Ματσούκι Τζουμέρκων: Ελλείψει δασκάλου, διδάσκει ο παππάς του χωριού

Παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει η διαδικασία αναπλήρωσης καθυστερεί.. Ελλάδα της γραφειοκρατίας άλλωστε. Κι όχι μόνο καθυστερεί αλλά κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πότε θα ξαναμπεί εκπαιδευτικός στην αίθουσα για τους τρεις μικρούς μαθητές, που οι γονείς τους επιμένουν στα ορεινά και κρατούν ζωντανή την ύπαιθρο!

Ελλείψει δασκάλου λοιπόν και στην αίθουσα μπήκε ο παππάς! Ο ιερέας του χωριού που τυγχάνει και γονιός ενός από τους τρεις μαθητές.

Η προσπάθειά του είναι απλή. Δεν φιλοδοξεί να διδάξει, ούτε να καλύψει το κενό. Απλά κρατά τα παιδιά στο σχολείο, σε επαφή με το φυσικό τους περιβάλλον και τα απασχολεί καθημερινά τις πρωινές ώρες..

Με τον τρόπο αυτό τους παρέχει διέξοδο, να μην είναι υποχρεωμένα να κάθονται όλη μέρα στο σπίτι τους με μοναδική απασχόληση την τηλεόραση ή τον υπολογιστή.

Αξιέπαινη η πρωτοβουλία του ιερέα... Όμως δεν είναι η λύση που όλοι αναζητούν. Ούτε βέβαια αποτελεί λύση η μεταφορά των τριών μαθητών στα Πράμαντα, όταν θα πρέπει να διανύουν πάνω από 45 λεπτά για να φτάσουν από το σπίτι στο σχολείο κι άλλο τόσο για να επιστρέψουν.. Ειδικά στην διάρκεια του χειμώνα.

Ελλάδα της γραφειοκρατίας... Που για να βρει έναν δάσκαλο δεν ξέρει πόσο χρόνο θα χρειαστεί!

Πηγή: EpirusPost.gr

iefimerida.gr

Αναρτήθηκε από ΓΙΑΝ. ΠΑΝ.

Τα ρομπότ μπαίνουν στις τάξεις

Στο εγγύς μέλλον, τα ρομπότ θα έχουν και εκπαιδευτική αποστολή, αντικαθιστώντας σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και τον δάσκαλο. Είναι το ιδανικό μέσο για να δώσουν όλες τις τελευταίες πληροφορίες για την τεχνολογία και τις εφαρμογές της σε όλα τα πεδία.

Γίνονται ήδη πιλοτικά τεστ σε διάφορες χώρες, από την Αυστραλία μέχρι την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στην πρόσφατη έκθεση που οργάνωσε η Ένωση Προμηθευτών Εκπαιδευτικών Προϊόντων της Βρετανίας στο Λονδίνο, εταιρίες που ασχολούνται με τις ηλεκτρονικές καινοτομίες παρουσίασαν νέες ιδέες.

Ο στόχος είναι να συνδεθεί η θεωρία που μαθαίνουμε στην τάξη με την πρακτική και την εμπειρία που ζητά η αγορά.

«Στο παρελθόν μιλούσαμε διαρκώς στα παιδιά για τις γνώσεις που έπρεπε να έχουν. Να επαναλαμβάνουν και να απαγγέλλουν, ό,τι τους λέει ο δάσκαλος. Δίνουν πολλές εξετάσεις, αλλά δεν ξέρουν τι συμβαίνει με τη νέα τεχνολογία. Δεν ξέρουν πώς να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους. Απλά απομνημονεύουν γνώσεις. Αλλά η θεωρία δεν μπορεί να βοηθήσει την αγορά, δεν μπορεί να βοηθήσει στο μέλλον του πολιτισμού» εξήγησε ο Γουόνγκ Γουέι, διευθύνων σύμβουλος της Ubtech Education.

Η ιδέα είναι να βάλουν τους μαθητές να εφαρμόσουν ό,τι ακούνε, για παράδειγμα, στο μάθημα της χημείας.

«Κάθε δάσκαλος σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου κι αν βρίσκεται, γνωρίζει ότι υπάρχουν ορισμένα θέματα που είναι δύσκολο να τα εξηγήσεις στα παιδιά. Αν πάρουμε το παράδειγμα του περιοδικού πίνακα στοιχείων, είναι ένα κομμάτι χαρτί, που σου δείχνει ποιο είναι το κάθε στοιχείο. Αν είσαι μαθητής πρέπει να το αποδεχτείς, γιατί ο δάσκαλός σου δεν μπορεί να στα δείξει» υπογράμμισε ο Σον ΜακΝτούγκαλ, διευθυντής της Touchable Universe.

Η βασική πρόκληση είναι να ελκύσεις το ενδιαφέρον των μαθητών. Η εταιρία Touchable Universe έχει δημιουργήσει μια συσκευή που επιτρέπει στους μαθητές να μαθαίνουν με τη βοήθεια της αφής.

Σε κάθε τάξη, το 30% των παιδιών είναι αυτό που αποκαλούμε κιναισθητικοί μαθητές. Σημαίνει ότι έχουν γεννηθεί έτσι. Μαθαίνουν καλύτερα όταν ακουμπούν τα πράγματα με τα χέρια τους στην τάξη. Άρα η εικόνα και ο ήχος είναι προφανώς καλύτερα, αλλά εικόνα, συν ήχος, συν αφή είναι ακόμη καλύτερα.

Το καλύτερο όμως είναι όταν συνδυάζουμε τη μάθηση με το παιχνίδι. Αυτά τα τουβλάκια μπορούν να μοιάζουν με τα παραδοσιακά τουβλάκια, αλλά δεν είναι έτσι: περιέχουν γκάτζετ τελευταίας τεχνολογίας, όπως αισθητήρες, σέρβερ και φώτα LED, αλλά και σύνδεση blue tooth.

Είναι ένα ρομπότ που όλοι μπορούν να φτιάξουν. Είναι μια καινοτομία της Robo Technologies. Τα τουβλάκια έχουν ειδικό χρώμα για να ξέρουν τα παιδιά τι μπορεί να κάνει το καθένα. Για να δώσεις κίνηση σ’ αυτό που φτιάχνεις πρέπει να χρησιμοποιήσεις ένα πορτοκαλί τουβλάκι, γιατί μόνο αυτό διαθέτει κινητήρα.

«Τα παιδιά μαθαίνουν έτσι και τις βασικές αρχές της ρομποτικής, γιατί καταλαβαίνουν τα ηλεκτρονικά εξαρτήματα, που χρειάζεσαι για να φτιάξεις ένα ρομπότ. Μαθαίνουν τις βασικές αρχές της κωδικοποίησης, γιατί από τη στιγμή που είναι έτοιμο το ρομπότ, για να μπορέσει να κάνει κάτι για σας, θα πρέπει να προγραμματιστεί με τη βοήθεια μιας εφαρμογής» εξήγησε η Άννα Ιαρότσκα, συνιδρύτρια και διευθύνουσα σύμβουλος της Robo Technologies.

Τα εκπαιδευτικά εργαλεία έχουν αλλάξει ριζικά τα τελευταία χρόνια. Οι νέες τεχνολογίες έχουν μπει για τα καλά στην αίθουσα διδασκαλίας. Η χρήση των ρομπότ όμως εξαρτάται πάντα από τον τρόπο που οι δάσκαλοι ή οι εκπαιδευτές επιλέγουν να τα χρησιμοποιήσουν.

Από την άλλη πλευρά, τα ρομπότ μπορούν να βοηθήσουν στη μετάβαση στη νέα εποχή, στο να φέρουν πιο κοντά τους μαθητές στην αυξανόμενη ψηφιακή εμπειρία, αλλά και στην εκπαιδευτική διαδικασία στην τάξη.

Πηγή

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Η Φινλανδία γίνεται η 1η χώρα που καταργεί τα μαθήματα

Ξεχάστε το πρόγραμμα με τις στήλες των μαθημάτων για κάθε ημέρα της εβδομάδας. Οι Φινλανδοί, έχοντας ήδη ένα από τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο, δεν επαναπαύονται στις δάφνες τους και κάνουν πάλι τη διαφορά: καταργούν τα ξεχωριστά μαθήματα και προτείνουν την εκπαίδευση των παραδειγμάτων και των γεγονότων! Τι είναι αυτό; Για διαβάστε παρακάτω....

Για παράδειγμα ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι ένα μάθημα που συνδυάζει γνώσεις Ιστορίας, Γεωγραφίας και Μαθηματικών. Αλλά αν κάποιος μαθητής ενδιαφέρεται για τη Γλώσσα σε συνδυασμό με τα Οικονομικά και την Επικοινωνία θα έχει τη δυνατότητα να διαλέξει το μάθημα «Δουλεύοντας σε μία καφετέρια».

Το σύστημα αυτό θα αφορά σε μαθητές Λυκείου και η γενική ιδέα είναι να αποκτούν σφαιρικές γνώσεις αλλά με έμφαση στους τομείς και τα πεδία που τους ενδιαφέρουν πραγματικά.

Η πρόταση φέρνει αλλαγές και στον τρόπο διδασκαλίας των εκπαιδευτικών αφού πλέον θα πρέπει να συν-εργάζονται με μικρές ομάδες, χωρίς θρανία και να έχουν γνώση περισσότερων του ενός αντικειμένων.

Το νέο σύστημα αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2020.

Πηγή

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Χριστούγεννα τέλος στο κράτος του Ερντογάν

Οι τουρκικές αρχές απαγόρευσαν την διδασκαλία του μαθήματος των Χριστουγέννων σε γερμανικό σχολείο στην Κωνσταντινούπολη, όπως μετέδωσε η γερμανική εφημερίδα «Bild».

Φωτό

Mέχρι τώρα, οι μαθητές του γερμανικού σχολείου της Κωνσταντινούπολης διδάσκονταν τα Χριστούγεννα στο πλαίσιο των σχολικών μαθημάτων. Τώρα, όμως οι τουρκικές αρχές απαγόρευσαν την διδασκαλία του μαθήματος, όπως αναφέρει η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα της Γερμανίας.

  

«Σύμφωνα με την τουρκική διεύθυνση του σχολείου, δεν υπάρχει πλέον ανάγκη να διδάσκεται η παράδοση των Χριστουγέννων ως μία χριστιανική γιορτή», αναφέρει σχετικό e-mail το οποίο έχει στην κατοχή του το γερμανικό πρακτορείο dpa.

  

Όμως,  η τουρκική διεύθυνση του σχολείου δεν σταμάτησε εκεί. Φρέναρε ακόμη και τη συμμετοχή της σχολικής χορωδίας στη παραδοσιακή χριστουγεννιάτικη συναυλία στο Γενικό Προξενείο της Γερμανίας.

Πηγή
Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

UNICEF: Το ένα τρίτο των παιδιών στις αναπτυσσόμενες χώρες δεν πάει σχολείο

Σχεδόν το ένα τρίτο των παιδιών στις αναπτυσσόμενες χώρες αναγκάζονται να μην πηγαίνουν σχολείο διότι πρέπει να εργάζονται, ενώ ίσο ποσοστό παιδιών σημειώνει πως δεν είναι ασφαλές να πηγαίνει σχολείο, σύμφωνα με μια έρευνα που δόθηκε στη δημοσιότητα.

Το υψηλότερο ποσοστό απουσιών μεταξύ των 41 χωρών που συμπεριλήφθηκαν στην έρευνα καταγράφηκε στο Αφγανιστάν, όπου εννέα στα δέκα παιδιά ανέφεραν ότι πρέπει να δουλεύουν και δεν μπορούν να πηγαίνουν σχολείο, σύμφωνα με την οργάνωση ChildFund Alliance, ένα διεθνές δίκτυο οργανώσεων που προασπίζεται τα δικαιώματα των παιδιών.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, κάπου 59 εκατομμύρια παιδιά δεν πηγαίνουν στο πρωτοβάθμιο σχολείο, όπως θα έπρεπε, σύμφωνα με το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Παιδική Ηλικία (UNICEF).

Η έκθεση δόθηκε στη δημοσιότητα με την ευκαιρία της 20ής Νοεμβρίου, της Παγκόσμιας Ημέρας του Παιδιού, που έχει στόχο την προώθηση της Διεθνούς Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Παιδιού του ΟΗΕ, η οποία υιοθετήθηκε το 1989.

Η έρευνα της ChildFund Alliance βασίστηκε σε ένα δείγμα 6.200 παιδιών ηλικίας 10 ως 12 ετών.

«Όπως το κάνουν συχνά και με τόση σαφήνεια, τα παιδιά μας λένε ποιο είναι το πρόβλημα», δήλωσε η Αν Λάιναμ Γκοντάρ, πρόεδρος της οργάνωσης ChildFund International (ΗΠΑ), η οποία ανήκει στη συμμαχία που διεξήγαγε την έρευνα.

«Επαφίεται στους ενήλικους να εφαρμόσουν λύσεις», πρόσθεσε σε ανακοίνωσή της.

Σχεδόν το ένα τρίτο των παιδιών ανέφερε ότι δεν είναι πάντοτε ασφαλές να πηγαίνει στο σχολείο. Ο κίνδυνος που αναφέρθηκε είναι υψηλότερος στη Μπουρκίνα Φάσο, όπου το ένα στα πέντε παιδιά είπε ότι δεν είναι ποτέ ασφαλές να πηγαίνει σχολείο.

Η φτωχή χώρα της δυτικής Αφρικής συγκλονίστηκε τον Ιανουάριο όταν η πρωτεύουσά της, η Ουαγκαντούγκου, έγινε στόχος μιας επίθεσης την ευθύνη για την οποία ανέλαβε η οργάνωση αλ Κάιντα στο Ισλαμικό Μάγρεμπ (ΑΚΙΜ) και κατά την οποία σκοτώθηκε 30 άνθρωποι. Οι επιθέσεις συνεχίζονται σποραδικά.

Οι χώρες μέλη του ΟΗΕ υιοθέτησαν πέρυσι ως στόχο τους μέχρι το 2030 όλα τα παιδιά να είναι σε θέση να ολοκληρώνουν τη δωρεάν πρωτοβάθμια εκπαίδευση και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αλλά η χρόνια υποχρηματοδότηση της παιδείας καθυστερεί την επίτευξη προόδου, σύμφωνα με μια έκθεση των Ηνωμένων Εθνών που δόθηκε στη δημοσιότητα φέτος.

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

Αναρτήθηκε από ΓΙΑΝ. ΠΑΝ.

Κίνα: Σιδερένια σκάλα για τους μαθητές που ανεβοκατεβαίνουν γκρεμό... 800 μέτρων

Τον περασμένο Μάιο οι φωτογραφίες του βραβευμένου Κινέζου φωτογράφου Chen Jie, που έδειχναν μικρούς μαθητές ενός απομονωμένου χωριού της νοτιοδυτικής Κίνας να ανεβοκατεβαίνουν με επικίνδυνες ξύλινες σκάλες έναν γκρεμό ύψους 800 μέτρων, προκειμένου να πάνε στο σχολείο τους, έγιναν viral.

Πρόκειται για τους μαθητές από το μικρό χωριό Atuler στην επαρχία Σετσουάν, το οποίο λόγω της επικίνδυνης θέσης του αποκαλείται «χωριό στο γκρεμό». Στο χωριό ζουν 72 οικογένειες που ασχολούνται κατά κύριο λόγο με αγροτικές εργασίες και ανήκουν στην μειονότητα Yi, μέλη της οποίας ζουν επίσης στο Βιετνάμ και στην Ταϊλάνδη.



Όταν οι φωτογραφίες του Jie δόθηκαν στην δημοσιότητα και ο ίδιος μίλησε για τον κίνδυνο που διατρέχουν οι μικροί μαθητές να χάσουν ακόμα και την ζωή τους σε συνέντευξη που παραχώρησε στην βρετανική εφημερίδα Guardian, οι κινεζικές αρχές ευαισθητοποιήθηκαν και στις αρχές του μήνα κατασκεύασαν μια σιδερένια σκάλα, η οποία αντικατέστησε τις επικίνδυνες αυτοσχέδιες ξύλινες σκάλες.

Η νέα σκάλα μείωσε επίσης κατά μία ώρα την μέχρι πρότινος δίωρη διαδρομή των παιδιών στο σχολείο. Όμως, δεν είναι μόνο οι μαθητές που διέσχιζαν με τις αυτοσχέδιες σκάλες τον γκρεμό αλλά και όλοι οι κάτοικοι του χωριού, όταν είχαν ανάγκη να επικοινωνήσουν με τον έξω κόσμο.
  


Ο Api Jiti, επικεφαλής των 72 οικογενειών που κατοικούν στο χωριό, αποκάλυψε στην εφημερίδα «Νέα του Πεκίνου» ότι εφτά ή οχτώ χωρικοί έφυγαν από την ζωή, όταν κατά την διάρκεια της ανάβασης στον γκρεμό έχασαν την ισορροπία τους και έπεσαν στο κενό.

Πηγή ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Αναρτήθηκε από ΓΙΑΝ. ΠΑΝ.

Τα ελληνικά θα διδάσκονται ως ξένη γλώσσα στα σχολεία της Ρωσίας

Τα ελληνικά ως ξένη γλώσσα επιλογής θα διδάσκονται από την 1η Ιανουαρίου 2017 στα σχολεία της Ρωσίας και συγκεκριμένα στην Ε΄και Στ΄Δημοτικού και στις τρεις τάξεις του γυμνασίου. Τη σχετική απόφαση και έγκριση των εκπαιδευτικών εγχειριδίων υπέγραψε η Ρωσίδα υπουργός Παιδείας, Όλγα Βασίλιεβα, στις 10 Νοεμβρίου.

Φωτό ΑΠΕ-ΜΠΕ

Της υπουργικής απόφασης είχε προηγηθεί σχετική πρόταση για τη διδασκαλία της νέας ελληνικής ως γλώσσας επιλογής από την έδρα Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Κουμπάν στο Κρασνοντάρ (νότια Ρωσία), στο πλαίσιο της πολιτικής της χώρας για τη διδασκαλία των γλωσσών των μειονοτήτων της περιοχής. Τελικά αποφασίστηκε η εκπαίδευση στα ελληνικά ως δεύτερη /ξένη γλώσσα να παρέχεται σε όλη την επικράτεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας και συγκεκριμένα στην Ε΄και Στ΄Δημοτικού και στις τρεις τάξεις του γυμνασίου.

"Είμαστε πολύ χαρούμενοι και ικανοποιημένοι, γιατί φτάσαμε σ' αυτό το σημείο, να είναι ορατή η εισαγωγή της ελληνικής γλώσσας για πρώτη φορά στα ρωσικά σχολεία. Είναι ένα επίτευγμα που χρειάστηκε αρκετά χρόνια προετοιμασίας. Τα εγχειρίδια για τη διδασκαλία της νέας ελληνικής γλώσσας ως γλώσσας επιλογής, ως μιας από τις ξένες γλώσσες που θα μπορούν να επιλέγουν οι Ρώσοι μαθητές στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού και στις πρώτες του γυμνασίου είναι έτοιμα. Ετοιμάστηκαν με τη δουλειά που έγινε κυρίως στο Πανεπιστήμιο Κουμπάν", δήλωσε ο πρύτανης του ΑΠΘ, Περικλής Μήτκας, σε συνέντευξη Τύπου, για την παρουσίαση της νέας προσπάθειας, στην οποία καθοριστική υπήρξε η συμβολή του σταθερού προγράμματος του ΑΠΘ "Ιάσων", για την ίδρυση και πρακτική ενίσχυση πυρήνων ελληνικών σπουδών στα πανεπιστήμια της παρευξείνιας ζώνης. "Το επίτευγμα αυτό έρχεται σαν αποτέλεσμα πολύχρονων προσπαθειών του ΑΠΘ για την προώθηση της ελληνικής γλώσσας στις παρευξείνιες χώρες", σημείωσε ο πρύτανης του ΑΠΘ.

Περισσότερα...

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Γονείς κάνουν αποχή από τα μαθήματα... των παιδιών τους

Τον Νοέμβριο, οι γονείς στην Ισπανία κάνουν απεργία. Ή καλύτερα, αποχή από τα μαθήματα. Δηλαδή, από τα μαθήματα των παιδιών τους. Την κινητοποίηση «μποϊκοτάζ στο διάβασμα στο σπίτι», έχει καλέσει η Ένωση Γονέων Δημόσιων Σχολείων. Αν οι δάσκαλοι επιμείνουν να στείλουν διάβασμα στο σπίτι στη διάρκεια του μποϊκοτάζ, τα παιδιά θα πρέπει να το αρνηθούν και να επιστρέψουν την επόμενη μέρα στο σχολείο με ένα σημείωμα από τους γονείς τους που θα εξηγεί τι συμβαίνει. Γονείς και παιδιά «παλεύουν» πάνω από προβλήματα, κείμενα και εργασίες, όχι μόνο στην Ισπανία. Και λένε, «φτάνει».

Η Μαρία Χοσέ, γράφει η εφημερίδα El Pais, έχει μια πεντάχρονη κόρη, την Αλμουδένα. Βαριαναστενάζει κάθε φορά που έρχεται το Σαββατοκύριακο και πρέπει να κάνει την εργασία της. Αλλά αυτό που κυρίως ανησυχεί τη μητέρα, είναι η άλλη κόρη της, η 11χρονη Άνα Μαρία. Μόλις ξεκίνησε το γυμνάσιο στη Σεβίλη, αφού πέρασε δύο χρόνια διαβάζοντας ασταμάτητα στο σπίτι μέχρι την ώρα του δείπνου.

Παιδιά καθισμένα σε μια καρέκλα

Μια άλλη μητέρα, συνεχίζει η El Pais, η Ντιάνα, βλέπει την οκτάχρονη κόρη της να είναι στο σχολείο από τις 8.40 μέχρι τις 2.10. Γυρίζει σπίτι, τρώει το μεσημεριανό της φαγητό, και κάνει τα μαθήματά της από τις 4 μέχρι τις 6.30. «Υποτίθεται ότι θα έχουν την ευκαιρία να κάνουν τα μαθήματα στις σχολικές ώρες, αλλά δεν υπάρχει χρόνος. Όταν τελειώνει, έχει και τις υπόλοιπες δραστηριότητες, οπότε η μέρα της είναι χειρότερη από ενός ενήλικα. Πότε θα παίξει;», αναρωτιέται η μητέρα της.

Η Ρέγιες είναι μητέρα του πεντάχρονου Αλμπέρτο. Ο Αλμπέρτο παίρνει παντού μαζί τις εργασίες του. Ακόμη και στο σπίτι της γιαγιάς του στα γεύματα του Σαββατοκύριακου. Η μητέρα του ανησυχεί. Το σχολείο, λέει, «πραγματικά πιέζει» τα παιδιά. Η μητέρα του προσπάθησε να τον μετακινήσει σε άλλο σχολείο, από αυτό της Σεβίλης στο οποίο φοιτούσε, αλλά ανακάλυψε ότι δεν υπήρχαν πολλές εναλλακτικές. Ούτε με τους άλλους γονείς βρήκε πεδίο συνεννόησης. «Δε θεωρούσαν ότι αυτό είναι κακό», λέει η Ρέγιες. «Μαθαίνουν στα παιδιά τους την ιδέα του ανταγωνισμού από μικρή ηλικία».

Η διαμάχη ανάμεσα στους γονείς που θέλουν πολύ διάβασμα στο σπίτι, και σε αυτούς που δε θέλουν, έχει φουντώσει στην Ισπανία. Στο σχολείο του Ελ Βετόν στο Κάθερες, κάποιοι γονείς ζητούν διάβασμα στο σπίτι για τα πεντάχρονα παιδιά τους. «Πιστεύουν ότι είναι σαν σπορ», λέει ο Χόρχε Τόρες, από τους πιο έμπειρους δασκάλους του σχολείου. «Αν τρέχω κάθε μέρα, θα κερδίσω τον μαραθώνιο. Αλλά δεν είναι έτσι».

Και το φαινόμενο δεν έχει «ισπανική εντοπιότητα». Όποιος έχει παιδί στο σχολείο, του ελληνικού συμπεριλαμβανομένου, είναι πολύ πιθανό να έχει ακούσει -συχνά έκπληκτος- μητέρες να ζητούν από τις δασκάλες πολύ διάβασμα στο σπίτι για τα παιδιά. «Για να μαθαίνουν καλύτερα», λένε κάποιες, «αν δεν έχουν διάβασμα, πώς θα απασχοληθούν;», αναρωτιούνται άλλες -πιο ειλικρινείς. Υπάρχουν ακόμη και γονείς που θεωρούν ότι ο δάσκαλος «δεν είναι καλός», αν δε στέλνει δουλειά για το σπίτι.

«Πολύ διάβασμα στο σπίτι; Κάποιοι γονείς λένε ‘όχι’», έγραφε τον περασμένο Αύγουστο η Washington Post. «Ήταν μια καθοριστική στιγμή για τη Σάρα Γιάνγκμπλαντ-Οκόα. Καθόταν με τον εξάχρονο γιο της το περασμένο φθινόπωρο, καθώς εκείνος, μετά από μια μεγάλη μέρα στο σχολείο, αγωνιζόταν πάνω από μια εργασία για το σπίτι που θα του

Θα ήθελες το παιδί σου να βρίσκεται σε αυτήν την τάξη;

Πρόκειται για το Γυμνάσιο - Λύκειο Carpe Diem Charter School στην Ινδιανάπολη. Το συγκεκριμένο σχολείο στην ιστοσελίδα του ισχυρίζεται, ότι παρέχει στους μαθητές του ένα συνδυασμό εκπαιδευτικού προγράμματος ψηφιακών γνώσεων και εξατομικευμένη διδασκαλίας και ότι τα ποσοστά επιτυχίας του στις εξετάσεις για την εισαγωγή των μαθητών στα Κολέγια και Πανεπιστήμια ξεπερνά το 80%. 

Όμως πόσο πιο μακρινή φαίνεται αυτή η εκπαίδευση από τη δική μας, τη στιγμή που εμείς είμαστε περισσότερο προσανατολισμένοι στην ομαδοσυνεργατική διδασκαλία. Και πόσο τρομακτική μου φαντάζει, εμένα τουλάχιστον, αυτή η τάξη όπου οι έφηβοι περνούν τη μισή τους μέρα απομονωμένοι σ' αυτούς τους κύβους. Να τονίσω ότι το σχολείο έχει 300 περίπου μαθητές και μόνο 8 εκπαιδευτικούς εκ των οποίων οι 2 είναι γυμναστές και ο 1 ειδικής αγωγής! Για κάνετε τη διαίρεση...

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Γνωρίστε τα "σχολεία χωρίς τσάντα"

Πάνω από 18.500 μαθητές φοιτούν πλέον στα "σχολεία χωρίς τσάντα", το πιο φιλόδοξο παιδαγωγικό πείραμα της Ιταλίας Με θρανία που αλλάζουν θέση, δασκάλους χωρίς έδρα και βιβλία, γραφική ύλη κοινή για όλους τους μαθητές και τα βιβλία να μένουν στην τάξη.

Το φιλόδοξο πείραμα ξεκίνησε το 2002, στο πνεύμα της φημισμένης παιδαγωγού Μαρίας Μοντεσόρι. Δεκατέσσερα χρόνια μετά χιλιάδες ιταλοί μαθητές πηγαίνουν στο σχολείο όχι μόνο χωρίς πρωινά βάρη αλλά και με τα θρανία εκεί να αλλάζουν θέσεις, ο δάσκαλος να μην έχει έδρα, τα μολύβια, οι ξύστρες, οι χάρακες και οι γόμες να είναι κοινά για όλους και τα πάντα να μένουν στην τάξη- από τα βιβλία και τα τετράδια έως τις κασετίνες.  

«Το φως, τα χρώματα, η διακόσμηση είναι πολύ σημαντικά στοιχεία στην εκπαιδευτική διαδικασία. Εκπαίδευση δεν σημαίνει να φορτώνεις την πλάτη των παιδιών ή να τα κλείνεις σε άδειες αίθουσες. Η μάθηση είναι και πρέπει να είναι μία συλλογική διαδικασία χαράς και ψυχαγωγίας. Είναι κάτι που έχει υπογραμμιστεί από τους πιο γνωστούς παιδαγωγούς. Κι εμείς οι υπεύθυνοι του "σχολείου χωρίς τσάντα" προσπαθούμε να εφαρμόσουμε αυτήν την αρχή στην πράξη», δηλώνει στην ιταλική εφημερίδα La Repubblica η Ντανιέλα Παμπαλόνι, διευθύντρια ενός «σχολείου χωρίς τσάντα» κοντά στην Πίζα.

Ο εμπνευστής της ιδέας είναι ο Μάρκο Όρσι. Ο ίδιος είχε γράψει στις αρχές του 2000 ένα δοκίμιο, με το οποίο πρότεινε τη δημιουργία ενός σχολείου που θα απάλλασσε τα παιδιά από τα βάρη της τσάντας για να τα εντάξει σε μία συλλογικότητα, όπου τα θρανία είναι κοινά, τα παιδιά βοηθούν το ένα το άλλο και η μάθηση δεν έρχεται από πάνω προς τα κάτω (αυτό συμβολίζει η απουσία της έδρας), ενώ καμιά φορά δεν υπάρχουν ούτε βιβλία, καθώς το εκπαιδευτικό υλικό παράγεται μέσα στην τάξη.  

Πίσω από αυτόν τον πρωτοποριακό τρόπο εκπαίδευσης βρίσκονται μεγάλοι θεωρητικοί της παιδαγωγικής σκέψης, όπως η Μαρία Μοντεσόρι και ο Σελεστέν Φρενέ, αλλά και ο Αμερικανός φιλόσοφος Τζον Ντιούι, καθώς και ο θεωρητικός της μη βίας Ντανίλο Ντόλτσι. Το πρόγραμμα ξεκίνησε από ένα σχολείο της Φάουλια, ενός χωριού 3.000 κατοίκων στην Τοσκάνη και σήμερα έχει επεκταθεί σε εκατοντάδες σχολεία.

Από αυτό το θεωρητικό μείγμα προέκυψε μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Ένα παράδειγμα; Σε έναν μαθητή που δεν μπορεί να λύσει μία άσκηση στα μαθηματικά και κοιτάζει το τετράδιο του διπλανού του δεν γίνεται παρατήρηση, καθώς θεωρείται ότι δεν αντιγράφει, αλλά ότι μαθαίνει μέσω της μίμησης. Αυτή η διαφορετική προσέγγιση «πατάει» στο τρίπτυχο «υπευθυνότητα - κοινότητα - αλληλεγγύη». Σε αυτό το πνεύμα, στις τάξεις δημιουργούνται «νησίδες», όπου οι μαθητές δουλεύουν συλλογικά, και μία «αγορά» όπου συζητούν, διαβάζουν, ανταλλάσσουν υλικό και πληροφορίες.   Όπως φαίνεται, το «σχολείο χωρίς τσάντα» δεν έχει κερδίσει μόνο τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές, αλλά και τους γονείς.

Περισσότερα....

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ 

Απίστευτο σημείωμα σχολείου στο Οχάιο έγινε viral!

Το να στείλουν οι γονείς τα παιδιά τους για πρώτη φορά στο σχολείο είναι μια δύσκολη σίγουρα εμπειρία.

Άγχος για το αν θα είναι καλά με τον αποχωρισμό, αν θα κάνουν νέους φίλους, αν θα τους αρέσει και γενικά πώς θα καταφέρουν να ανταπεξέλθουν στη νέα εμπειρία ζωής τους. Μια ενδιαφερόμενη μητέρα από το Οχάιο δημοσίευσε τη φωτογραφία μιας "to-do" λίστας από σχολείο για νέους μαθητές.

Μεταξύ αυτών που καλούσαν τους γονείς να εξετάσουν για το νέο ξεκίνημα των παιδιών τους ήταν αν μπορούν να γράψουν το όνομά τους, να κρατήσουν σωστά το ψαλίδι και πολλά άλλα. Αυτό όμως που την έκανε να απορήσει ήταν το αν μπορούν να αναγνωρίσουν τα 30 γράμματα του αλφαβήτου.

Φυσικά και έμεινε με το στόμα ανοιχτό από τη στιγμή που το αλφάβητο έχει 26 γράμματα, με τη μητέρα να μοιράζεται το σημείωμα στο Imgur και τους πάντες να αναρωτιούνται μήπως υπάρχουν και 4 μυστικά γράμματα που δεν ξέρει κανείς!

Εδώ που τα λέμε αν ένα παιδάκι τα ξέρει όλα αυτά, τι χρειάζεται η πρώτη τάξη;;;;

Πηγή: newsit.gr

Αναρτήθηκε από ΓΙΑΝ. ΠΑΝ.

Εβδομάδα Κ.ΑΛ.Ο. στα γαλλικά σχολεία

Πρόκειται για ένα πρόγραμμα όπου κάθε σχολική τάξη επεξεργάζεται ένα σχέδιο εργασίας με τίτλο «Η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Επιχείρησή μου στο σχολείο» και έχει ως στόχο να δημιουργηθούν από τους μαθητές συνεταιρισμοί, ταμεία αλληλοβοήθειας και συνεργατικά σχέδια για να εξοικειωθούν μέσω αυτού με την οικονομία, την ενεργό συμμετοχή στα κοινά και το αίσθημα της αλληλεγγύης.

Οι αρχές της συνεργασίας, της συλλογικότητας, της ενεργού και ισότιμης συμμετοχής δεν αποτελούν θεία επιφοίτηση αλλά αξίες που μαθαίνονται εξ απαλών ονύχων και εμπεδώνονται από την καθημερινή πρακτική.

 Με αυτό το σκεπτικό η Coop FR, οργάνωση που εκπροσωπεί περισσότερες από 23.000 γαλλικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις, και το παιδαγωγικό κίνημα Κεντρική Υπηρεσία Συνεργασίας στο Σχολείο (OCCE) οργανώνουν από το 2002 και κάθε χρόνο την Εβδομάδα Συνεργασίας στα Σχολεία με στόχο την ανάδειξη της συνεργασίας εντός και εκτός εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Στη διάρκεια αυτής της εβδομάδας σε όλα τα σχολεία της χώρας διεξάγονται συζητήσεις για τη συνεισφορά της συνεργατικής δουλειάς, ομαδικά παιχνίδια, διαγωνισμοί και πλήθος δράσεις που στοχεύουν να μάθουν οι μαθητές και οι γονείς τους την αξία της συλλογικότητας και των δημοκρατικών-συμμετοχικών διαδικασιών που διέπουν το συνεταιριστικό κίνημα και να γνωρίσουν από κοντά συνεταιρισμούς με σημαντικό κοινωνικό αντίκρισμα.

Βασικό μέλημα είναι «τα παιδιά να μάθουν να συνυπάρχουν και να συνεργούν: να ζουν με τους άλλους, από τους άλλους, για τους άλλους, κι όχι μόνο ανταγωνιστικά εναντίον των άλλων».

Από το 2017 αυτός ο θεσμός μεταμορφώνεται πλέον σε Εβδομάδα Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας στα Σχολεία με πρωτοβουλία της ESPER, οργάνωσης που συσπειρώνει 46 φορείς Κ.ΑΛ.Ο. (κοινωνικές επιχειρήσεις, συνεταιρισμούς, ενώσεις κ.λπ.) που δραστηριοποιούνται στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για μία εβδομάδα, καθώς το πρόγραμμα θα ξεκινά τον Νοέμβριο -που στη Γαλλία κατά παράδοση θεωρείται μήνας της Κ.ΑΛ.Ο.- με την επεξεργασία σε κάθε σχολική τάξη ενός σχεδίου με τίτλο «Η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Επιχείρησή μου στο σχολείο», και θα ολοκληρώνεται τον Μάρτιο της επόμενης χρονιάς, στη διάρκειας αυτής καθεαυτήν της Εβδομάδας, όταν και θα παρουσιάζονται οι συνεταιρισμοί, τα ταμεία αλληλοβοήθειας και τα συνεργατικά σχέδια που ιδρύθηκαν από και για τους μαθητές.

Στόχος του προγράμματος είναι να εμφυσήσει το αίσθημα της αλληλεγγύης στους νέους και να τους προσφέρει μέσα για να προσεγγίσουν με έναν διαφορετικό τρόπο την οικονομία και την ενεργό συμμετοχή στα κοινά.

Της Χριστίνας Πάντζου για την efsyn.gr

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

The Rubber Room: εκεί όπου οι δάσκαλοι πληρώνονται για να μη δουλεύουν

Μπορεί να μην το έχετε ξανακούσει και μπορεί όταν διαβάσετε παρακάτω να σας φανεί αρκετά τρομακτικό όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό. Τα Rubber Rooms είναι δωμάτια όπου μαζεύονται εκπαιδευτικοί της Νέας Υόρκης και πληρώνονται για να μη δουλεύουν. Και όμως σύμφωνα με τους δασκάλους τα δωμάτια αυτά είναι ένας τρομερός εφιάλτης. Ονομάζονται επισήμως Κέντρα Προσωρινής Επανεκχώρησης. 

Η αρχική ιδέα για τη δημιουργία αυτών των δωματίων ήταν ότι οι εκπαιδευτικοί υπό έρευνα για πειθαρχικούς λόγους, δεν θα πρέπει να κάθονται στο σπίτι τους και να πληρώνονται. Έτσι δημιουργήθηκαν αυτοί οι χώροι, έξι περίπου σε πέντε δήμους της πόλης, όπου εκπαιδευτικοί που έχουν κατηγορηθεί για ανάρμοστη συμπεριφορά, όπως η κακοποίηση ενός μαθητή, ή για ανικανότητα, περιμένουν μήνες ή και σε πολλές περιπτώσεις ολόκληρα χρόνια για να εκδικαστεί η υπόθεσή τους.

Οι δάσκαλοι παραμένουν στα Rubber Rooms κατά μέσο όρο περίπου τρία χρόνια, κάνοντας το ίδιο πράγμα κάθε μέρα: ΤΙΠΟΤΑ. , η οποία είναι λίγο πολύ τίποτα δεν σε όλα. Παρακολουθούνται από φρουρούς ιδιωτικής ασφάλειας και επόπτες του Υπουργείου Παιδείας και κάνουν το ωράριο που θα έκαναν αν δίδασκαν, 8:00-3:00. Όπως όλοι οι εκπαιδευτικοί έχουν το καλοκαίρι ελεύθερο και σύμφωνα με το νόμο μέχρι να εκδικαστούν οι υποθέσεις τους συνεχίζουν να παίρνουν τους μισθούς τους και δεν χάνουν τα προνόμια της σύνταξης, της περίθαλψης κλπ.

Κάποιες φορές οι κατηγορίες που στέλνουν τους εκπαιδευτικούς στα Rubber Rooms είναι υπερβολικές ή ανυπόστατες, κάποιες άλλες η αιτία είναι οι άσχημες σχέσεις τους με τους διευθυντές του σχολείου τους και πάρα πολύ συχνά όταν στέλνονται εκεί δεν τους έχουν καν κοινοποιηθεί οι κατηγορίες για τις οποίες διώκονται. Πάντως δύσκολα καταφέρνουν να ξεφύγουν από τα Rubber Rooms και όταν φτάνουν εκεί τις περισσότερες φορές η καριέρα τους έχει καταστραφεί.

Τι γίνονται τελικά οι εκπαιδευτικοί αυτοί; Κάποιοι επιστρέφουν στη δουλειά τους, κάποιοι εξαναγκάζονται σε σύνταξη, κάποιοι παραιτούνται και κάποιοι περιμένουν χρόνια ολόκληρα για να προχωρήσουν παρακάτω.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι τιμωρημένοι εκπαιδευτικοί μπορεί να ξεπερνούν τους 600 καταλαβαίνει κανείς ότι τα Rubber Rooms κοστίζουν πολύ ακριβά. Εάν υπάρχουν μια ντουζίνα εκπαιδευτικοί στο ένα δωμάτιο από αυτά σε κάθε δεδομένη στιγμή, αυτό είναι $ 672.000 το χρόνο. Και το νούμερο δεν περιλαμβάνει το κόστος των παροχών, τις εγκαταστάσεις, την εποπτεία και τους αντικαταστάτες τους.

Και ενώ η πόλη και το συνδικάτο των δασκάλων συμφώνησαν κάποια στιγμή να κλείσουν τα Rubber Rooms τίποτα στην πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει μέχρι τώρα. Η Daily News αναφέρει ότι τα παραδοσιακά Rubber Rooms σε κάποιες περιπτώσεις αντικαταστάθηκαν από αχρησιμοποίητα γραφεία ή αποθήκες και ότι κατά μέσο όρο την ημέρα 200 εκπαιδευτικοί πληρώνονται για να μη δουλεύουν. 

Μάθετε περισσότερα και ΕΔΩ

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Οι μαθητικές διακοπές στην Ευρώπη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το καλοκαίρι προσφέρεται για διακοπές και, περισσότερο όλων, αυτές τις χαίρονται οι μαθητές. Ετσι, ο χθεσινός Independent, εκφράζοντας το σίγουρο παράπονο των μαθητών, ανέφερε ότι «μπορεί κρεμώντας τις... σάκες τους και αφήνοντας πίσω τους το διάβασμα ενόψει θερινών διακοπών τα παιδιά στο Ηνωμένο Βασίλειο να αισθάνονται τυχερά, αλλά δεν θα είχαν την ίδια χαρά αν γνώριζαν τι ίσχυε για τους υπόλοιπους συνομηλίκους τους στην Ευρώπη». Ο λόγος; Στο Ηνωμένο Βασίλειο οι μαθητές απολαμβάνουν έξι εβδομάδες διακοπών το καλοκαίρι, όπως συμβαίνει και στη Δανία και στη Γερμανία.
Αντίθετα, πιο τυχεροί όλων είναι οι μαθητές της Ιταλίας, της Ελλάδας και της Πορτογαλίας. Αξιοποιώντας στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο Independent αναφέρει ότι οι καλοκαιρινές διακοπές των μαθητών στην Ιταλία διαρκούν 13 εβδομάδες, καταρρίπτοντας το ευρωπαϊκό ρεκόρ διακοπών. Οι μαθητές στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία απολαμβάνουν 12 εβδομάδες διακοπών, ενώ στην Ισπανία, στην Ουγγαρία και στη Φινλανδία η ανάπαυλα από τη μελέτη φθάνει τις 11 εβδομάδες. Τα παιδιά του δημοτικού στη Σουηδία ξεκουράζονται το καλοκαίρι για 10 εβδομάδες, ενώ οι συμμαθητές τους σε Γαλλία, Βέλγιο και Ιρλανδία για εννέα.

Βεβαίως, μιλάμε μόνο για τις καλοκαιρινές διακοπές, όχι όμως και για τις ανάπαυλες κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ευρωπαϊκής εκπαιδευτικής πύλης «Ευρυδίκη», στην Ιταλία τα σχολεία έχουν περίπου τα ίδια χρονικά πλαίσια λήξης και έναρξης των μαθημάτων με την Ελλάδα. Τα μαθήματα ξεκινούν στα μέσα Σεπτεμβρίου (ανάλογα με την περιοχή) και η λήξη τους τοποθετείται στα μέσα Ιουνίου.

Στην Κύπρο, οι διακοπές του καλοκαιριού έχουν διάρκεια 13 εβδομάδες, αλλά οι ημέρες των διακοπών Πάσχα και Χριστουγέννων είναι λιγότερες από την Ελλάδα· από την άλλη, οι Κύπριοι μαθητές έχουν περισσότερες αργίες από τους Ελληνες, καθώς, πέραν των διακοπών, έχουν 11 αργίες σε αντίθεση με τις επτά αργίες στην Ελλάδα, αλλά την ίδια διάρκεια σχολικού έτους.

Η παιδεία αξίζει όλα τα ρίσκα

Οι μικροί αυτοί μαθητές κάνουν έναν πραγματικά καθημερινό άθλο για να φτάσουν στο σχολείο και να μάθουν γράμματα. Είναι αναγκασμένα να περνούν καθημερινώς από επικίνδυνους γκρεμούς χωρίς καμιά προστασία, αλλά η παιδεία μάλλον αξίζει όλα τα ρίσκα που μπορεί να πάρει κανείς.

Τα παιδιά είναι από το χωριό Atuleer, του νομού Liangshan της κομητείας Shaojue, που είναι ένας από τους πιο εξαθλιωμένους νομούς στην Κίνα. Το χωριό βρίσκεται σκαρφαλωμένο πάνω σε ένα βράχο σε υψόμετρο περίπου 1.500 μέτρων και ζουν εκεί συνολικά 358 άτομα από 76 οικογένειες.

Το χωριό είναι πολύ ορεινό και υπάρχουν τρεις τρόποι να το προσεγγίσει κανείς, όμως οι κάτοικοι μπορούν να χρησιμοποιούν μόνο τις δύο διαδρομές που περνούν πάνω από κάθετα απόκρημνα βράχια, περίπου 800 μέτρα πάνω από το έδαφος. Η διαδρομή με τα πόδια που κάνουν μαθητές και γονείς έχει μήκος περίπου τεσσάρων χιλιομέτρων με σκάλες μπαμπού σε 13 σημεία.

Λόγω της δύσκολης μετάβασής τους στο σχολείο, τα παιδιά αυτά έχουν ένα ειδικό πρόγραμμα κάνοντας μαθήματα ανά δέκα ημέρες με ένα ενδιάμεσο διάλειμμα πέντε ημερών.

 Πηγή

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Ένας δάσκαλος που έκανε τη διαφορά

Ο Stephen Ritz είναι εκπαιδευτικός από το Μπρονξ, ο οποίος είχε να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα στο σχολείο του. Σε μία "διατροφική έρημο", όπως είναι το Μπρονξ και με μαθητές που είχαν πολύ χαμηλό  ποσοστό αποφοίτησης, το οποίο μετά βίας άγγιζε το17%, η δουλειά του δασκάλου φάνταζε πολύ δύσκολη. Από την άλλη, είχε να διαχειριστεί παιδιά που πεινούσαν, ήταν άστεγα ή έμεναν σε ανάδοχες οικογένειες, τα οποία συχνά έμπλεκαν σε καυγάδες και ακροβατούσαν ανάμεσα στην εγκληματικότητα και τη βία. Τι έκανε;

Το 99% των μαθητών του σχολείου είχε κάνει αίτηση για παροχή ολόκληρου ή μερικού συσσιτίου, επειδή οι γονείς τους αδυνατούσαν να τα θρέψουν επαρκώς. Ακόμη, το 70% των μαθητών θεωρούνταν ως παιδιά με "μαθησιακές δυσκολίες".

Αποφάσισε λοιπόν ο δάσκαλος να πραγματοποιήσει ένα πρωτοποριακό πείραμα αστικής καλλιέργειας με τη συμμετοχή των παιδιών του σχολείου. Αφού διαπίστωσε ότι το βασικό πρόβλημα των μαθητών ήταν η επισιτιστική ανασφάλεια αλλά και η έλλειψη βασικών βιταμινών, αφού δεν τρέφονταν σωστά, θέλησε να αλλάξει εντελώς το ζοφερό μέλλον των παιδιών και να τους δώσει μία νέα προοπτική για τη ζωή.

Η αρχή έγινε με τη δωρεά μερικών σπόρων στον Ritz, οι σπόροι καλλιεργήθηκαν, έγιναν φυτά και λαχανικά και κάπως έτσι ξεκίνησε το "Green Bronx Machine" το πρωτοποριακό σύστημα μαθημάτων αστικής καλλιέργειας και κηπουρικής σε κλειστούς χώρους.

Πλέον, οι μαθητές, με την καθοδήγηση του δασκάλου τους, καλλιεργούν σε όλους τους χώρους του σχολείου και παράγουν τρόφιμα για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Η σημαντική βελτίωση του καθημερινού διαιτολογίου, βοήθησε στην κατακόρυφη αύξηση των επιδόσεων και στα μαθήματα. Το ποσοστό παρακολούθησης των μαθημάτων ανέβηκε από 40% στο εντυπωσιακό 93%, ενώ στις εξετάσεις παρατηρείται 100% επιτυχία!

Πηγή

Αναρτήθηκε από:  ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Περίεργες απαγορεύσεις σε σχολεία της Αυστραλία

Κάτι ιδιαίτερο (να το πω;) γίνεται στα σχολεία της Αυστραλίας, αφού έχει πέσει επιδημία ιδιαίτερων απαγορεύσεων. Σήμερα μάλιστα, Δημοτικό Σχολείο του Σίδνεϊ απαγόρευσε στους μαθητές να χειροκροτούν για να δείξουν τον ενθουσιασμό τους. Τους επιτρέπει μόνο σιωπηλές επευφημίες, χαρωπά πρόσωπα και τη γροθιά στον αέρα και αυτά μόνο όταν τα επιτρέπουν οι δάσκαλοι.

 

Το δελτίο τύπου του σχολείου

Το σχολείο προέβη σε αυτή την απαγόρευση για να γίνουν σεβαστοί οι μαθητές που είναι «ευαίσθητοι στο θόρυβο» και ισχυρίζεται ότι η πρακτική αυτή «μειώνει τη νευρικότητα» των μαθητών. Το μέτρο επιβλήθηκε μετά την εισαγωγή προγράμματος αντι-εκφοβισμού  .

Το δημόσιο δημοτικό σχολείο Elanora Heights, που βρίσκεται στις βόρειες παραλίες του Σίδνεϊ, ανακοίνωσε τη νέα πολιτική της «σιωπηλής ευθυμίας» κατά το τελευταίο ενημερωτικό δελτίο του. Είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα μιας «επιδημίας» που έχει πέσει στα σχολεία της Αυστραλίας, που απαγορεύουν στους μαθητές τους να αγκαλιάζονται, να τραγουδούν τα κάλαντα, να γιορτάζουν την Ημέρα της Αυστραλίας, ενώ το Cheltenham Girls High School στο βορειοδυτικό Σίδνεϊ επέβαλε ήδη στους εκπαιδευτικούς να μη χρησιμοποιούν τις λέξεις "κορίτσια", "κυρίες" ή "γυναίκες" για την αποφυγή διακρίσεων, πράγμα που έχει δημιουργήσει αναστάτωση.

#εκπαίδευση #Αυστραλία #σχολείο 

Περισσότερα....

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Κάνοντας σχολείο σε μια σπηλιά

Ο Αλί, Σύρος μαθητής, για να μάθει γράμματα κατεβαίνει κάθε πρωί πολλά σκαλοπάτια μέσα σε μια τρύπα στο έδαφος και τελικά φτάνει στο σχολείο-σπηλιά της περιοχής του.

Κάθε πρωί κάνει τέσσερις διδακτικές ώρες που περιλαμβάνουν αραβικά, αγγλικά, μαθηματικά και θρησκευτικά. Δεν κάθεται φυσικά σε θρανίο, αλλά σε μια κουβέρτα με δεκάδες άλλα παιδιά στο υπόγειο σχολείο της Tramla, στην βορειοδυτική επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας.

«Κάνω μάθημα σε μια σπηλιά. Οι συνθήκες δεν είναι πολύ καλές, αλλά ο δάσκαλος και η σύζυγός του μας αντιμετωπίζουν πολύ καλά," λέει το 14χρονο αγόρι. «Καθόμαστε στο έδαφος και συχνά δεν βλέπουμε καθαρά, διότι είναι σκοτάδι."

Ο δάσκαλός του Μοχάμεντ και η σύζυγός του, και οι δύο από τη Χάμα, άνοιξαν το υπόγειο σχολείο τους για να διδάξουν περίπου 100 παιδιά, των οποίων οι οικογένειες έχουν εκτοπιστεί από τη συριακή σύγκρουση. Οι δυσκολίες είναι πάρα πολλές αφού η σπηλιά δεν έχει αρκετό φως και δεν υπάρχουν ανέσεις. Επίσης οι πλημμύρες όταν βρέχει τους αναγκάζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια και να κάνουν μάθημα σε σκηνές πράγμα που δεν τους παρέχει ασφάλεια, αφού είναι εκτεθειμένοι σε βομβαρδισμούς και αεροπορικές επιδρομές. 

Περισσότερα...

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Ένα σχολείο όπου τα παιδιά επιλέγουν τι θα μάθουν

Στο ιδιωτικό σχολείο Evangelical School Berlin Centre στο Βερολίνο οι μαθητές δεν παίρνουν βαθμούς πριν φτάσουν στα 15 τους και δεν υπάρχουν ωρολόγια προγράμματα. Οι μαθητές επιλέγουν τι θέλουν να διδαχθούν για κάθε μάθημα και το πότε θα δώσουν εξετάσεις.

Τα μόνα προκαθορισμένα μαθήματα είναι τα μαθηματικά, τα γερμανικά, τα αγγλικά και οι κοινωνικές επιστήμες. Αυτά συμπληρώνονται με τα σχεδόν πρωτάκουστα μαθήματα της «ευθύνης» και της «πρόκλησης». Στο τελευταίο για παράδειγμα, μαθητές 12-14 ετών παίρνουν από 150 ευρώ και τους στέλνουν σε μία περιπέτεια που πρέπει να σχεδιάσουν εξ' ολοκλήρου οι ίδιοι. Κάποιοι επιλέγουν το καγιάκ, άλλοι να εργαστούν σε φάρμα. Ο Αντον Ομπερλάντερ προτίμησε να πάει με τους φίλους του για πεζοπορία στη νότια ακτή της Αγγλίας.

Το σύστημα αυτό φαίνεται ότι δημιουργεί ξεχωριστές προσωπικότητες. Όταν ο μόλις 14 ετών Αντον και η παρέα του διαπίστωσαν ότι τους έλειπαν κάποια χρήματα για να πραγματοποιήσουν το ταξίδι τους, εκείνος κατάφερε να πείσει τη γερμανική εταιρεία σιδηροδρόμων να τους χορηγήσει δωρεάν εισιτήρια. Η διεύθυνση του οργανισμού εντυπωσιάστηκε τόσο από το θράσος του, που τον κάλεσε αργότερα να μιλήσει σε 200 εργαζομένους.

Η φιλοσοφία πίσω από αυτές τις πρωτοβουλίες, γράφει ο Guardian, είναι απλή. Καθώς οι απαιτήσεις της αγοράς εργασίας αλλάζουν και τα smartphone με το διαδίκτυο μετατρέπουν τους τρόπους με τους οποίους οι νέοι επεξεργάζονται τις πληροφορίες, το πιο σημαντικό εφόδιο που μπορεί να δώσει το σχολείο στους μαθητές είναι η ικανότητα να δίνουν κίνητρο στον εαυτό τους.

Στόχος του Evangelical School Berlin Centre είναι να προετοιμάσει τους νέους να αντιμετωπίσουν την αλλαγή, ή ακόμη καλύτερα να τους κάνει να ανυπομονούν για αυτή. «Τον 21ο αιώνα, τα σχολεία θα έπρεπε να θεωρούν ότι ο ρόλος τους είναι να αναπτύξουν ισχυρές προσωπικότητες», τονίζει η διευθύντρια του σχολείου Μάργκρετ  Ράσφελντ.

Κατά τη άποψή της αυτό δεν επιτυγχάνεται βάζοντας μαθητές να ακούν τον δάσκαλο για 45 λεπτά, ή τιμωρώντας τους γιατί συνεργάστηκαν για να λύσουν μία άσκηση. Έτσι, στο σχολείο της ενθαρρύνουν τα παιδιά να βελτιώσουν τις ικανότητες που έχουν, για παράδειγμα την κωδικοποίηση ενός computer game, αντί να γράφουν ένα διαγώνισμα μαθηματικών.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι απουσιάζουν οι κανόνες. Για παράδειγμα, τα παιδιά που χαζεύουν κατά τη διάρκεια του μαθήματος, είναι υποχρεωμένα να πάνε στο σχολείο το πρωί του Σαββάτου για να καλύψουν το χαμένο έδαφος.

Πηγή

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Τα αγόρια θα μπορούν να φορούν φούστα στο σχολείο!

Ογδόντα δημόσια σχολεία στη Βρετανία άλλαξαν την πολιτική τους επιτρέποντας στους μαθητές από την ηλικία των πέντε να επιλέξουν αν θα φορούν φούστα ή παντελόνι, ανεξάρτητα από το φύλο τους… Κι εμείς συζητάμε ακόμα για προσευχές και παρελάσεις; Μα πόσο πίσω είμαστε ακόμα!

Πολλά σχολεία στη Βρετανία υιοθέτησαν την καινούρια πολιτική για το ουδέτερο φύλο και έτσι περίπου 40 της δευτεροβάθμιας και 40 δημόσια δημοτικά άλλαξαν τους κανόνες σχετικά με την ένδυση των μαθητών τους σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιηθούν απέναντι στους ιδιαίτερους μαθητές.

Η πολιτική που ακολουθείται από τα σχολεία αυτά είναι ότι ο κάθε μαθητής είναι ελεύθερος να ντυθεί όπως εκίνεος αισθάνεται πιο άνετα. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στα αγόρια να φορούν την κοριτσίστικη στολή του σχολείου και στα κορίτσια που το επιθυμούν να φορούν την αγορίστικη.

Αυτό θα σημαίνει τα παιδιά από την ηλικία των πέντε θα είναι σε θέση να εμφανίζονται στο σχολείο με το φύλο που τα εκφράζει σε μια προσπάθεια να μη γίνονται διακρίσεις εναντίον των λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και τρανσέξουαλ μαθητών. Ωστόσο, χριστιανικές ομάδες φοβούνται ότι η εισαγωγή ενός επιλογή των ενιαίων θα μπορούσε να μπερδέψει τους νέους.

Το AllensCroft School στο Birmingham είναι το πρώτο σχολείο που άλλαξε την πολιτική της ένδυσης σχετικά με το «ουδέτερο φύλο». Το συγκεκριμένο σχολείο δηλώνει ότι τα αγόρια που το επιθυμούν μπορούν να φορούν γκρίζα ή μαύρη φούστα ή ποδιά ενώ τα κορίτσια μπορούν να φορούν γκρι ή μαύρο παντελόνι, ισχυριζόμενο ότι έχει ως στόχο «να προωθήσει το δικαίωμα κάθε παιδιού να εκφράσει το φύλο και την προσωπικότητά του με οποιαδήποτε τρόπο θεωρεί σωστό για τον εαυτό του».

Περισσότερα...

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ