν ήταν μια εύκολη απόφαση για την Bertrand. Η αγορά του βιβλίου στην Πορτογαλία συρρικνώθηκε κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Σχεδόν το ένα πέμπτο των βιβλιοπωλείων της χώρας έχουν κλείσει τις πόρτες τους από το 2004.

Πέρυσι, οι πωλήσεις μειώθηκαν περαιτέρω κατά 4,6 τοις εκατό. Οι κυβερνητικές περικοπές που σχετίζονται με τις προσπάθειες για τη συγκράτηση του αυξανόμενου δημοσίου χρέος της Πορτογαλίας έχουν περιορίσει την αγοραστική δύναμη της πορτογαλικής μεσαίας τάξης. 

Ωστόσο οι διαχειριστές του φοβερού βιβλιοπωλείου στη γειτονιά Chiado έχουν έναν λόγο να βλέπουν με αισιοδοξία το μέλλον. Η Λισαβόνα είναι όλο και πιο δημοφιλής μεταξύ των ταξιδιωτών. Και το περίφημο βιβλιοπωλείο είναι ιδιαίτερα δημοφιλές μεταξύ των τουριστών οι οποίοι το περιλαμβάνουν ανάμεσα στις επισκέψεις τους και αγοράζουν πολύ συχνά ένα βιβλίο σαν σουβενίρ από την επίσκεψή τους στην όμορφη πόλη. 

Πηγή:http://www.dw.com

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

20th July 1974 : The turkish army under an operation named Attila invades Cyprus

A video tribute made to remind us this bad summer of 1974 when the people of Cyprus has suffered a lot during the illegal invasion of the turkish troops. Unfortunately the bad times haven't ended yet for our suffering country.The turkish troops are still occupying our homelands and our country is still devided. Even though the 20th of July is claimed by the turks to be a ''peace and freedom day'' for us is a day of mourn and pain as the wounds of that war haven't healed yet. Those wounds will heal only if JUSTICE will be given.

This video is also dedicated to the Missing People (Greekcypriots defenders an civilians) who haven't returned to their families after the war but haven't found dead either.

Αναρτήθηκε από; ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Ο Σόιμπλε, η εμπιστοσύνη και τα 100.000 Μάρκα

Ας θυμηθούμε λοιπόν τι έγινε τότε και πώς χειρίστηκε την ερώτηση του δημοσιογράφου η κ. Μέρκελ. Παρεμπιπτόντως να το χαίρεται η μάνα του το παλικαράκι (Rob Savelberg)! Μας έκανε και γελάσαμε! Αν έρθει κατά δω θα το κεράσουμε καφέ!

Ο Rob Savelberg είναι ανταποκριτής της ολλανδικής εφημερδίας "De Telegraaf" στο Βερολίνο.

Κατά την διάρκεια της συνέντευξης τύπου στην οποία κι ανακοινώθηκε τότε από την Ανγκέλα Μέρκελ η πρόσληψη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ως υπουργός οικονομικών της Γερμανίας, ο Ολλανδός δημοσιογράφος ρωτά την καγκελάριο της Γερμανίας εάν μπορεί να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους εμπιστεύεται το εν λόγω υπουργείο σε έναν άνθρωπο ο οποίος κατά το παρελθόν είχε εμπλακεί σε σκάνδαλο διαφθοράς όταν και είχε λάβει από έναν Γερμανό έμπορο όπλων 100.000 γερμανικά Μάρκα σε μετρητά για να ενισχύσει τάχα το κομματικό ταμείο των Χριστιανοδημοκρατών κι αργότερα υποστήριξε πως τάχα είχε ξεχάσει πως είχε στην κατοχή του αυτό το ποσό, το οποίο όπως λέγεται βρισκότανε σε μετρητά σε ένα συρτάρι του προσωπικού του γραφείου.

Η αντίδραση και η απάντηση (η οποία μόνο απάντηση δεν αποτελεί) είναι πραγmατικά, όλα τα λεφτά".

Πηγή: https://www.youtube.com/channel/UCt9thhdsbR8x5uSOZ9jXffA

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Επάγγελμα: επιδιορθωτής βιβλίων

Δεν ξέρω εάν στην Ελλάδα υπάρχει πλέον αυτό το επάγγελμα, όμως στην Ιαπωνία ναι. Στο παρακάτω πολύ ωραίο βίντεο μπορείτε να δείτε πώς ο Ιάπωνας επιδιορθωτής βιβλίων Οκάνο Νομπούο επισκευάζει τα βιβλία που του φέρνουν οι πελάτες του χρησιμοποιώντας απλά υλικά και βασικά εργαλεία όπως ένα ξύλινο πιεστήριο, σμίλη, νερό και κόλλα. Θα δείτε επίσης πόσο κοπιαστική είναι η δουλειά του και πόση υπομονή χρειάζεται, εάν σκεφτείτε ότι μπορεί να περάσει ώρες αμέτρητες σιδερώνοντας τα φύλλα των παλιών βιβλίων μέχρι να γίνουν σαν καινούρια. 

Και όπως λέει ο Οκάνο με πολύ μεγάλο σεβασμό για αυτά: "Δεν είναι το σχήμα ή η μορφή τους, αλλά αυτό που είναι μέσα τους, που μας ελκύει στα βιβλία».

Η προνοητικότητα ενός ανθρώπου που έσωσε τη ζωή 669 παιδιών

Μια τρομερή ιστορία που φωνάζει: "Μην κάθεστε άπραγοι. Εμπλακείτε και νοιαστείτε  για τον διπλανό σας".

9 μήνες πριν ξεσπάσει ο  Β 'Παγκοσμίους Πόλεμος, 669 παιδιά, κυρίως Εβραίοι, μεταφέρθηκαν από την Τσεχοσλοβακία στη Βρετανία και σε άλλες χώρες. Αυτό οφείλεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην προνοητικότητα και τις ενέργειες μιας μικρής ομάδας ανθρώπων,  από τους οποίους ο 29-ετών τότε χρηματιστής, Nicky Winton - τώρα Sir Nicholas Winton ήταν ο διοργανωτής. Η δράση αυτή έσωσε τις ζωές αυτών των παιδιών, δεδομένου ότι οι οικογένειές τους και οι συμπολίτες τους που παρέμειναν στην Τσεχοσλοβακία χάθηκαν.

Η ιστορία έγινε γνωστή στο κοινό το 1988, όταν η σύζυγος του Sir Nicholas Winton ανακάλυψε στη σοφίτα του σπιτιού τους ένα σχετικό λεύκωμα και τη λίστα με τα ονόματα των παιδιών. Την ιστορία του παρουσίασε το BBC στην εκπομπή «Έτσι είναι η ζωή». Οι δημοσιογράφοι αναζήτησαν τα παιδιά του λευκώματος και προσπάθησαν να επικοινωνήσουν μαζί τους. Περίπου 200 από αυτά απάντησαν στο κάλεσμά τους και εμφανίστηκαν στην εκπομπή κάνοντας έκπληξη στο σωτήρα τους. Μια στιγμή κορυφαία.

Ο Sir Nicholas Winton το 2003 χρίστηκε ιππότης από τη Βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ για τις υπηρεσίες προς την ανθρωπότητα για το έργο αυτό.  Ο καταπληκτικός αυτός άνθρωπος ζει ακόμα και είναι 105 ετών. ΄

Δείτε ένα καταπληκτικό βίντεο για την ιστορία του και των παιδιών που έσωσε. 

Πηγή: http://www.nicholaswinton.com/

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

October 28th 1940 Front Page of The New York Times

https://www.facebook.com/ReadThePappasPost?fref=nf

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Φώτιζε, δάσκαλε...

Ημέρα των δασκάλων σήμερα, σας το αφιερώνω, συνάδελφοι...

«Σα μονάδα ατομική, μέσα στην τάξη που είναι ο διαπιστεμένος του χώρος, τίποτα δεν εμποδίζει το φωτισμένο δάσκαλο να σκορπίζει στους μαθητές του το φως.

Και θα φωτίζει με φως φυσικό, για να ιδρύει φυσικούς ανθρώπους, όταν με τη διδασκαλία του χτίζει το αληθινό παιδί, και γκρεμίζει το ψεύτικο.

Αυτές είναι οι δυο εντολές που πάνω τους κρέμουνται οι νόμοι και οι προφήτες της παιδείας. Να χτίζεις στο μάρμαρο της γνώσης, και να γκρεμίζεις την αχερολιθιά της πρόληψης.

Σωστή παιδεία θα ειπεί να μαθαίνεις στους νέους τη ζωή, και να τους ξεμαθαίνεις τις δεισιδαιμονίες που από νήπια τους περνάει μια παράδοση άρρωστη μέσα από την οικογένεια, την πολιτεία, την εκκλησία, τα μέσα ενημέρωσης, και τους άλλους παράγοντες της αγωγής.

Το ένα λοιπόν είναι να ριζώσουμε το νέο στη ζωή. Το άλλο να ξεριζώσουμε από μέσα του την ψευτιά.»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, «ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ» κεφάλαιο «ΙΔΕ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ»

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Οι δικοί μου οι δάσκαλοι

Οι δικοί μου οι δάσκαλοι

φορούσαν ένα γκρι ή ένα καφεδί κουστούμι.

Στριμωγμένο συνήθως πάνω τους .

Το παντελόνι τους έκανε γρήγορα γόνατο

και τα μανίκια ήταν φθαρμένα στους αγκώνες.

Οι δασκάλες μου φούστα μακριά φορούσαν

κι άσπρο πουκαμισάκι με μικρούς γιακάδες

και ήταν «καθώς πρέπει κυρίες»

όπως έλεγε η μάνα μου.

Οι δικοί μου οι δάσκαλοι κρατούσαν βέργα

κι εγώ έπαιζα, μαζί τους και με τη βέργα,

το παιχνίδι της παλάμης

που κρύβεται γρήγορα πίσω στη πλάτη.

Η δεσποινίς Κατερίνα της Β’

ήθελε να τη φωνάζουμε «κυρία»,

όπως τις άλλες, που είχαν παντρευτεί

Συνέχεια μας ανακάτευε τα μαλλιά

Και μείς νευριάζαμε.

Ο κύριος Κυριάκος της ΣΤ’ μας έλεγε,

με ύφος σοβαρό, πως τα ρήματα

παίζουν παιχνίδια πολλές φορές ,

πως τα επίθετα μπορούν εύκολα

να κοροϊδεύουν

και πως μόνο τα ουσιαστικά

έχουν μια αδιάλειπτη σοβαρότητα .

Έτσι ακριβώς μας έλεγε …αδιάλειπτη.

Ο κύριος Μανόλης, ο μαθηματικός,

μιλούσε βαριά κρητικά

κι ήταν τα δάχτυλά του πάντα άσπρα

και το σακάκι του γεμάτο σκόνη κιμωλίας.

Έγραφε συνέχεια νούμερα και σύμβολα

Ο πίνακας δε του έφτανε , τον έσβηνε κι έλεγε

«Όποιος εκατάλαβε …εκατάλαβε …

οι άλλοι να πούνε στον κύρη τους,

πως καλιά ‘ναι, να πάνε, να μάθουνε να βόσκουνε κούβους…

εγώ συνεχίζω…»

Κι εμείς γελούσαμε…

Και ο κύριος Κωνσταντίνος , ο φιλόλογος,

Α….ο κύριος Κωνσταντίνος….!!!

Με πάντα λαδωμένα και ίσια μαλλιά , χωρίστρα,

«τρελός κανονικά» με τη γλώσσα

ξεκινούσε κάθε μέρα το μάθημα λέγοντας

«…άλλο στέκομαι…κι άλλο αντιστέκομαι ,

όλα είναι θέμα προθέσεων …».

Πολλές φορές μιλούσαμε για «διάφορα αλλότρια»,

που μας άρεσαν, εκτός των άλλων ,

γιατί τότε ξεχνούσε να εξετάσει.

Οι δικοί μου οι δάσκαλοι

με κράτησαν γερά

και τώρα που γράφω για αυτούς βουρκώνω

έτσι σα να θέλω μ’ αυτό τον τρόπο

να τους δώσω ένα μνημόσυνο χάδι....

Bλαχάκης Γιώργος

Πηγή: http://homouniversalisgr.blogspot.gr/

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Σχολικές ποδιές. Η μάχη των τιμών και των σχεδίων μέχρι την κατάργησή της το 1982...

Φυσικά και τις θυμάστε εσείς οι παλιότεροι... Ποδιές μπλε με άσπρο γιακά που κατέληξαν να γίνουν μοντελάκια όταν τις ανέβαλαν οι Έλληνες σχεδιαστές. Ποδιές για πλούσια παιδιά και για φτωχά. Ποδιές που στο τέλος μάλλον δεν εξυπηρετούσαν τον αρχικό σκοπό τους. 

Στις 6 Φεβρουαρίου του 1982 ο υπουργός Παιδείας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, Λευτέρης Βερυβάκης αποφάσισε την κατάργηση της υποχρεωτικής χρήσης της σχολικής ποδιάς. Οι μαθητές υποδέχτηκαν τα νέα με χαρά, καθώς οι περισσότεροι υποστήριζαν ότι η σχολική ενδυμασία τους καταπίεζε. Ιδιαίτερα τα κορίτσια απαλλάχτηκαν από τη μπλε ποδιά με τον άσπρο γιακά και τα άσπρα καλτσάκια που τις περιόριζε. Τα αγόρια έπρεπε και αυτά να φορούν ποδιές, αλλά οι εκπαιδευτικοί ήταν απόλυτα χαλαροί μαζί τους και πρακτικά, το μέτρο ίσχυε μόνο για τις κοπέλες. Τα κορίτσια, με την κατάργηση της ποδιάς, βρήκαν ευκαιρία να φορέσουν λίγο πιο κοντές φούστες και το μέχρι τότε απαγορευμένο καλσόν. 

Οι αντιδράσεις για την κατάργηση της ποδιάς 

Οι πιο προοδευτικοί συμφώνησαν με το μέτρο του υπουργού, γιατί πίστευαν πως η ομοιομορφία στο ντύσιμο των μαθητών εμπόδιζε την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους και έκανε τα σχολεία να μοιάζουν με στρατόπεδα. Αντίθετα, οι πιο παραδοσιακοί υποστήριξαν ότι με την κατάργηση της σχολικής ποδιάς θα χανόταν η ταυτότητα των μαθητών και θα επικρατούσε ασυδοσία στην εξωτερική εμφάνιση, ειδικά των κοριτσιών. Τον πρώτο καιρό δεν έβγαλαν όλοι οι μαθητές την ποδιά και συνέχισαν να τη φορούν. Ίσως και από συνήθεια… Έτσι, σε πολλές φωτογραφίες του 1982-3 το ντύσιμο των μαθητών είναι «ανάμεικτο»....

Πολλοί θυμούνται τα χρόνια που φορούσαν τη σχολική τους ποδιά με νοσταλγία. Η αλήθεια είναι ότι το μέτρο καταργήθηκε χωρίς αντιδράσεις. Άλλωστε δεν είχε κανένα ουσιαστικό συμβολισμό και η εποχή σήκωνε πολλές «αλλαγές».... 

 

Πηγή: http://www.mixanitouxronou.gr/

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ