Την περασμένη χρονιά η Ελληνική Εθνική Επιτροπή για την
UNESCO, θέλοντας να επιβραβεύσει τις πρωτοβουλίες, τις δράσεις και την προσφορά
εκπαιδευτικών Α/θμιας εκπαίδευσης σε παραμεθόριες περιοχές προκήρυξε 15
«Βραβεία Eκπαιδευτικής Προσφοράς σε Παραμεθόριες Περιοχές». Εκπαιδευτικοί από
σχολεία της Ορεστιάδας, του Αγαθονησίου, του Καστελόριζου, των Φούρνων Ικαρίας,
της Λήμνου βραβεύθηκαν τον Ιούνιο από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη
Παυλόπουλο. Πώς, όμως, είναι να ζει και να διδάσκει κανείς σε ένα απομακρυσμένο
νησί, με εξαιρετικά δύσκολη ακτοπλοϊκή σύνδεση το χειμώνα και πολλές φορές με
«κλειστό» κέντρο υγείας; Εκπαιδευτικοί της άγονης γραμμής μιλούν για την
εμπειρία, τις δυσκολίες αλλά και τους ανθρώπους των παραμεθόριων περιοχών.
«Αξίζει να έρθει κάποιος να διδάξει»
Μπορεί να μην είναι Λειψιώτισα - στα Κουφάλια τη
Θεσσαλονίκης μεγάλωσε - αλλά πλέον κοντεύει να γίνει. Η εκπαιδευτικός ειδικής
αγωγής Μαρία Βαντσιούρη προσφέρει εδώ και έξι χρόνια τις εκπαιδευτικές
υπηρεσίες της ως αναπληρώτρια στα πιτσιρίκια του Δημοτικού Σχολείου των Λειψών.
Έτσι έχει βιώσει από πρώτο χέρι την εμπειρία της εκπαίδευσης στα νησιά της
άγονης γραμμής.
Πλέον ζει μόνιμα στο νησί με τον σύζυγό της που έχει
καταγωγή από τους Λειψούς και την κορούλα τους. Όπως λέει, δεν είχε επιλέξει εξ
αρχής να μείνει στο νησί των Δωδεκανήσων αλλά προτού φτάσει εκεί είχε κάνει
ένα...μίνι τουρ σε παραμεθόριες περιοχές. «Νωρίτερα ήμουν στη Λέρο και πιο πριν
είχα διδάξει στη Χίο» θυμάται η κ.Βαντσιούρη. Στη συνέχεια, λέει, προέκυψε θέση
εκπαιδευτικού ειδικής αγωγής για τους Λειψούς και σκέφτηκε να δηλώσει εκεί και
έως σήμερα συνεχίζει να μένει και να διδάσκει στο νησί.
Το να μείνει κάποιος σ' ένα μικρό νησί, σε μία παραμεθόριο
περιοχή «δεν είναι η πιο εύκολη υπόθεση» τονίζει. «Στην περίπτωσή μου βοήθησε ο
χαρακτήρας μου και το γεγονός ότι είχα μείνει και στο παρελθόν σε ακριτικές
περιοχές». Ένα ακριτικό νησί δεν έχει καμία σχέση με αυτό που μπορεί να έχουν
γνωρίσει πολλοί το καλοκαίρι στις διακοπές τους. «Μόνο αν ζήσει κάποιος εδώ
χειμώνα το καταλαβαίνει. Σκεφτείτε ότι την πρώτη χρονιά που ήρθα στους Λειψούς
ο χειμώνας δεν ήταν πολύ βαρύς. Ήταν και οι συγκοινωνίες καλύτερες. Συνεπώς
μπορούσαμε να πούμε πως θα πάμε για μία εκδρομή μέχρι την Πάτμο. Στη συνέχεια
όμως οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες χειροτέρεψαν και ήρθε και η κρίση…».
Το σημαντικότερο πρόβλημα βέβαια παραμένει ο φόβος και η
αγωνία για τα θέματα υγείας. «Οι γιατροί είναι πάντα ένα θέμα. Ειδικά αν είσαι
γονιός το σκέφτεσαι…». Συνεπώς,
επισημαίνει η κ.Βαντσιούρη, για όλους τους παραπάνω λόγους «είναι σημαντικό να
δίνονται κίνητρα στους εκπαιδευτικούς να έρχονται εδώ για να προσφέρεται καλή
εκπαίδευση στα παιδιά και να βοηθούν το νησί. Αξίζει να έρθει κάποιος να
διδάξει».
Με την εμπειρία των έξι ετών στους Λειψούς η εκπαιδευτικός
ειδικής αγωγής τονίζει πως τα παιδιά έχουν ανάγκη από δραστηριότητες
ψυχαγωγίας. Συνεπώς ό,τι τους προσφέρεται στο σχολείο - όπως τα τελευταία
χρόνια που έρχονται δάσκαλοι για μουσική, κουνγκ φου - τα παρακολουθούν με
ενδιαφέρον.
«Στο Αγαθονήσι αισθανόμουν ντόπια»
Για τρία χρόνια ήταν η δασκάλα του Αγαθονησίου. Ένα χρόνο
πριν πάει στο βορειότερο νησί του
Δωδεκανησιακού συμπλέγματος, ήταν στο ανατολικότερο άκρο της χώρας, το
Καστελόριζο.
Η Χριστίνα Φαναρά, με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, ως η
εκπαιδευτικός του μονοθέσιου Δημοτικού στο νησί, έκανε ό, τι κάνει ένα ολόκληρο
σχολείο. Από φέτος, έχοντας πάρει μόρια λόγω παραμεθορίου, διορίστηκε σε
σχολείο της Χαλκιδικής. «Ήταν μία μοναδική εμπειρία με αρκετές, βέβαια,
δυσκολίες. Τώρα που έφυγα αναπολώ αυτά τα χρόνια. Την πρώτη χρονιά είχα τρεις
μαθητές, τη δεύτερη δύο και την τρίτη έξι και μάλιστα όλων των τάξεων πλην της
πρώτης. Σε ένα μονοθέσιο σχολείο τα παιδιά μαθαίνουν να είναι υπεύθυνα γιατί
ξέρουν ότι ο δάσκαλος δεν μπορεί να είναι συνέχεια πάνω από το κεφάλι τους, καθώς
έχει να ασχοληθεί και με μαθήματα άλλων τάξεων. Το να είσαι δάσκαλος σε ένα
















