Διάβασα το παρακάτω άρθρο και για μια φορά ακόμα σκέψεις απελπισίας με έζωσαν. Τι να σας πω και τι να μου πείτε. Εκεί που δεν υπάρχει σεβασμός προς την ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να υπάρχει και σωτηρία. Και κανείς δεν είναι αθώος.
Κάπου πνίξαμε κάτι μετανάστες πάλι. Εντάξει, δεν ήταν
άνθρωποι. Ήταν ‘λαθρομετανάστες’, δηλαδή επικίνδυνοι, δηλαδή με ασθένειες,
σύμφωνα με την τηλεόραση. Τι θέλουν κι έρχονται στη χώρα μας; Γιατί δεν
κάθονται στις δικές τους; Περίπου διακόσιοι πνίγονται στο Αιγαίο κάθε χρόνο.
‘Θάνατος στο Αιγαίο’, τιτλοφορείται το τελευταίο κεφάλαιο της έκθεσης της
Proasyl, της μεγαλύτερης Ευρωπαϊκής οργάνωσης για τους πρόσφυγες: Θάνατος στο
Αιγαίο, όπως λέμε, ‘Θάνατος στη Βενετία’. Αλλά η περιγραφόμενη δράση δεν έχει
καμία σεξπηρική ποιότητα. Είναι φτηνή, όπως οι ζωές τους. Φτηνές. Ώστε να μην
κοστίσουν τίποτα στο κράτος, στους πολιτικούς, σε ψήφους.
Δεν είναι η πρώτη
φορά που πνίγουμε κόσμο. Στη Λέσβο, στη Χίο, στην Κω, στη Λευκάδα έχουν βρει
τραγικό θάνατο χιλιάδες άνθρωποι. Η επαναπροώθηση των βαρκών στα τουρκικά νερά
συμβαίνει συνήθως ως εξής: Οι λιμενικοί σέρνουν τη βάρκα με σκοινί, αφαιρούν τη
μηχανή και τα καύσιμα και, όταν φτάσουν στη ελληνοτουρκικά ύδατα, σφάζουν
σκοινί και φουσκωτό. Οι άνθρωποι αφήνονται στη θάλασσα δίχως κουπιά, μηχανή, ή
καύσιμα.
Παρακρατούνται δε τα προσωπικά τους αντικείμενα - κινητά, λεφτά,
χαρτιά. Χωρίς ταυτότητες και διαβατήρια είναι πλέον αδύνατον γι’ αυτούς να
λάβουν την ανθρωπιστική βοήθεια που δικαιούνται. Ενώ η Ευρώπη ζητά ειδικό καθεστώς
προστασίας για τους Σύριους, το λιμενικό επιβάλλει χρόνια τώρα ένα δικό του
ειδικό καθεστώς στο Φαρμακονήσι.


















