Ξεσηκώθηκαν οι δάσκαλοι στη Θράκη: «Όχι η τούρκικη γλώσσα στα νηπιαγωγεία»

Σάλος έχει ξεσπάσει με τα δίγλωσσα νηπιαγωγεία στη Θράκη, όπου θα διδάσκονται τουρκικά, γράφει η εφημερίδα «Δημοκρατία».

Το βράδυ της Δευτέρας, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της «Δημοκρατίας», συσκέφθηκαν τα αρμόδια όργανα Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης σε Ξάνθη και Κομοτηνή και εκφράστηκαν δριμείες αντιδράσεις αναφορικά με τις εξελίξεις. Αφορμή αποτελεί το νέο πρόγραμμα του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ), που θα χρηματοδοτηθεί από το ΕΣΠΑ και εισάγει πιλοτικά την τουρκική «μητρική» γλώσσα όπως τη χαρακτηρίζει (!) σε έξι νηπιαγωγεία της Θράκης (τρία στη Ροδόπη και τρία στην Ξάνθη).

Πρόκειται για μεσοβέζικες λύσεις, που εξυπηρετούν σκοπιμότητες, ανέφερε με νόημα στην εφημερίδα ο πρόεδρος του διδασκαλικού συλλόγου Ξάνθης Δημήτρης Ντούμος.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το ζήτημα έχει εκτός από παιδαγωγική και εθνική, πολιτική διάσταση. «Υπάρχουν τεράστια κενά, αμέτρητα ερωτήματα για το πώς θα λειτουργήσει αυτό το πράγμα, τις συνέπειες που μπορεί να έχει» τόνισε ο κ. Ντούμος. Την επόμενη εβδομάδα θα συγκληθεί νέα σύσκεψη, όπου οι δάσκαλοι θα λάβουν επίσημη απόφαση και θα εκφράσουν την αντίθεσή τους στη λειτουργία των έξι νηπιαγωγείων, την οποία θα κοινοποιήσουν στο υπουργείο Παιδείας.

Κοινό μυστικό της λειτουργίας των δίγλωσσων νηπιαγωγείων αποτελεί το γεγονός ότι διάφοροι μηχανισμοί που εξυπηρετούν τουρκικά συμφέροντα πιέζουν την κυβέρνηση προς αυτήν την κατεύθυνση. «Υπάρχουν βουλευτές και πολιτευτές του ΣΥΡΙΖΑ στη Θράκη που πανηγυρίζουν με τις εξελίξεις» σημείωσε με νόημα πρώην στρατιωτικός στη «δημοκρατία». Οι φωνές που αντιτίθενται στη λειτουργία των εν λόγω νηπιαγωγείων αναφέρουν ότι ένα τέτοιο σχέδιο θα είχε λογική μόνο εφόσον σαν δεύτερη γλώσσα διδάσκονταν πομακικά ή ρομανί και όχι τουρκικά.

Πηγή

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Ποιος φταίει για την εκλογή Τραμπ; Μα φυσικά οι δάσκαλοι!

Αυτό το οποίο προβληματίζει στην πρόσφατη εκλογή Trump, δεν είναι η εκλογή του μόνο, αλλά ότι μια χώρα όπως οι ΗΠΑ δημιούργησαν 2 υποψηφιότητες κάτω του μετρίου, η μια εκ των οποίων προφανώς είναι χειρότερη από την άλλη για διάφορους λόγους. Είναι φανερό, βάσει των στατιστικών, ότι οι ψηφοφόροι και των 2 υποψηφίων ψήφισαν κρατώντας την αναπνοή τους. Δείτε τώρα γιατί για όλα αυτά φταίνε οι δάσκαλοι....

του Πάνου Μιχαλόπουλου, Partner στις UNITYFOUR CONSULTING και ARK ANALYTICS SOLUTIONS.

Σε όλες τις παραπάνω πολιτικές εξελίξεις υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής. Η απλή υπόσχεση σε αυτό που έχει ανάγκη να ακούσει ο πολίτης, κερδίζει. Το επιθυμητό το οποίο θα πραγματοποιηθεί ως δια μαγείας ή επειδή το «δεσμεύομαι προσωπικά», κερδίζει τον πολίτη. Αυτό είναι το πρόβλημα.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δε θέλεις να ψηφίσεις τη «διαφθαρμένη» Clinton η οποία εκπροσωπεί το παλιό. Το πρόβλημα είναι ότι αυτά που υπόσχεται ο Trump, η Le Pen, όπως το ότι «θα φέρω όλες τις αυτοκινητοβιομηχανίες πίσω στο Detroit και θα λύσω το πρόβλημα της ανεργίας», «θα χτίσω τείχος στα σύνορα και θα σταματήσω τις μεταναστευτικές εισροές», τα δεχόμαστε χειροκροτώντας τον Μεσσία και δε κάνουμε τον κόπο να το ψάξουμε αν αυτές είναι λύσεις κι όχι γελοιότητες. Αν είναι λύσεις, τότε να αξιολογήσουμε αν είναι εφικτές και με τι κόστος. Όχι μόνο οικονομικό προφανώς.

Το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία δεν αναζητά πρόσωπα ικανά, αποτελεσματικά και οδηγείται, σχεδόν όλες τις χώρες του δυτικού κόσμου, σε επιλογή ηγετών οι οποίοι είτε είναι μέρος ενός αποτυχημένου συστήματος συμφερόντων ιδιωτικών ή κρατικών, είτε είναι ευαγγελιστές των wishful thinking τις οποίες φέρνει μόνο ο Άγιος Βασίλης ή ο Βαρόνος Munchausen.

Αυτές είναι οι διαπιστώσεις του προβλήματος. Ποιος φταίει όμως για αυτό το πρόβλημα;

Η προσωπικότητα με κριτικές ικανότητες, με πνεύμα αναζήτησης της βέλτιστης λύσης μέσω προσπάθειας, με αγάπη για την ατομική και τη συλλογική ευθύνη, κτίζεται στα χρόνια της βασικής εκπαίδευσης. Στο δημοτικό.

Στα χρόνια του δημοτικού μαθαίνουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο. Στα χρόνια του δημοτικού ο «Θεός» μας είναι η δασκάλα ή ο δάσκαλος. Όχι ο γονέας μας. Η δασκάλα ή ο δάσκαλος μας, μας διαπερνάει με τη διδαχή του και σε αυτόν τρέχουμε να πούμε κάτι το οποίο μας προβληματίζει για να μας ακούσει. Με τον μπαμπά ή τη μαμά έχουμε μια σχέση άτυπου ανταγωνισμού ή σε πολλές περιπτώσεις, δυστυχώς και φόβου.

Οι κοινωνίες διαμορφώνονται στα χρόνια του δημοτικού. Στο Γυμνάσιο ή στο πανεπιστήμιο είναι πάρα πολύ αργά.

Φταίνε λοιπόν οι δάσκαλοι του δυτικού κόσμου γιατί τα τελευταία 30 χρόνια οι κοινωνίες επικροτούν τους ανθρώπους που υπόσχονται τις «επιθυμητές» μαγικές λύσεις, την μετριότητα, την αντιπαλότητα, το διχασμό και την αποφυγή της εύλογης κρίσης των πραγμάτων γύρω μας αναγνωρίζοντας παράλληλα την ατομική ευθύνη;

Ναι φταίνε!

Φταίνε γιατί με το βάρος της ευθύνης του επαγγέλματος τους, κάποιοι το λένε λειτούργημα, δεν εναντιώθηκαν στα κακώς κείμενα των εκπαιδευτικών συστημάτων τα οποία δημιουργούσαν οι κυβερνήσεις του δυτικού κόσμου. Αυτοί πρώτοι από τους γονείς θα έπρεπε να αντισταθούν στα συστήματα τα οποία δημιουργούν πολίτες χωρίς κριτική σκέψη και έχουν σκοπό μια μονόπλευρη «γνώση», συγκυριακά απαραίτητη, για την είσοδο σε κάποιο πανεπιστήμιο ή στην απόκτηση μιας τεχνικής κατάρτισης.

Φταίνε γιατί ανέχθηκαν το λειτούργημα τους να είναι παρίας άλλων επαγγελμάτων ως επιλογή των άριστων μιας κοινωνίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε πολλές χώρες του δυτικού κόσμου η επιλογή του επαγγέλματος του δασκάλου από τους νέους γίνεται τις περισσότερες φορές γιατί είναι εύκολο να μπεις στο πανεπιστήμιο, είναι σίγουρος μισθός, έχει πολλές μέρες διακοπών. Δεν αναδείχθηκε, μη συντεχνιακά, ποτέ όσο έπρεπε από τους ίδιους στα μάτια των πολιτικών και της κοινωνίας η σπουδαιότητα του αποτελέσματος της δουλειάς τους, όσο και ο βαθμός δυσκολίας υλοποίησης του.

Φταίνε γιατί μέσα στα παραπάνω δεν άκουσαν τα παιδιά ή όταν τα άκουγαν, έκαναν ότι άκουγαν παιδιά κι όχι πολίτες μιας εξελισσόμενης κοινωνίας. «Άσε αυτές τις ερωτήσεις τώρα, κοίτα να μάθεις το μάθημα σου να μου το πεις απ’ έξω αύριο που θα σε σηκώσω».

Φταίνε γιατί έπρεπε στον καθημερινό αγώνα τους να είναι οι πρωταγωνιστές κι όχι οι απαραίτητοι “παρκαδόροι” παιδιών. Αυτή τη διεκδίκηση εκείνοι έπρεπε να την κάνουν σημαία. Δεν είναι μόνο ο μισθός η σημαία καταξίωσης.

Φταίνε γιατί δε ζήτησαν από τους εαυτούς τους να αυτο-οργανωθούν σε διεθνές επίπεδο, ώστε να βρίσκονται σε διαρκή εγρήγορση της δικής τους εκπαίδευσης και εξειδίκευσης αλλά περιορίστηκαν σε τετριμμένα, παρωχημένα σεμινάρια και ημερίδες σχεδιαζόμενες από το εκάστοτε υπουργείο.

Φταίνε γιατί δεν αναγνώρισαν, εκ του αποτελέσματος, ότι στην κοινωνία φέρουν ατομική και συλλογική ευθύνη για τους ανθρώπους-πολίτες που δημιουργούν.

Προφανώς, το φταίξιμο δεν αφορά όλες κι όλους. Προφανώς, το κίνητρο για να γίνει κάποιος δάσκαλος ή δασκάλα δεν ήταν για όλους το προαναφερόμενο.

Προφανώς το πρόβλημα και το φταίξιμο δε βρίσκεται μόνο στην Ελλάδα.

Προφανώς, θα πρέπει να περιμένουμε θετικές αλλαγές στις κοινωνίες μας μόνο από ένα «άλλο» δημοτικό, από έναν «άλλο» δάσκαλο.

Όχι από την παιδεία γενικά και αόριστα. Από το δημοτικό.

Μέχρι τότε, προσδεθείτε…

Περισσότερα...

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Ένας δάσκαλος μπορεί να φέρει την άνοιξη

της Άλκης Ζέη

Ήρθε ο πόλεμος. Ήτανε μια Δευτέρα και η πιο μεγάλη μου λύπη ήτανε ότι έκλεισε το σχολείο. Κι αργότερα, στην κατοχή, το σχολείο ήτανε σαν ένας φωτεινός φάρος μέσα στη μαυρίλα. Ας συναντούσαμε στο δρόμο ανθρώπους σωριασμένους κάτω από την πείνα, ας βλέπαμε άλλους να ψάχνουν στα σκουπίδια για να βρουν κάτι να φάνε, κι ας είχαμε δεί ένα πρωί δυο κρεμασμένους από ένα φανάρι της πλατείας. Μόλις έκλεινε η πόρτα του σχολείου τα ξεχνούσαμε όλα, κι οι δάσκαλοί μας αδυνατισμένοι από την πείνα, με το κολάρο του πουκαμίσου τους να χάσκει στον λαιμό, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να ξεχνάμε τη φρίκη και να έχουμε ενδιαφέρον για τη ζωή.

Παρ' όλο που το σχολείο μας το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί και στριμωχτήκαμε σε ένα άλλο κτήριο τρείς τρείς στα θρανία, τότε κάναμε τις παραστάσεις του κουκλοθέατρου που εγώ έγραφα τα έργα, άλλες έπαιζαν τους ρόλους κι άλλες έφτιαχναν σκηνικά και κοστούμια.Δουλεύαμε με πάθος, τα ξεχνούσαμε όλα.Κι αυτό, το οφείλαμε στην καθηγήτρια των τεχνικών, την Ελένη Περράκη, που κράτησε μετά την κατοχή για ολόκληρα τριάντα χρόνια το κουκλοθέατρο με το όνομα «Μπάρμπα Μητούσης». Τότε που ήταν σχεδόν το μοναδικό θέαμα για παιδιά.

Και δεν ήτανε μόνο αυτή. Ο καθηγητής των αρχαίων ελληνικών ο Μιχάλης Αναστασίου-ξαδελφος του Καζαντζάκη- δεν μας άφηνε μόνο με τα εις μι ρήματα και δυο σελίδες από την Αντιγόνη να μάθουμε απ' έξω. Μας διάβαζε από μετάφραση όλη την τραγωδία και ξέκλεβε λίγη ώρα πριν χτυπήσει το κουδούνι για να μας διαβάσει τη μεγάλη του αγάπη, τον Πέρ Γκυντ του Ίψεν.

Οι δάσκαλοι, αυτοί είναι το παν για το σχολείο. Τώρα περιμένω με ανυπομονησία να χτυπήσει το πρώτο κουδούνι για ν' αρχίσω να επισκέπτομαι τα σχολεία, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε όλη την Ελλάδα, να κουβεντιάσω με τα παιδιά.

Kι όλα αυτά τα χρόνια που πηγαίνω από σχολείο σε σχολείο, κατέληξα στο συμπέρασμα πως όλα εξαρτώνται από τον δάσκαλο. Είτε το σχολείο βρίσκεται σε μεγάλη πόλη είτε σε μικρή ή και σε χωριό ακόμα, εντυπωσιάζομαι από τα παιδιά που κάνουν τόσα δημιουργικά πράγματα, που ξέρουν να συνομιλούν κι έχουν διαβάσει τόσα βιβλία που απορείς πώς βρίσκουν τον χρόνο. Κι όλα αυτά γιατί υπάρχει ένας δάσκαλος που κλέβει ώρες από μαθήματα και από τη ζωή του για να κάνει τα παιδιά -δύσκολο πράγμα σήμερα -να αγαπήσουν το βιβλίο και να ξεφύγουν από το βαρετό πρόγραμμα του σχολείου .Τους θαυμάζω αυτούς τους δασκάλους.Μέσα στις δύσκολες και άχαρες μέρες που ζούμε, αυτοί είναι μια αχτίδα ελπίδας. Σ΄ένα νησί, είχα επισκεφτεί ένα σχολείο, την έκτη τάξη Δημοτικού. Και τι δεν έκαναν αυτά τα παιδιά. Έπαιζαν σκηνές ολόκληρες από τα βιβλία μου, είχαν γράψει δικές τους σκέψεις, ως και τραγούδια είχαν γράψει σχετικά με τα βιβλία, τα τραγουδούσε μια μικρή χορωδία που μαέστρος ήταν ο δάσκαλος.

Ένας πολύ χαρούμενος δάσκαλος με ολοφάνερη την αγάπη του για τα παιδιά. Πριν αποχαιρετήσω τα παιδιά τα συγχάρηκα για τη δουλειά που είχανε κάνει μα είπα ακόμα πως τους συγχαίρω και για τον εξαίσιο δάσκαλό τους .Τότε σηκώθηκε ένα αγόρι και μου λέει: Μας άξιζε όμως. Όταν βγήκαμε από την τάξη ρώτησα το παιδί. Γιατί είπες πως σας άξιζε ένας τέτοιος δάσκαλος; Και τότε εκείνο, μου διηγήθηκε μια απίστευτη ιστορία. Από την αρχή του χρόνου ως τις γιορτές, είχαν έναν δάσκαλο που φοβόταν τα μικρόβια, δεν άγγιζε την κιμωλία να γράψει στο πίνακα, ούτε τα τετράδιά τους, κι έβαζε τα ίδια τα παιδιά να γυρίζουν τα φύλλα κι αν κάποιο τον άγγιζε κατά λάθος, έβαζε τις φωνές κι έφευγε από την τάξη. Τα παιδιά είχαν πέσει όλα σε κατάθλιψη κι όταν ήρθε ο καινούργιος δάσκαλος, έκανε μέσα σ' ένα μήνα όλη την τάξη χαρούμενη και τα παιδιά με χαρά έκαναν χίλια δυο πράγματα μαζί του.

Ας αλλάζουν οι υπουργοί Παιδείας, ας αλλάζουν κάθε τόσο τους νόμους. Όταν υπάρχει ένας δάσκαλος με όρεξη και κέφι, τα παιδιά αποκτούν κι' αυτά όρεξη και κέφι για δουλειά. Είτε σε καινούριο σχολείο βρίσκονται είτε σε λυόμενο ή σε τάξεις με ξεχαρβαλωμένα θρανία. Βλέπεις τα μάτια τους να λάμπουν.

Δεν θ' άξιζε λοιπόν ένα φωτοστέφανο για τον δάσκαλο; 'Αραγε θα βρεθεί ποτέ χέρι να του το φορέσει;

Περισσότερα: mothersblog.gr

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ  ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Και αν τα παιδιά δεν κάνουν την προσευχή στο σχολείο;

Ένα ενδιαφέρον άρθρο της Αιμιλίας Σαλβάνου, ιστορικού, διάβασα σήμερα στο efsyn.gr και το παραθέτω εδώ. Το άρθρο δίνει  πληροφορίες σχετικά με το μάθημα των θρησκευτικών σε διάφορες χώρες του κόσμου και μια άλλη οπτική γωνία στο θέμα. 

Πάνε σχεδόν δέκα χρόνια από τότε που στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας, ένα από τα πιο πολυπολιτισμικά σχολεία της Αθήνας, έγινε ένα ενδιαφέρον πείραμα.

Η διευθύντρια του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, Στέλλα Πρωτονοταρίου, αντικατέστησε την πρωινή προσευχή με το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου «Πρωινό Αστρο» προκειμένου να αποκτήσει νόημα η πρωινή τελετουργία για το σύνολο των μαθητών του σχολείου.

Η αλλαγή αυτή, αν και είχε θετική επίδραση στη σχολική κοινότητα, πολεμήθηκε από την Εκκλησία αλλά και το κράτος, με χαρακτηριστικότερη ίσως τη δήλωση του τότε υφυπουργού Παιδείας Αν. Λυκουρέντζου ότι καθήκον του είναι «να τηρούνται οι νόμοι της πολιτείας […] και να προστατεύεται η ελληνορθόδοξη παράδοση» και η διευθύντρια έφτασε να δικαστεί1.

Στη δεκαετία που μεσολάβησε έχουν αλλάξει πολλά: η Ελλάδα έχει βιώσει μια βαθιά κρίση και παρατεταμένη ύφεση, το σύνολο σχεδόν των σχολείων του κέντρου και των γειτονικών δήμων έχει αποκτήσει ήδη ή πρόκειται πολύ γρήγορα να αποκτήσει «πολυπολιτισμικό χαρακτήρα» και εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις και συζητήσεις για το Νέο Σχολείο έχουν βρεθεί στο κέντρο του δημόσιου διαλόγου.

Μόνον η θέση της Εκκλησίας και της θρησκείας στο σχολείο μοιάζει να μένει αμετακίνητη σε όλη αυτή τη ρευστότητα. Χαρακτηριστική ήταν η αναστάτωση που προκάλεσε σε ένα όχι ευκαταφρόνητο μέρος της κοινής γνώμης η δήλωση του υπουργού Παιδείας στη «Βουλή των Εφήβων» ότι η παράλειψη της προσευχής στο σχολείο δεν ισοδυναμεί με καταστροφή. Εχουμε λοιπόν ένα θρησκευτικό σχολείο και αν είναι έτσι, αυτό είναι που επιζητούμε;

Δεν θα μπω εδώ στη συζήτηση για τους ιστορικούς λόγους της παρουσίας της Εκκλησίας στο σχολείο, παρότι πρόκειται για εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορία που άπτεται των ιδρυτικών μύθων του έθνους. Σκοπιμότερο ίσως είναι να

Η παιδεία αξίζει όλα τα ρίσκα

Οι μικροί αυτοί μαθητές κάνουν έναν πραγματικά καθημερινό άθλο για να φτάσουν στο σχολείο και να μάθουν γράμματα. Είναι αναγκασμένα να περνούν καθημερινώς από επικίνδυνους γκρεμούς χωρίς καμιά προστασία, αλλά η παιδεία μάλλον αξίζει όλα τα ρίσκα που μπορεί να πάρει κανείς.

Τα παιδιά είναι από το χωριό Atuleer, του νομού Liangshan της κομητείας Shaojue, που είναι ένας από τους πιο εξαθλιωμένους νομούς στην Κίνα. Το χωριό βρίσκεται σκαρφαλωμένο πάνω σε ένα βράχο σε υψόμετρο περίπου 1.500 μέτρων και ζουν εκεί συνολικά 358 άτομα από 76 οικογένειες.

Το χωριό είναι πολύ ορεινό και υπάρχουν τρεις τρόποι να το προσεγγίσει κανείς, όμως οι κάτοικοι μπορούν να χρησιμοποιούν μόνο τις δύο διαδρομές που περνούν πάνω από κάθετα απόκρημνα βράχια, περίπου 800 μέτρα πάνω από το έδαφος. Η διαδρομή με τα πόδια που κάνουν μαθητές και γονείς έχει μήκος περίπου τεσσάρων χιλιομέτρων με σκάλες μπαμπού σε 13 σημεία.

Λόγω της δύσκολης μετάβασής τους στο σχολείο, τα παιδιά αυτά έχουν ένα ειδικό πρόγραμμα κάνοντας μαθήματα ανά δέκα ημέρες με ένα ενδιάμεσο διάλειμμα πέντε ημερών.

 Πηγή

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Ένας δάσκαλος που έκανε τη διαφορά

Ο Stephen Ritz είναι εκπαιδευτικός από το Μπρονξ, ο οποίος είχε να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα στο σχολείο του. Σε μία "διατροφική έρημο", όπως είναι το Μπρονξ και με μαθητές που είχαν πολύ χαμηλό  ποσοστό αποφοίτησης, το οποίο μετά βίας άγγιζε το17%, η δουλειά του δασκάλου φάνταζε πολύ δύσκολη. Από την άλλη, είχε να διαχειριστεί παιδιά που πεινούσαν, ήταν άστεγα ή έμεναν σε ανάδοχες οικογένειες, τα οποία συχνά έμπλεκαν σε καυγάδες και ακροβατούσαν ανάμεσα στην εγκληματικότητα και τη βία. Τι έκανε;

Το 99% των μαθητών του σχολείου είχε κάνει αίτηση για παροχή ολόκληρου ή μερικού συσσιτίου, επειδή οι γονείς τους αδυνατούσαν να τα θρέψουν επαρκώς. Ακόμη, το 70% των μαθητών θεωρούνταν ως παιδιά με "μαθησιακές δυσκολίες".

Αποφάσισε λοιπόν ο δάσκαλος να πραγματοποιήσει ένα πρωτοποριακό πείραμα αστικής καλλιέργειας με τη συμμετοχή των παιδιών του σχολείου. Αφού διαπίστωσε ότι το βασικό πρόβλημα των μαθητών ήταν η επισιτιστική ανασφάλεια αλλά και η έλλειψη βασικών βιταμινών, αφού δεν τρέφονταν σωστά, θέλησε να αλλάξει εντελώς το ζοφερό μέλλον των παιδιών και να τους δώσει μία νέα προοπτική για τη ζωή.

Η αρχή έγινε με τη δωρεά μερικών σπόρων στον Ritz, οι σπόροι καλλιεργήθηκαν, έγιναν φυτά και λαχανικά και κάπως έτσι ξεκίνησε το "Green Bronx Machine" το πρωτοποριακό σύστημα μαθημάτων αστικής καλλιέργειας και κηπουρικής σε κλειστούς χώρους.

Πλέον, οι μαθητές, με την καθοδήγηση του δασκάλου τους, καλλιεργούν σε όλους τους χώρους του σχολείου και παράγουν τρόφιμα για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Η σημαντική βελτίωση του καθημερινού διαιτολογίου, βοήθησε στην κατακόρυφη αύξηση των επιδόσεων και στα μαθήματα. Το ποσοστό παρακολούθησης των μαθημάτων ανέβηκε από 40% στο εντυπωσιακό 93%, ενώ στις εξετάσεις παρατηρείται 100% επιτυχία!

Πηγή

Αναρτήθηκε από:  ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Ελεύθερη επιλογή σχολείου: καλό ή κακό;

Να επιλέγουν οι γονείς το σχολείο για τα παιδιά τους ή να τα στέλνουν στο σχολείο της γειτονιάς τους; Αυτό το ερώτημα έθεσε ο κ. Μητσοτάκης ως ένα από τα κεντρικά του προγράμματος της Ν.Δ. για την Παιδεία.

Αν ελευθερία σημαίνει δυνατότητα επιλογών, ποιος θα έλεγε όχι; Η επιλογή σχολείου θα προωθήσει την άμιλλα μεταξύ των σχολείων, θα τα κάνει καλύτερα. Πρόκειται για μια πρακτική που έχει εφαρμοστεί εκτεταμένα σε χώρες όπως η Αγγλία και μαζί με τα κουπόνια εκπαίδευσης, που επιτρέπουν να διαλέξεις δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο, έχουν γίνει η σημαία του νεοφιλελευθερισμού στην εκπαίδευση.

Λίγοι όμως σκέπτονται ότι η αποσύνδεση του σχολείου από την κοινότητα θα σημάνει δυσάρεστη αναστάτωση στην ελληνική κοινωνία.

Τι φταίνε τα δικά μας παιδιά, λένε ακόμη και προοδευτικοί γονείς, να μένουν πίσω στις γνώσεις τους εξαιτίας της παρουσίας στο σχολείο παιδιών με ειδικές ανάγκες, μεταναστόπουλων και προσφυγόπουλων που δεν ξέρουν καλά ελληνικά ή παιδιών με λιγότερα ερεθίσματα από το περιβάλλον τους;

Ενα ακραίο παράδειγμα, από πρόσφατο πραγματικό περιστατικό, είναι οι γονείς σε μεσοαστική συνοικία του νοτιοδυτικού Λονδίνου που ζητούν να γίνει αερογέφυρα ώστε τα παιδιά της μεσαίας τάξης να αποφεύγουν τη συνάντηση και τον συγχρωτισμό τους με τα παιδιά των εργατικών κατοικιών.

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Ν.Δ. είναι ένας σύγχρονος Καιάδας, με σχολεία για τους πολλούς, αφημένα στην τύχη τους, και σχολεία για τους λίγους.

Η κρίση του αναδιανεμητικού ρόλου της εκπαίδευσης, η πεποίθηση δηλαδή ότι η πίτα που θα μοιραστεί στο τέλος της εκπαιδευτικής διαδικασίας δεν φτάνει για όλους, οδηγεί σε αυξανόμενη σκλήρυνση των στρατηγικών επιλογών των ευπορότερων να αποκοπούν από τις «μάζες», διασφαλίζοντας τη δική τους αναπαραγωγή (μέσω συμμετοχής σε κλειστά συστήματα) και καταδικάζοντας ταυτόχρονα τους υπόλοιπους σε γεωμετρικά αυξανόμενη παρακμή.

Γιατί αυτό που παραβλέπουν προτάσεις ελεύθερης επιλογής σχολείου είναι ότι η εξόφθαλμη μεταφορά των κοινωνικών ανισοτήτων στη σχολική πραγματικότητα υπονομεύει

Πρόσκληση για συγγραφή βιβλίων Μαθηματικών Β΄ και Ε΄ τάξεων του δημοτικού

Καλούνται οι  εκπαιδευτικοί και Σχολικοί Σύμβουλοι της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, οι  εκπαιδευτικοί και Σχολικοί Σύμβουλοι της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κλάδου ΠΕ3, τα μέλη ΔΕΠ των ΑΕΙ , ΑΤΕΙ με γνωστικό αντικείμενο τα Μαθηματικά ή τη Διδακτική τους, να υποβάλουν, είτε ως μεμονωμένα πρόσωπα είτε ως ένωση/ομάδα προσώπων, αίτηση υποψηφιότητας για την συμμετοχή τους στις δύο συγγραφικές ομάδες που θα συγκροτηθούν για την συγγραφή δύο νέων διδακτικών πακέτων Μαθηματικών για την Β΄ και Ε΄ τάξη του Δημοτικού Σχολείου.

Επίσης καλούνται οι  εκπαιδευτικοί και Σχολικοί Σύμβουλοι της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης να υποβάλλουν αίτηση για τη στελέχωση των ομάδων κρίσης-αξιολόγησης των παραπάνω διδακτικών πακέτων.

Η πρόσκληση ΕΔΩ.

Αιτήσεις ΕΔΩ.

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Μεγαλώνοντας ‘’πρίγκιπες’’ και ‘’πριγκίπισσες’’

Γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς να θέτουν όρια, κανόνες και περιορισμούς στις κοινωνικές συναλλαγές τους. Γονείς που ανατρέφουν ‘’πρίγκιπες’’ και ‘’πριγκίπισσες’’ με απούσα την αίσθηση της ‘’ματαίωσης’’, ουσιώδη για την ανάπτυξή τους...  Αυξάνονται! Εμείς οι εκπαιδευτικοί συναντάμε όλο και περισσότερους. Γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς να θέτουν όρια, κανόνες και περιορισμούς στις κοινωνικές συναλλαγές τους. Χωρίς ‘’κόκκινες γραμμές’’ στη συμπεριφορά τους και αυτοσυγκράτηση στα ‘’θέλω’’ τους.

του Μαρκάδα Σωτήρη (Δάσκαλος – Σχολικός Σύμβουλος)

Γονείς που ανατρέφουν ‘’πρίγκιπες’’ και ‘’πριγκίπισσες’’ με απούσα την αίσθηση της ‘’ματαίωσης’’, ουσιώδη για την ανάπτυξή τους

Στους αξιακούς τους κώδικες οι πράξεις δεν ζευγαρώνουν με συνέπειες.

Γονείς που δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Τους περιγράφεις γεγονότα της σχολικής ζωής στα οποία αρνητικός πρωταγωνιστής ήταν το παιδί τους και δυσπιστούν, αμφισβητούν, γίνονται επιθετικοί.

 «Το παιδί μου δεν μου λέει ψέματα».

 Τι κι αν 8-9 συμμαθητές-τριες του λένε κάτι διαφορετικό;

 «Μα καλά! Παιδί είναι!».

 Και έτσι ξεπερνούν βρισιές, καταστροφές αντικειμένων, συνεπή και συνεχή ενόχληση άλλων παιδιών.

 «Γιατί μόνο τον γιο μου;».

 Αντιπαρέρχονται εύκολα τη συμπεριφορά του δικού τους παιδιού, ακόμα και όταν είναι επιθετική ή εκφοβιστική, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον τους στη συμπεριφορά άλλων παιδιών.

Κάνει ένας εκπαιδευτικός παρατήρηση στο παιδί τους και σχεδόν αντανακλαστικά καταφέρονται εναντίον του. Ζητάει την εφαρμογή των κανόνων της τάξης και κατηγορείται πως στοχοποιεί το παιδί τους. Οι ελάχιστοι γονείς που κάνανε στάση ζωής τους στίχους το Σαββόπουλου «αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα», φαίνεται να αυξάνονται (οι κοινωνικές συνθήκες συνεισφέρουν…). Έχουν απαιτήσεις από το σχολείο, και πολύ καλά κάνουν, ξεχνώντας πως ο πρώτος και σημαντικότερος δάσκαλος ενός παιδιού είναι ο γονιός του. Συζητούν για δικαιώματα κλείνοντας αυτιά και μάτια στις υποχρεώσεις. Ζητούν υπευθυνότητα από τους άλλους, αλλά δεν τη διδάσκουν στα παιδιά τους.

Όσοι-ες έχουν επαγγελματική σχέση με την εκπαίδευση, όσοι-ες μετέχουν στη διαπαιδαγώγηση παιδιών, ξέρουν πως οι δυσλειτουργικές συμπεριφορές στο σχολικό πλαίσιο δεν μειώνονται με μαγικά ραβδάκια.Γνωρίζουν πως χωρίς τη συνεργασία της οικογένειας λίγα μπορούν να επιτευχθούν. Έχοντας τους γονείς ‘’απόντες’’, κάθε παρέμβαση έχει ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας. Η πολιτεία πρέπει να προχωρήσει στην ενίσχυση του σχολικού πλαισίου με δυνατότητες ανάσχεσης επιβαρυντικών στάσεων.

Η θεσμική κατοχύρωση αρμοδιοτήτων παρέμβασης απέναντι σε φαινόμενα δυσλειτουργικής συμπεριφοράς, θα ήταν χρήσιμη.Ταυτόχρονα, εμείς οι εκπαιδευτικοί, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως μέσα στον επαγγελματικό μας ρόλο περιλαμβάνεται και η ‘’συμβουλευτική’’ σε γονείς με ελλειμματική διαχείριση ζητημάτων που επηρεάζουν τη σχολική ζωή. Με σταθερότητα, ευγένεια, τεκμηρίωση και πλήρη παιδαγωγική αιτιολόγηση.

Πηγή

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Τα πριγκιπόπουλα πάνε σχολείο

Της Άννας Διαμαντίδη*

Η συζήτηση για βασιλόπουλα και πριγκίπισσες στο Facebook μου θύμισε την αυστηρή σύσταση μιας θείας, όταν ήμουν παιδί. Διάβαζα τότε μετά μανίας τα μικρά Κλασσικά Εικονογραφημένα, που βέβαια ήταν όλα ιστορίες με βασιλιάδες, τα είχε προσέξει και ως φανατική βενιζελική που ήταν, όπως όλη η οικογένεια του πατέρα μου, είχε θεωρήσει χρήσιμο να μου κάνει παρατήρηση: «Όλο για βασιλιάδες διαβάζεις, δεν υπάρχουν άλλα παραμύθια;» Είχα μείνει άφωνη και πληγωμένη, δεν είχα τότε τη δύναμη και τη γνώση να της απαντήσω πως, όχι, δεν υπάρχουν άλλα παραμύθια.

Όλα τα παραμύθια είναι για βασιλιάδες, ή για φτωχόπαιδα που γίνονται βασιλιάδες, γι’ αυτό είναι τόσο απαραίτητα στην ψυχική ανάπτυξη των παιδιών. Βασιλιάς θα γίνει ο μικρός αναγνώστης, το αδύναμο παιδί που διαβάζοντας σιγουρεύεται ότι θα μεγαλώσει, μαθαίνει να ελπίζει και, το κυριότερο, μαθαίνει τους σωστούς τρόπους να αντιμετωπίζει τις δοκιμασίες, την αξία της φιλίας και της συνεργασίας, της ακεραιότητας και της τιμιότητας. Μαθαίνει την εμπιστοσύνη, τη γενναιότητα, την τιμιότητα, την αφοσίωση, την αγάπη και το σεβασμό σε κάθε πλάσμα. Όλα τα σπουδαία πράγματα που δίνουν αξία στη ζωή. Το πώς θα γίνει δηλαδή ολοκληρωμένος άνθρωπος. Έπρεπε να διαβάσω την «Ψυχανάλυση των παραμυθιών» του Μπετελχάιμ για να μπορέσω να απαντήσω πλήρως στη θεία μου (Όχι ότι το έκανα ποτέ στ’ αλήθεια. Πάντως είχε καταφέρει τότε να μου δηλητηριάσει την ευχαρίστηση του διαβάσματος)

Προφανώς δεν έπαιζε ρόλο αν η οικογένεια ήταν βενιζελική, στη δική μου γενιά τα μικρά παιδιά δεν τα αποκαλούσαν με τίτλους ευγενείας, ούτε καν χαϊδευτικά. Οι γονείς ήταν τότε απαιτητικοί, αυστηροί και δύσπιστοι, πράγμα που θεωρώ χειρότερο από τη νέα διαπαιδαγώγηση.

Προσωπικά ζηλεύω τα σημερινά παιδιά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάθε γενιά μεγαλώνει καλύτερα από την προηγούμενη, κι η αξία της παιδικής ηλικίας δεν είχε ποτέ τόσο μεγάλη αναγνώριση. Πράγμα που συχνά οδηγεί στο άλλο άκρο, πολλές οικογένειες δυσκολεύονται πια να θέσουν όρια στα παιδιά τους, οπότε υποφέρουν μεγάλοι και μικροί. Τα μικρά πριγκιπόπουλα αργούν να καταλάβουν ότι και τα άλλα πριγκιπόπουλα γύρω τους εχουν ίσα πριγκιπικά

Ανοίγουν επιπλέον 25 «Ανοιχτά Σχολεία» στην Αθήνα

Την αναβάθμιση 25 σχολείων στην Αθήνα, με την στήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), ώστε να γίνουν πρότυπα, ανακοίνωσε ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, κατά την παρουσίαση του απολογισμού του προγράμματος «Ανοιχτά Σχολεία στη Γειτονιά και την Κοινωνία», που λειτούργησε την φετινή σχολική χρονιά, για πρώτη φορά.

Όπως είπε ο Γιώργος Καμίνης, τα σχολεία αυτά θα λειτουργούν το απόγευμα και ως «Ανοιχτά Σχολεία». Φέτος, το πρόγραμμα εφαρμόστηκε σε 46 σχολεία της Αθήνας, που «μετατράπηκαν το απόγευμα από άδεια κτίρια σε ζωντανές εστίες μάθησης και ψυχαγωγίας» σημείωσε ο δήμαρχος Αθηναίων, και στα οποία πραγματοποιήθηκαν 21 δράσεις, με την συμμετοχή 1500 μαθητών, καθώς γονέων, εκπαιδευτικών και πολιτών.

«Το όραμά μας, να κρατήσουμε ανοιχτά τα σχολεία και μετά την λήξη του ωραρίου δικαιώθηκε με το πρόγραμμα «Ανοιχτά Σχολεία» και κύρια επιδίωξή μας είναι να εξελιχθεί σε θεσμό» τόνισε ο δήμαρχος Αθηναίων. Ακόμη υπογράμμισε ότι τα «Ανοιχτά Σχολεία» αποτελούν σημείο συνάντησης για όλους, χωρίς αποκλεισμούς, ενώ συμβάλλουν στην ένταξη στην τοπική κοινωνία και των ευάλωτων ομάδων.

Ήδη 40 παιδιά από την Δομή Φιλοξενίας Προσφύγων του Ελαιώνα κάνουν απογευματινά μαθήματα στο 1ο Πειραματικό Σχολείο στην Πλάκα, ενώ το καλοκαίρι σχεδιάζονται και άλλες δράσεις για τα παιδιά των προσφύγων

Περισσότερα...

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Νομίζεις ότι γνωρίζεις τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί. Σωστά; Λάθος!

Μπορεί να πήγατε στο σχολείο, κι έτσι νομίζετε ότι ξέρετε τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί, έτσι δεν είναι; Κάνετε λάθος. Ακολουθεί ένα άρθρο της Sarah Blaine που εξηγεί τα πάντα. Η Sarah Blaine, είναι μαμά, πρώην δασκάλα, και τώρα πλήρους απασχόλησης δικηγόρος στο New Jersey που έγραψε για πρώτη φορά στο blog parentingthecore της, το παρακάτω άρθρο…

Όλοι γνωρίζουμε τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί, έτσι δεν είναι; Άλλωστε, ήμασταν όλοι οι μαθητές. Σχεδόν ο κάθε ένας από εμάς, είμαστε προϊόν της δημόσιας εκπαίδευσης, ο καθένας μας κάθισε στα θρανία για δεκατρία χρόνια. Συναντήσαμε δεκάδες εκπαιδευτικούς. Είχαμε δασκάλους στο νηπιαγωγείο, στην πρώτη τάξη του δημοτικού, στην πέμπτη τάξη, και γυμναστές, και δασκάλους καλλιτεχνικών και καθηγητές μουσικής. Είχαμε καθηγητές φυσικούς και κοινωνιολόγους, καθηγητές αγγλικών και καθηγητές μαθηματικών. Αν ήμασταν τυχεροί, είχαμε καθηγητές που δίδασκαν Λατινικά ή καθηγητές ισπανικών, ή καθηγητές φυσικής ή ψυχολογίας. Εγώ είχα ακόμη και καθηγητή για ” Δεξιότητες Επικοινωνίας “. Είχαμε συμβούλους επαγγελματικού προσανατολισμού και διευθυντές και κάποιοι από εμάς είχαν δασκάλους ειδικής αγωγής.

Επομένως, γνωρίζουμε τους εκπαιδευτικούς. Ξέρουμε τι συμβαίνει στις τάξεις, και γνωρίζουμε τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί. Γνωρίζουμε ποιοι είναι οι αποτελεσματικοί εκπαιδευτικοί, ξέρουμε ποιοι εκπαιδευτικοί έμειναν στη μνήμη μας, ποιοι εκπαιδευτικοί άλλαξαν τη ζωή μας, και γνωρίζουμε ποιοι εκπαιδευτικοί ήταν απαράδεκτοι. Ξέρουμε. Γνωρίζουμε ποιοι εκπαιδευτικοί άλλαξαν τη ζωή μας προς το καλύτερο. Γνωρίζουμε ποιοι εκπαιδευτικοί άλλαξαν τη ζωή μας προς το χειρότερο. Η διδασκαλία ως επάγγελμα δεν έχει κάποιο μυστήριο. Δεν έχει καμία μαγεία. Δεν έχει κανένα σεβασμό. Ήμασταν μαθητές, και ως εκ τούτου, γνωρίζουμε τους εκπαιδευτικούς. Διασύρουμε τους εκπαιδευτικούς. Επικρίνουμε τους εκπαιδευτικούς. Μπορούμε να τα κάνουμε καλύτερα από τους καθηγητές. Άλλωστε, εμείς δουλεύουμε. Αυτοί διδάσκουν.

Κάνουμε λάθος. Πρέπει να τιμάμε τους εκπαιδευτικούς. Πρέπει να σεβόμαστε τους δασκάλους. Πρέπει να ακούμε τους εκπαιδευτικούς. Πρέπει να σταματήσουμε να μειώνουμε τους εκπαιδευτικούς με αυθαίρετες μετρήσεις και τις λεγόμενες αντικειμενικές εξετάσεις. Πάνω απ ‘όλα, πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε ότι ξέρουμε τι σημαίνει διδασκαλία μόνο επειδή κάποτε υπήρξαμε μαθητές. Δεν ξέρουμε.

Ξόδεψα περισσότερο από ένα χρόνο για να πάρω το Master of Arts στη διδασκαλία. Μετά πέρασα δύο χρόνια διδάσκοντας σε ένα δημόσιο γυμνάσιο σε μια αγροτική περιοχή. Και έμαθα ότι τα 13 χρόνια μου ως μαθήτρια σε δημόσιο σχολείο, τα 4 χρόνια μου ως φοιτήτρια σε ένα εξαιρετικό κολέγιο, και ακόμη και η χρονιά μου ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια στη σχολική εκπαίδευση, σε ένα από τα καλύτερα δημόσια πανεπιστήμια δεν μου έμαθαν πώς να διαχειρίζομαι μια τάξη, πώς να προσεγγίζω τους μαθητές, πώς να εμπνέω την αγάπη για μάθηση, πώς να διδάσκω. Δεκαοκτώ χρόνια ως μαθήτρια και δεν ήξερα τίποτα για τη διδασκαλία. Μόνο χρόνια εξάσκησης στην τάξη θα με έκαναν κανονική δασκάλα. Ειδικό. Κάποιος που να ξέρει πώς να εμπνέει τα παιδιά. Πώς να κάνει τη διαφορά. Πώς να διδάσκει.

Δεν έμεινα. Έφυγα. Πήγα στο σπίτι μου, και ένα χρόνο αργότερα γράφτηκα στη Νομική. Πέρασα τις δικηγορικές εξετάσεις . Άρχισα την πρακτική μου σε ένα επιβλητικό μεγάλο δικηγορικό γραφείο. Τρία χρόνια ως φοιτήτρια νομικής δεν με είχαν προετοιμάσει περισσότερο από ότι τα 18 χρόνια μου ως φοιτήτρια με είχαν προετοιμάσει να διδάξω. Αλλά ακόμη και την πρώτη μου χρονιά ως εν ενεργεία δικηγόρος, έβγαζα πέντε φορές περισσότερα από όσα έπαιρνα σαν δασκάλα. Δούλεψα σκληρά την πρώτη μου χρονιά ως δικηγόρος . Αλλά δεν δούλεψα τόσο σκληρά όσο είχα δουλέψει τη χρονιά που δίδαξα. Στην πραγματικότητα, δεν δούλεψα πιο σκληρά. Ίσως μάλιστα να δούλεψα και λίγο λιγότερο . Όμως συνέχισα να ασκούμαι. Συνέχισα να μαθαίνω.

Εννέα χρόνια μετά την αποφοίτησή μου από τη Νομική, νομίζω ότι έχω κάποια ιδέα για το πώς να στέκομαι σε μια δίκη. Δεν είμαι η τέλεια δικηγόρος . Υπάρχουν πολλά περισσότερα που θα μπορούσα να μάθω, περισσότερα που θα μπορούσα να κάνω. Να αναπτύξω καλύτερα νομικά ένστικτα με την πάροδο του χρόνου. Θα μπορούσα να ακονίσω τη στρατηγική λογική μου . Θα μπορούσα να τα κάνω όλα καλύτερα, να είμαι καλύτερη. Να μάθω καλύτερα το Νόμο . Να μάθω περισσότερες διαδικασίες . Αλλά ο νόμος είναι μια πρακτική, το δίκαιο είναι ένα επάγγελμα . Οι δικηγόροι αναμένεται να εξελίσσονται στην πορεία της σταδιοδρομίας τους . Οι δικηγόροι αποκτούν μεγαλύτερη ευθύνη, που την κερδίζουν με το χρόνο. Οι νέοι καθηγητές αναλαμβάνουν την πλήρη ευθύνη την πρώτη ημέρα που πατούν το πόδι τους στην τάξη . Οι άνθρωποι που συναντώ έξω στον κόσμο με σέβονται τώρα ως δικηγόρο, ως επαγγελματία, εν μέρει επειδή η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν έχουν απολύτως καμία ιδέα για το τι πραγματικά κάνω.

Όλοι εσείς, πρώην μαθητές, που δεν είστε εκπαιδευτικοί ή δικηγόροι, δεν γνωρίζετε περισσότερα για τη διδασκαλία απ’ ό,τι  γνωρίζετε για τη δικηγορία . Όλοι εσείς οι πρώην μαθητές: δεν έχετε σχεδιάσει προγράμματα σπουδών, σχεδιάσει μάθημα, δεν έχετε παρακολουθήσει συνεδριάσεις του συλλόγου διδασκόντων, δεν έχετε ετοιμάσει διαγωνίσματα, βάλει βαθμούς μετά από αξιολόγηση, παρακολουθήσει τη φοίτηση των μαθητών. Δεν έχετε διδάξει μαθητές, επανεξετάζει τους στόχους και δημιουργήσει ερωτήσεις για μελέτη. Δεν έχετε βάλει σε μαθητές  εργασία για το σπίτι . Δεν γράφετε καθημερινά τους στόχους του μαθήματος στον ασπροπίνακα. Δεν έχετε γράψει ποιήματα στον ασπροπίνακα. Δεν έχετε μάθει να γράφετε ευανάγνωστα στον πίνακα, ενώ ταυτόχρονα να διασφαλίζετε ότι κανένας από τους μαθητές σας δεν θα πετάξει μια καρέκλα έξω από το παράθυρο. Δεν έχετε σχεδιάσει μαθήματα που πέτυχαν. Δεν έχετε σχεδιάσει μαθήματα που απέτυχαν. Δεν έχετε μάθει να κρατάτε τους μαθητές ήσυχους κατά τη διάρκεια του μαθήματος . …………..

Το πρόβλημα με τη διδασκαλία ως επάγγελμα είναι ότι κάθε ενήλικας πολίτης αυτής της χώρας πιστεύει ότι ξέρει τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί . Ενώ δεν γνωρίζουν. Έτσι δίνουν … λύσεις , αναπτύσσουν πολιτική, γράφουν άρθρα, και πολιτικολογούν. Και δεν ακούν αυτούς που ξέρουν . αυτούς που μπορούν να διδάξουν. Τους δασκάλους .

Πηγή    via

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Αλλαγές στον τρόπο βαθμολόγησης και στα σχολικά βιβλία

Νέο τοπίο διαμορφώνεται για τους μαθητές, από το δημοτικό ως το λύκειο, με βάση τις αλλαγές που εξήγγειλε ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης, κατά τη διάρκεια ομιλίας του ενώπιον των εκπαιδευτικών ακολούθων 17 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά τη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, στο πλαίσιο του εθνικού διαλόγου για την Παιδεία.

Μεταξύ των αλλαγών που ανακοίνωσε ο υπουργός Παιδείας, είναι η περιγραφική αξιολόγηση αντί της βαθμολογικής κλίμακας στους μαθητές, αλλαγές στα σχολικά εγχειρίδια, μείωση της ύλης και ψηφιακό κρατικό πιστοποιητικό γλωσσομάθειας για έξι γλώσσες, ανάμεσά τους τα τούρκικα.

Με την περιγραφική αξιολόγηση το υπουργείο, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του Ελεύθερου Τύπου, στοχεύει να διαφοροποιήσει την κλίμακα βαθμολόγησης που ίσχυε μέχρι τώρα στα σχολεία. Σκοπός του υπουργείου είναι να επιτευχθεί ισορροπία μεταξύ του βαθμού και της περιγραφής των χαρακτηριστικών των μαθητών, ώστε να μην περιορίζεται η αξιολόγηση των παιδιών μόνο βαθμολογικά.

Στις αλλαγές που σχεδιάζονται περιλαμβάνεται και η μείωση της ύλης σε ορισμένα μαθήματα, αλλά και η αντικατάσταση κάποιων σχολικών εγχειριδίων, καθώς και ο περιορισμός στο αναλυτικό πρόγραμμα των σχολείων.

Αλλαγές έρχονται και στην ειδική αγωγή με την ένταξη των μαθητών με μαθησιακές δυσκολίες και με ελαφριές μορφές αυτισμού στο Γενικό Σχολείο. Στόχος είναι η παρακολούθηση των μαθητών της ειδικής αγωγής με τη στήριξη του αρμόδιου δασκάλου εντός του Γενικού Σχολείου και διατήρηση του Ειδικού Σχολείου για τις βαριές επιπτώσεις.

Επίσης από φέτος καθιερώνεται το Κρατικό Πιστοποιητικό Γλωσσομάθειας και με ψηφιακό τρόπο. Μέχρι στιγμής έχει προγραμματιστεί για τέσσερις γλώσσες: αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ισπανικά, ενώ προετοιμάζεται και δύο άλλες γλώσσες, τα ιταλικά και τα τουρκικά.

Ο Υπουργός αφού επισήμανε ότι πέφτει «βαριά η σκιά της οικονομικής κρίσης στον εκπαιδευτικό τομέα» κάνοντας αναφορά στην σημαντική έλλειψη διδακτικού προσωπικού και την αυξημένη ηλικία των εκπαιδευτικών, ιδιαίτερα στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, λόγω των συνταξιοδοτήσεων σε συνδυασμό με το «πάγωμα» των προσλήψεων, ο υπουργός Παιδείας υπενθύμισε ότι η κρατική χρηματοδότηση για την Παιδεία είναι στο 2,8% ΑΕΠ, πολύ κάτω δηλαδή από τον μέσο όρο της Ε.Ε., παρατήρησε όμως ότι η εικόνα είναι διαφορετική λόγω του ιδιότυπου παράλληλου ιδιωτικού εκπαιδευτικού συστήματος που «καλύπτει κενά και προσδοκίες για το μέλλον των παιδιών».

Περισσότερα...

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Η εκδρομή

Πού είναι εκείνα τα χρόνια που τα παιδιά έπαιζαν στις αλάνες μπάλα, κρυφτό πίσω απ’ τα δέντρα στο δασάκι και μάζευαν λουλούδια; Έφυγαν για πάντα….

Μια μέρα του χειμώνα, θα 'χουνε περάσει πεντ'-έξι χρόνια τώρα, σχολειό σε κοσμοπολίτικο προάστιο της Αθήνας, σε περιοχή που διαθέτει ακόμα ελεύθερα χωράφια, πάρκα και δασικές εκτάσεις, αποφασίζει να πάει εκδρομή. Ηταν απ’ τις μέρες εκείνες που ο ήλιος εμφανίζεται γλυκά απ’ τα χαράματα σαν απρόσμενος επισκέπτης, να δώσει ελπίδα κι υπόσχεση συνάμα μέσα στο καταχείμωνο.

Να σπάσει τη μονοτονία της μουντάδας υπενθυμίζοντας την παρουσία του, να πάρει η πλάση δύναμη και κουράγιο και να ζεσταθούνε λιγάκι οι ψυχές και τα κόκαλα των ανθρώπων. Πού να βρεθεί καλύτερη ευκαιρία για περίπατο, το αιτηθήκανε τα παιδιά, τ’ αποφασίσανε αμέσως στον σύλλογο οι καθηγητές και ξεκινήσανε.

Μα έμελλε να είναι αλλιώτικη ετούτη η εκδρομή. Κάποιοι καθηγητές προτείνανε, αντί για το εμπορικό ή τη μεγάλη κεντρική πλατεία με τα καταστήματα και τις καφετέριες όπου πηγαίνανε συνήθως, ν’ αφήσουν τα παιδιά σε μια μεγάλη αλάνα παραδίπλα απ’ το σχολειό.

Υπήρχε μια υποτυπώδης υποδομή, δυο-τρία ξύλινα τραπέζια και κάμποσοι πάγκοι για να κάτσεις, γειτνίαζε και μ’ ένα οργανωμένο αλσύλλιο με μονοπάτια για περίπατο κι ένα μικρό υπαίθριο αναψυκτήριο που πρόσφερε τα στοιχειώδη, φάνταζε ιδανικό το μέρος για να ρουφήξουν φύση και καθαρό αέρα στη λιακάδα.

Ξαμόλησαν, λοιπόν, τα έφηβα παιδιά μες στο χωράφι κι αυτά κοιτάζονταν απορημένα μεταξύ τους. Ποιος πήρε ετούτη την αλλόκοτη απόφαση; Γιατί τους έφεραν εδώ που τίποτα ενδιαφέρον δεν έχει για να κάνεις;

Χάθηκε ο κόσμος να πηγαίνανε πάλι στην πλατεία, με τα ωραία καφέ και με τα μαγαζάκια, να βλέπανε καμιά βιτρίνα και να ραχατεύανε στις αναπαυτικές πολυθρόνες συντροφιά με ένα ρόφημα της προκοπής;

Εδώ έχει μόνο λασπουριά, αγκάθια και κινδύνους· χάλια θα γίνουνε ρούχα, παπούτσια και παλτά, δεν τ’ αγοράσανε άλλωστε για τα χωράφια.

Αμήχανα κι αμίλητα περιφερότανε για κάποια ώρα μέσα στην εξοχή, δίχως να ξέρουν τι να κάνουν· σκυμμένα πάνω από

Δάσκαλος στην Ελλάδα του 2016

Ένα πολύ ωραίο και άρτιο άρθρο διάβασα σήμερα στο efsyn.gr που παρουσιάζει ακριβώς το πώς είναι να είσαι σήμερα δάσκαλος στην Ελλάδα, τα προβλήματα επιβίωσης και όχι μόνο που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί, την υπέρβασή τους, τον τρόπο που τους αντιμετωπίζει το κράτος, την επαγγελματική τους εξουθένωση. Δάσκαλοι ορχήστρες, δάσκαλοι αριθμοί, δάσκαλοι οικονομικοί μετανάστες, δάσκαλοι μόνοι... Κρίμα που φτάσαμε εδώ, ενώ ονειρευόμασταν τ' αστέρια...

Δάσκαλος-ορχήστρα

Η Φωτεινή Ρόιμπα στα 35 της υπηρετεί στο Γυμνάσιο της Μύρινας. Πριν από τη Λήμνο, δούλεψε στην Αστυπάλαια και την Κάλυμνο.

Διδάσκει 23 ώρες την εβδομάδα και επιπλέον, λόγω έλλειψης προσωπικού, ασκεί όπως όλοι και διοικητικά καθήκοντα. Επίσης, καθημερινά οφείλει να προετοιμαστεί για το μάθημα της επόμενης μέρας και να διορθώσει τα γραπτά των μαθητών της.

Για όλα αυτά το ελληνικό κράτος την αμείβει με 840 ευρώ τον μήνα (συμπεριλαμβανομένου του επιδόματος παραμεθορίου). Η Φωτεινή πληρώνει 280 ευρώ για το ενοίκιό της, 100 ευρώ για θέρμανση, 160 για τρόφιμα και άλλα 120 για μετακινήσεις. Για τον εαυτό της κι όλα τα υπόλοιπα έξοδά της παλεύει με 180 ευρώ.

Παρ’ όλα αυτά, θα χρειαστεί να της κάνω τρεις φορές την ερώτηση «γιατί μια νέα γυναίκα να κάνει αυτή τη ζόρικη επιλογή;»

Η Φωτεινή είναι δασκάλα και για εκείνη είναι αυτονόητο ότι ο δάσκαλος «πρέπει να παλεύει για το σχολείο, για τα παιδιά, για τις επόμενες γενιές». Αυτό που στα μάτια μου είναι ζόρικη επιλογή, στα δικά της (κι όλων των συναδέλφων της με τους οποίους μίλησα) είναι αυτονόητη αποστολή.

Δάσκαλος μετανάστης

Ο Βασίλης Λιόντος διδάσκει κοινωνιολογία. Μέχρι πρόσφατα υπηρετούσε σ’ έναν τόπο για τον οποίο οι ντόπιοι αστειευόμενοι λένε πως όταν πέρασε από εκεί ο Χριστός, είπε αμήν κι αντίο.

«Το Αμύνταιο είναι πανέμορφο κι οι κάτοικοι εξαιρετικοί, ήταν εμπειρία ζωής για μένα», λέει ο Βασίλης.

Στα 43 του διορίστηκε στη Φλώρινα, κυριολεκτικά στην άλλη άκρη της Ελλάδας, αφού το σπίτι του είναι στα Χανιά. Με βάση τον νόμο Διαμαντοπούλου έπρεπε να παραμείνει τρία χρόνια στον τόπο διορισμού του.

«Με 800 ευρώ τον μήνα και μια οικογένεια με δύο παιδιά πίσω σου, ίσα ίσα που επιβιώνεις», διηγείται. «Κάθε ταξίδι στο σπίτι κόστιζε 150 ευρώ κι έτσι πολύ σπάνια μπορούσα να επιστρέψω στην οικογένειά μου, η γυναίκα μου και τα

Τι έχει προγραμματιστεί για την Παιδεία

Για να ξέρουμε τι έρχεται και τι να περιμένουμε, τρεις έντεκα τρεις δώδεκα κτλ., έχουμε και λέμε: Σύμφωνα με το μνημόνιο που ψηφίστηκε στα μέσα Αυγούστου, η κυβέρνηση, σε συνεργασία με τον ΟΟΣΑ και ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες, οφείλει:

• Να επικαιροποιήσει έως τον Απρίλιο του 2016 την αξιολόγηση του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος που εκπόνησε ο ΟΟΣΑ το 2011.

• Να εκπονήσει εκπαιδευτικό σχέδιο δράσης και να υποβάλει προτάσεις το αργότερο έως τον Μάιο του 2016, οι οποίες θα εγκριθούν έως τον Ιούλιο του 2016 και, εφόσον είναι δυνατόν, τα μέτρα να τεθούν σε ισχύ πριν από το ακαδημαϊκό έτος 2016-17.

• Να ευθυγραμμίσει τον αριθμό διδακτικών ωρών ανά μέλος του προσωπικού, καθώς και την αναλογία μαθητών ανά τάξη και ανά εκπαιδευτικό, με τις βέλτιστες πρακτικές των χωρών του ΟΟΣΑ, έως τον Ιούνιο του 2018.

• Η αξιολόγηση εκπαιδευτικών και σχολικών μονάδων να συνάδει με το γενικό σύστημα αξιολόγησης της δημόσιας διοίκησης.

• Να διασφαλίσει τη δίκαιη μεταχείριση όλων των φορέων παροχής εκπαίδευσης, συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικών ιδρυμάτων, καθορίζοντας ελάχιστα πρότυπα.

Κρίσιμο θέμα είναι και η μείωση των ειδικοτήτων των καθηγητών. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα διαθέτει τις περισσότερες ειδικότητες εκπαιδευτικών στον κόσμο, 117 μαζί με τις υποειδικότητες κυρίως στην τεχνική-επαγγελματική εκπαίδευση. Ο πολυκερματισμός των ειδικοτήτων είναι από τα βασικά προβλήματα στη διαχείριση του εκπαιδευτικού προσωπικού και το έχει επισημάνει σε έκθεσή του από το 2011 ο ΟΟΣΑ.

Περισσότερα: http://www.kathimerini.gr/

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Οι εκπαιδευτικοί της άγονης γραμμής

Την περασμένη χρονιά η Ελληνική Εθνική Επιτροπή για την UNESCO, θέλοντας να επιβραβεύσει τις πρωτοβουλίες, τις δράσεις και την προσφορά εκπαιδευτικών Α/θμιας εκπαίδευσης σε παραμεθόριες περιοχές προκήρυξε 15 «Βραβεία Eκπαιδευτικής Προσφοράς σε Παραμεθόριες Περιοχές». Εκπαιδευτικοί από σχολεία της Ορεστιάδας, του Αγαθονησίου, του Καστελόριζου, των Φούρνων Ικαρίας, της Λήμνου βραβεύθηκαν τον Ιούνιο από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο. Πώς, όμως, είναι να ζει και να διδάσκει κανείς σε ένα απομακρυσμένο νησί, με εξαιρετικά δύσκολη ακτοπλοϊκή σύνδεση το χειμώνα και πολλές φορές με «κλειστό» κέντρο υγείας; Εκπαιδευτικοί της άγονης γραμμής μιλούν για την εμπειρία, τις δυσκολίες αλλά και τους ανθρώπους των παραμεθόριων περιοχών.

«Αξίζει να έρθει κάποιος να διδάξει»

Μπορεί να μην είναι Λειψιώτισα - στα Κουφάλια τη Θεσσαλονίκης μεγάλωσε - αλλά πλέον κοντεύει να γίνει. Η εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής Μαρία Βαντσιούρη προσφέρει εδώ και έξι χρόνια τις εκπαιδευτικές υπηρεσίες της ως αναπληρώτρια στα πιτσιρίκια του Δημοτικού Σχολείου των Λειψών. Έτσι έχει βιώσει από πρώτο χέρι την εμπειρία της εκπαίδευσης στα νησιά της άγονης γραμμής.

Πλέον ζει μόνιμα στο νησί με τον σύζυγό της που έχει καταγωγή από τους Λειψούς και την κορούλα τους. Όπως λέει, δεν είχε επιλέξει εξ αρχής να μείνει στο νησί των Δωδεκανήσων αλλά προτού φτάσει εκεί είχε κάνει ένα...μίνι τουρ σε παραμεθόριες περιοχές. «Νωρίτερα ήμουν στη Λέρο και πιο πριν είχα διδάξει στη Χίο» θυμάται η κ.Βαντσιούρη. Στη συνέχεια, λέει, προέκυψε θέση εκπαιδευτικού ειδικής αγωγής για τους Λειψούς και σκέφτηκε να δηλώσει εκεί και έως σήμερα συνεχίζει να μένει και να διδάσκει στο νησί.

Το να μείνει κάποιος σ' ένα μικρό νησί, σε μία παραμεθόριο περιοχή «δεν είναι η πιο εύκολη υπόθεση» τονίζει. «Στην περίπτωσή μου βοήθησε ο χαρακτήρας μου και το γεγονός ότι είχα μείνει και στο παρελθόν σε ακριτικές περιοχές». Ένα ακριτικό νησί δεν έχει καμία σχέση με αυτό που μπορεί να έχουν γνωρίσει πολλοί το καλοκαίρι στις διακοπές τους. «Μόνο αν ζήσει κάποιος εδώ χειμώνα το καταλαβαίνει. Σκεφτείτε ότι την πρώτη χρονιά που ήρθα στους Λειψούς ο χειμώνας δεν ήταν πολύ βαρύς. Ήταν και οι συγκοινωνίες καλύτερες. Συνεπώς μπορούσαμε να πούμε πως θα πάμε για μία εκδρομή μέχρι την Πάτμο. Στη συνέχεια όμως οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες χειροτέρεψαν και ήρθε και η κρίση…».

Το σημαντικότερο πρόβλημα βέβαια παραμένει ο φόβος και η αγωνία για τα θέματα υγείας. «Οι γιατροί είναι πάντα ένα θέμα. Ειδικά αν είσαι γονιός το σκέφτεσαι…».  Συνεπώς, επισημαίνει η κ.Βαντσιούρη, για όλους τους παραπάνω λόγους «είναι σημαντικό να δίνονται κίνητρα στους εκπαιδευτικούς να έρχονται εδώ για να προσφέρεται καλή εκπαίδευση στα παιδιά και να βοηθούν το νησί. Αξίζει να έρθει κάποιος να διδάξει».

Με την εμπειρία των έξι ετών στους Λειψούς η εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής τονίζει πως τα παιδιά έχουν ανάγκη από δραστηριότητες ψυχαγωγίας. Συνεπώς ό,τι τους προσφέρεται στο σχολείο - όπως τα τελευταία χρόνια που έρχονται δάσκαλοι για μουσική, κουνγκ φου - τα παρακολουθούν με ενδιαφέρον.

«Στο Αγαθονήσι αισθανόμουν ντόπια»

Για τρία χρόνια ήταν η δασκάλα του Αγαθονησίου. Ένα χρόνο πριν πάει στο  βορειότερο νησί του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος, ήταν στο ανατολικότερο άκρο της χώρας, το Καστελόριζο.

Η Χριστίνα Φαναρά, με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, ως η εκπαιδευτικός του μονοθέσιου Δημοτικού στο νησί, έκανε ό, τι κάνει ένα ολόκληρο σχολείο. Από φέτος, έχοντας πάρει μόρια λόγω παραμεθορίου, διορίστηκε σε σχολείο της Χαλκιδικής. «Ήταν μία μοναδική εμπειρία με αρκετές, βέβαια, δυσκολίες. Τώρα που έφυγα αναπολώ αυτά τα χρόνια. Την πρώτη χρονιά είχα τρεις μαθητές, τη δεύτερη δύο και την τρίτη έξι και μάλιστα όλων των τάξεων πλην της πρώτης. Σε ένα μονοθέσιο σχολείο τα παιδιά μαθαίνουν να είναι υπεύθυνα γιατί ξέρουν ότι ο δάσκαλος δεν μπορεί να είναι συνέχεια πάνω από το κεφάλι τους, καθώς έχει να ασχοληθεί και με μαθήματα άλλων τάξεων. Το να είσαι δάσκαλος σε ένα

Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων: Η νέα ηγεσία

Αναπλ. υπουργός αρμόδιος για θέματα Έρευνας και Καινοτομίας: Κώστας Φωτάκης

O Κώστας Φωτάκης έλαβε το Πτυχίο του από το Τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1973 και το Διδακτορικό Δίπλωμα στη Χημειοφυσική (Chemical Physics) από το Πανεπιστημίο του Εδιμβούργου το 1977.

Από το 1977 εώς το 1983 δούλεψε ως Μεταδιδακτορικός Συνεργάτης και Διδάσκων στο Παν. του Εδιμβούργου και στο Central Laser Facility του Εργαστηρίου Rutherford στην Οξφόρδη. Το 1984 ήλθε ως αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης και το 1989 έγινε καθηγητής. Διετέλεσε Πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος» (1994-96), Μέλος του Εθνικού Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Έρευνας (ΕΓΣΕ) (1997-2001) και Διευθυντής του Ινστιτούτου Ηλεκτρονικής Δομής και Λειζερ (ΙΗΔΛ/ΙΤΕ) από το 1997 έως το 2013. Από το 2011 είναι ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΙΤΕ. 

To 2015 ορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Έρευνας και Καινοτομίας, στο Υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού και Θρησκευμάτων.

Πηγή

Υφυπουργός: Θεοδόσης Πελεγρίνης

Γεννήθηκε το 1948, στο Σουδάν. Εργάζεται ως καθηγητής Φιλοσοφίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι απόφοιτος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών με μεταπτυχιακές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του ΄Εξετερ της Αγγλίας και διδάκτωρ της Φιλοσοφίας του πανεπιστημίου αυτού.

Διδάσκει στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας από το 1977. Διετέλεσε Κοσμήτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής από το 2001 έως το 2007, Πρόεδρος του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας από το 2007 έως το 2011, Διευθυντής του Μεταπτυχιακού Προγράμ­ματος Σπουδών στη Φιλοσοφία από το 2005, και Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών από τον Σεπτέμβριο του 2010 έως τον Αύγουστο του 2014.

Πηγή: http://pelegrinis.gr

Αναρτήθηκε από ΓΙΑΝ. ΠΑΝ.

Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων: Η νέα ηγεσία

ΥΠΟΥΡΓΟΣ: Ν. Φίλης

Γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα όπου και ζει. Είναι δημοσιογράφος και από το 2008 διευθυντής της εφημερίδας “Η ΑΥΓΗ”. Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.

Από τα μαθητικά του χρόνια συμμετείχε στα κινήματα της νεολαίας και τους δημοκρατικούς αγώνες, διετέλεσε γραμματέας της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού. Ως φοιτητής της Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών συμμετείχε στους αγώνες για τον εκδημοκρατισμό της εκπαίδευσης, υπήρξε μέλος του ΚΣ της ΕΦΕΕ και της Συγκλήτου. Συμμετείχε σε κινήσεις για τη δημοσιογραφική δεοντολογία, σε οικολογικές πρωτοβουλίες καθώς και σε κινήσεις Αλληλεγγύης για τους μετανάστες.

Διετέλεσε μέλος του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ και του ΔΣ του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ.

Εργάστηκε ως αρχισυντάκτης στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Φλάς, Πόλις, ΒήμαFM και ΕΡΑ 4 . Άρθρα του για την Αριστερά, την πολιτική και τα δικαιώματα έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες “Επικαιρότητα” και “Η Εποχή” καθώς και στα περιοδικά “Αντί” και “Ο Πολίτης”. Υπήρξε συνεργάτης της εγκυκλοπαίδειας του Ελληνικού Τύπου (έκδοση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών). Ασχολήθηκε με την ιστορία των φοιτητών κατά τον Μεσοπόλεμο στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Είναι παντρεμένος με την Χριστίνα κι έχουν μια κόρη, την Μαριάνα.
Πηγή: http://nikosfilis.gr/

Αναπληρώτρια Υπουργός : Αναγνωστοπούλου Σία

Η Σία ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ είναι αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιστορίας στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Σπούδασε στην Αθήνα στο Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών, Φιλοσοφική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι, όπου πήρε δύο τίτλους. Ένα DULCO (Πτυχίο) στην Τουρκική γλώσσα και πολιτισμό, από το INALCO (Institut Nationaldes LanguesOrientales) και ένα D.E.A.Histoireetcivilisations, με τον βαθμό trèsbien, από τηνEcolePratique, IVèmesection, Paris-I. Εκπόνησε με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) και στη συνέχεια του Ιδρύματος «Αλέξανδρος Ωνάσης», διδακτορική διατριβή στην Ιστορία, την οποία υποστήριξε στην Ecoledes Hautes EtudesenSciences Sociales (EHESS).

Από το 1995 μέχρι το 2004 εργάστηκε, στις βαθμίδες λέκτορα και επίκουρου, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου (Τμήμα Τουρκικών Σπουδών). Δίδαξε, ως επισκέπτρια καθηγήτρια, στο New York University (2000), στο Πανεπιστήμιο Κύπρου (2008-2009) και στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (EHESS, 2011). Από το 1998 μέχρι το 2000 ήταν μέλος της επιστημονικής επιτροπής των ερευνητικών προγραμμάτων Transeuropéennes, με θέμα, Αgiraprèslaguerre. Altérités et construction démocratique dans l’Europe du Sud-Est. 

Την περίοδο 2000-2003 ήταν υπεύθυνη της ερευνητικής ομάδας του Υπουργείου Εξωτερικών της Κύπρου για θέματα που αφορούσαν την Τουρκία και την Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Είναι μέλος του ΔΣ των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ), μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού "Τα Ιστορικά", γραμματέας του Centre Pierre Belon / Étudesbyzantinesetnéo-helléniques (EHESS). Είναι μέλος της ευρωπαϊκής επιστημονικής επιτροπής του προγράμματος "Voisinages Fragilesdansle Sud-EstEuropéen”. Το 2004 ήταν επιστημονική υπεύθυνη του προγράμματος «Τα Ελληνοκυπριακά και τα Τουρκοκυπριακά σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας», που πραγματοποιήθηκε από ομάδα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων ερευνητών και χρηματοδοτήθηκε από τηνUNESCO.

Έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή συνέδρια και έχει δώσει διαλέξεις σε Πανεπιστήμια της Ευρώπης, ΗΠΑ και Ασίας. Το συγγραφικό της έργο (βιβλία και άρθρα) επικεντρώνεται σε θέματα που αφορούν τη μετάβαση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στα έθνη-κράτη αλλά και την μετάβαση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε αποικιακές Αυτοκρατορίες και, στη συνέχεια, σε ανεξάρτητα κράτη.

Πηγή