Έρχεται ο Ομπάμα, τσαντάλια τα νεύρα των δασκάλων

Σε ποια χώρα θα διαδήλωναν δάσκαλοι εναντίον της επίσκεψης αμερικανού προέδρου; Ούτε καν στο Ιράν πλέον. Ενδεχομένως στο Αφγανιστάν, όπου υπάρχουν Ταλιμπάν και σίγουρα στη Ράκα, στο Ισλαμικό κράτος. Και στην Ελλάδα βεβαίως! Πουθενά αλλού.

Οι νηπιαγωγοί και δάσκαλοί μας, λοιπόν, θύμωσαν πολύ που έρχεται στην Αθήνα ο Ομπάμα και λένε ότι είναι ανεπιθύμητος. Γιατί; Διότι οι αμερικανοί έφεραν τη χούντα το 67! Μα τότε θα έπρεπε εξίσου, αν όχι ακόμα πιο μαχητικά, να απαγορεύσουμε και την έλευση Ερτογάν, διότι οι τούρκοι μας είχαν καταλάβει για 400 χρόνια. Επίσης ούτε ο Ρέντσι μπορεί να έρθει, διότι η χώρα του μας επιτέθηκε το 40. Κατά την ίδια λογική η Μέρκελ δεν έπρεπε καν να το σκεφτεί, διότι η χώρα της είναι υπεύθυνη για το θάνατο περίπου ενός εκατομμυρίου ελλήνων στην κατοχή.

Οι δάσκαλοί μας όμως έχουν και άλλο κριτήριο: οι αμερικανοί, λένε, είναι ιμπεριαλιστές και βομβαρδίζουν τη Συρία και το Ιράκ! Οπότε ο πρόεδρός τους είναι ανεπιθύμητος. Μα στο ίδιο το Ιράκ είναι επιθυμητός, εμείς τί ακριβώς ζητάμε τώρα; Τέλος πάντων, αν είναι έτσι, θα πρέπει να αποκλείσουμε και τον Πούτιν που βομβαρδίζει καθημερινώς, αλλά και τον Ολάντ και την Μέϊ, διότι και αυτοί ρίχνουν τις βόμβες τους και είναι και ιμπεριαλιστές αποπάνω. Προφανώς έρχεται και η σειρά του κινέζου προέδρου, διότι καταπιέζει τη χώρα του γενικώς, αλλά υποθέτω και του κορεάτη, διότι ρίχνει στα σκυλιά τον θείο του.

Ποιος μένει ελεύθερος για Ελλάδα; Αν συμβουλευτούμε αυτόν τον κατάλογο, μόνον ο Μαδούρο μένει να μας έρθει ελεύθερα, μερικοί λατινοαμερικάνοι δικτάτορες ακόμα, ο σεϊχης του Κατάρ που έχει προς το παρόν λευκό βιογραφικό και οι δάσκαλοί μας τον εγκρίνουν, διάφοροι αφρικανοί ηγέτες, ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας και οι πρόεδροι του Ιράν, της Συρίας και του Αφγανιστάν. Και ο Άσαντ. Όλοι οι άλλοι απαγορεύονται, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των ελλήνων νηπιαγωγών. Υποθέτω και όλοι οι βορειοευρωπαίοι αποκλείονται, διότι είναι νεοφιλελεύθεροι και μέλη του ΝΑΤΟ, που κι αυτό βομβαρδίζει λαούς όσο νάναι.

Μα νηπιαγωγοί είναι αυτοί ή οι υπασπιστές του Άρη; Πού σπούδασαν και κυρίως τί ακριβώς σπούδασαν; Περίεργα πράγματα. Πρέπει να υπενθυμίσουμε στους αρειμάνιους αυτούς δασκάλους μας, πως αντί να κυνηγάνε τον Ομπάμα - που δεν τον νοιάζει κιόλας δηλαδή, εκεί στα Μέγαρα που θα τρώει σφυρίδες - θα έπρεπε να ασχολούνται με τα εντελώς άθλια βιβλία που τους έχουν δώσει για να κάνουν μάθημα, να ασχολούνται με την βελτίωση των γνώσεών τους και να κάνουν όσο καλύτερα μπορούν τη δουλειά τους, μαθαίνοντας τα παιδιά μας γράμματα. Και ας αφήσουν τον Ομπάμα ήσυχο, που έχει και τον πόνο του τώρα ο άνθρωπος.

Από τη είδηση αυτή, πως δηλαδή οι δάσκαλοί μας θέλουν να διώξουν τον Ομπάμα, γίνεται άμεσα αντιληπτή η παρακμή της κοινωνίας μας. Προφανώς οι δάσκαλοί μας δεν σέβονται ούτε καν την εθνική μας ιστορία και ίσως δεν γνωρίζουν πως ήταν ένας αμερικανός πρόεδρος ο πρώτος κυβερνήτης μεγάλης χώρας στον πλανήτη που αναγνώρισε με δηλώσεις του, πρώτος αυτός, την ελληνική επανάσταση. Το Δεκέμβριο του 1824, μέσα σε ένα κλίμα έντονου φιλελληνισμού στις ΗΠΑ, ο πρόεδρος Μονρόε θα δηλώσει: « Η μνεία της Ελλάδος γεμίζει την ατμόσφαιρα με τα υψηλότερα συναισθήματα και την καρδιά μας με ό,τι ευγενέστερο υπάρχει στην φύση μας.

Ανώτερη επιδεξιότητα και λεπτότητα στις τέχνες, ηρωϊκή ανδρεία στις μάχες, αλτρουϊστικός πατριωτισμός, ενθουσιώδης ζήλος και αφοσίωση στην ιδέα της ελευθερίας του ατόμου, όλα αυτά έρχονται στο νου όταν θυμόμαστε την αρχαία Ελλάδα. Ήταν φυσικό λοιπόν, η επανεμφάνιση κάτω από τον αρχικό του χαρακτήρα, του λαού αυτού, που μάχεται τώρα για την ελευθερία του, να προκαλέση το ζωηρό ενδιαφέρον και την συμπάθεια των ΗΠΑ από την μία άκρη στην άλλη. Ελπίζουμε και ευχόμαστε θερμά να ανακτήση ο λαός αυτός την ανεξαρτησία του και να πάρη ξανά την θέση του, ως ίσος μεταξύ των εθνών της γης ».

Οι δάσκαλοί μας και οι νηπιαγωγοί οφείλουν να δείχνουν μεγαλύτερη σοβαρότητα και ας πούν ό,τι έχουν να πούν, επιτέλους, αφού φύγει από την Αθήνα ο Μπαράκ Ομπάμα. Η Ελλάδα είναι μικρή σε μέγεθος χώρα, αλλά πολύ μεγάλη μέσα στην ιστορία. Είναι φιλόξενη, ελεύθερη και δίκαιη. Δεν είναι χώρα ανιστόρητη, χώρα φανατισμένων.

του Απόστολου Διαμαντή

Πηγή

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Αγαπάτε ο ένας τον άλλον - Καλό μήνα σε όλους

Αναρτήθηκε από ΓΙΑΝ. ΠΑΝ.

Σκέψεις για τις προτεινόμενες αλλαγές στο χώρο της Α/θμιας Εκπ/σης

του κ. Ιωάννη Καραντζή, επίκουρου καθηγητή Πανεπιστημίου Πατρών

Το Υπουργείο Παιδείας υιοθέτησε τελευταία μια σειρά από μέτρα για το Νηπιαγωγείο, το Δημοτικό και το Γυμνάσιο, τα οποία συνοψίζονται στα εξής: Μείωση του χρόνου διδασκαλίας, περιορισμός των εξετάσεων, περισσότερος χρόνος για αυτενέργεια, μάθηση και έρευνα για τα παιδιά, ολοήμερο σχολείο. Γι' αυτά τα μέτρα θα επιθυμούσα να εκφράσω κάποιες απόψεις μου υπό τον όρο να περιοριστώ στον χώρο της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, που τον υπηρέτησα για πολλά χρόνια.

Σκοπός ενός σύγχρονου σχολείου (τουλάχιστον Νηπιαγωγείου και Δημοτικού) δεν είναι μόνο η απόκτηση γνώσεων εκ μέρους των μαθητών αλλά κυρίως η ανάπτυξη δεξιοτήτων, αυτών που θα τους καταστήσουν ικανούς να οδηγηθούν στην αυτομόρφωση. Με άλλα λόγια το σχολείο πρέπει να επικεντρώσει το ενδιαφέρον του στο αποκτήσουν οι μαθητές «τρόπο σκέψης», να  μάθουν «πώς να μαθαίνουν». Είναι προτιμότερο αντί να εξαντλήσουν την ύλη π.χ. των Φυσικών, να μάθουν πώς να διερευνούν τα φυσικά φαινόμενα που παρατηρούν, δηλαδή σε μια απορία τους να αναζητούν λύσεις, να οδηγούνται σε πειραματισμούς, να καταλήγουν σε κάποια συμπεράσματα, τα οποία θα τους οδηγήσουν στην τροποποίηση των αρχικών ιδεών τους (τρόπος διερεύνησης επιστημονικών αναζητήσεων).

Με αυτό το σκεπτικό σωστά το υπουργείο προτείνει τη μείωση της διδακτέας ύλης, με την προϋπόθεση όμως ο διδακτικός χρόνος που εξοικονομείται να διατεθεί στη βαθύτερη κατανόηση όλων αυτών των επιστημονικών εννοιών μέσω της καλλιέργειας των αναγκαίων δεξιοτήτων. Άλλωστε η παιδαγωγική επιστήμη προτείνει ότι η διδακτέα ύλη δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσον προς εκπλήρωση του σκοπού.

Επίσης, πρέπει να είμαστε λίγο πραγματιστές και να δούμε ότι όλες αυτές οι επιστημονικές πληροφορίες, που συνεχώς μας κατακλύζουν, δεν μπορούν να μετατραπούν σε γνωστικά αντικείμενα που πρέπει να διδαχτούν στο σχολείο. Σε μια τέτοια περίπτωση θα οδηγηθούμε στα αντίθετα αποτελέσματα για τους μαθητές, που δεν θα είναι άλλα από τη δημιουργία συναισθημάτων αντιπάθειας για το σχολείο.

Και ενώ όλα αυτά είναι κατανοητά από την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών (θυμίζω  παλαιότερα τις εντονότατες επικρίσεις των συνδικαλιστικών τους οργάνων ενάντια στην αντιπαιδαγωγική επιμήκυνση του ωραρίου διδασκαλίας) παρατηρούμε σήμερα αντιδράσεις προς την αντίθετη κατεύθυνση. Τι άραγε συμβαίνει; Μήπως οι πρόσφατες νομοθετικές ρυθμίσεις του Υπουργείου Παιδείας περιέχουν κάποια στοιχεία, που αντί να ολοκληρώνουν την προσπάθεια για ποιοτική αναβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης την οδηγούν σε αντίθετα αποτελέσματα και ποιες είναι αυτές οι νομοθετικές ρυθμίσεις;

Το υπουργείο Παιδείας στην προσπάθειά του να εξοικονομήσει πιστώσεις για την λειτουργία των σχολείων της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (εξαιτίας της οικονομικής ύφεσης που αντιμετωπίζει η Χώρα μας), πρότεινε την εκ περιτροπής απασχόληση των εκπαιδευτικών (δασκάλων) στο ολοήμερο σχολείο. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι να μην υπάρχει μια συνέχεια (κοινή αντιμετώπιση, κοινή μεθοδολογία) στην προετοιμασία των μαθητών για την άλλη ημέρα, αφού είναι απαραίτητος ο απόλυτος συντονισμός του δασκάλου του ολοήμερου με τους εκπαιδευτικούς του πρωινού ωραρίου. Η έλλειψη λοιπόν ενός σωστού προγραμματισμού για την προετοιμασία των μαθητών και η απασχόληση των εκπαιδευτικών ειδικοτήτων σε 3-4 σχολεία ίσως οδηγήσει σε περαιτέρω απαξίωση του θεσμού του ολοήμερου σχολείου.

Είναι αναγκαίο λοιπόν το Υπουργείο Παιδείας να επανασχεδιάσει άμεσα τη λειτουργία του ολοημέρου σχολείου. Είδομεν…

Πηγή

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Γκοτσόπουλος Ηλίας: Σχολική προσευχή και ελληνική σημαία θύματα ιδεοληψιών και σκοπιμοτήτων…

Στις αρχές Σεπτεμβρίου, όπως κάθε χρόνο, εκδόθηκε από το υπουργείο Παιδείας η πρώτη βασική εγκύκλιος της νέας σχολικής χρονιάς. Μέσω αυτής γίνεται ουσιαστικά σύνοψη των νομοθετικών ρυθμίσεων, σε βασικά ζητήματα οργάνωσης και λειτουργίας των σχολείων και δίνονται κατευθύνσεις και οδηγίες, για όποιο θέμα δε ρυθμίζεται ήδη νομικά.

Στη φετινή εγκύκλιο, για πρώτη φορά από συστάσεως ελληνικών σχολείων, η «πρωινή προσευχή» αντικαθίσταται από τη φράση «πρωινή συγκέντρωση», ενώ επιπλέον (και πάλι για πρώτη φορά), δε γίνεται αναφορά σε έπαρση της σημαίας. Και τούτο παρά τη ρητή διάταξη της παρ. 5 του αρ. 13 του Π.Δ. 201/98.

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι, οι ρυθμίσεις του Προεδρικού Διατάγματος υπερισχύουν αυτών της εγκυκλίου και κατά τούτο η εν λόγω εγκύκλιος στερείται νομικής βάσης.

Επιπλέον όμως, στερείται και ουσιαστικής βάσης, δεδομένου ότι η πρωινή προσευχή και η έπαρση της σημαίας είναι στοιχεία της καθημερινής λειτουργίας των ελληνικών σχολείων, από συστάσεώς τους.

Δυστυχώς, το υπουργείο Παιδείας κινούμενο στο πλαίσιο ιδεοληψιών, με μεθοδεύσεις προσπαθεί να τα θέσει υπό αμφισβήτηση, εκδίδοντας την εν λόγω εγκύκλιο (όλως ασεβώς!) τη μέρα που ο Πρωθυπουργός συναντάται με τον Αρχιεπίσκοπο…

Είναι γνωστές άλλωστε οι κατά καιρούς δηλώσεις του υπουργού Φίλη, ο οποίος για παράδειγμα, στις 14.06 στην Κόρινθο, αναφερόμενος στην πρωινή προσευχή δήλωνε προκλητικά: «Δεν θέλουμε φετφάδες. Θέλουμε τα παιδιά να είναι πιο ελεύθερα». Σας διαβεβαιώ ότι και εμείς οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές μας δεν αντιληφθήκαμε ποτέ ως νομική υποχρέωση και ανελευθερία την πρωινή σχολική προσευχή και την έπαρση της σημαίας!

Ή πάλι, αναφερόμενος στο μάθημα των Θρησκευτικών δήλωνε περιφρονητικά: «Για να είμαστε ειλικρινείς, θρησκευτικά δεν διδάσκονται στα σχολεία. Η ώρα του παιδιού είναι. Αυτή είναι η πραγματικότητα» (Alfavita.gr, 31.05.16). Ας μη σχολιάσουμε τη σχέση του κ. υπουργού με την ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα…

Ματαιοπονεί. Τόσο ο ίδιος όσο και οι περί αυτόν.

Το ελληνικό σχολείο και οι λειτουργοί του γνωρίζουν ότι, η ελεύθερη θρησκευτική έκφραση αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα όλων και το διασφαλίζουν. Και αυτό των μειονοτήτων, αλλά και αυτό της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού!

Επιπλέον, θα σταθούν εμπόδιο σε όσους, μέσα στα σχολεία, αδράξουν την ευκαιρία να κάνουν τη δήθεν προοδευτική τους …επανάσταση. Γιατί όπως δήλωσε ο Δ. Κουτσούμπας στις 27 Ιουνίου μετά τη συνάντησή του με το Πρωθυπουργό: «Ο Τσίπρας μου είπε: Δε θα καταφέρω να κάνω τίποτε απ’ αυτά που υποσχέθηκα ως αριστερά. Γι αυτό όσο μπορώ θα αλλάξω κάτι, για να αφήσω κάτι ως αριστερή διακυβέρνηση»! Τα σχόλια δικά σας…

Και κάτι ακόμη:

Έχω υπηρετήσει ως διευθυντής, επί σειρά ετών, στη γερμανική εκπαίδευση στο Μόναχο, σε μια πολυπολιτισμική και πολυθρησκευτική κοινωνία.

Σας διαβεβαιώνω ότι ουδείς θα διανοείτο να θέσει ανάλογα ζητήματα, μιας και θα εύρισκε απέναντί του, τόσο τη γερμανική κοινή γνώμη, όσο και το ίδιο το βαυαρικό υπουργείο Παιδείας.

κ. Υπουργέ! Η εκπαίδευσή μας έχει πολλά και σοβαρά θέματα. Ας αρχίσουμε να λύνουμε κάποια, πριν δημιουργήσουμε άλλα…

Ηλίας Γκοτσόπουλος

Δάσκαλος-Δημοτικός Σύμβουλος Πάτρας

Αναρτήθηκε από ΓΙΑΝ. ΠΑΝ.

Τα πριγκιπόπουλα πάνε σχολείο

Της Άννας Διαμαντίδη*

Η συζήτηση για βασιλόπουλα και πριγκίπισσες στο Facebook μου θύμισε την αυστηρή σύσταση μιας θείας, όταν ήμουν παιδί. Διάβαζα τότε μετά μανίας τα μικρά Κλασσικά Εικονογραφημένα, που βέβαια ήταν όλα ιστορίες με βασιλιάδες, τα είχε προσέξει και ως φανατική βενιζελική που ήταν, όπως όλη η οικογένεια του πατέρα μου, είχε θεωρήσει χρήσιμο να μου κάνει παρατήρηση: «Όλο για βασιλιάδες διαβάζεις, δεν υπάρχουν άλλα παραμύθια;» Είχα μείνει άφωνη και πληγωμένη, δεν είχα τότε τη δύναμη και τη γνώση να της απαντήσω πως, όχι, δεν υπάρχουν άλλα παραμύθια.

Όλα τα παραμύθια είναι για βασιλιάδες, ή για φτωχόπαιδα που γίνονται βασιλιάδες, γι’ αυτό είναι τόσο απαραίτητα στην ψυχική ανάπτυξη των παιδιών. Βασιλιάς θα γίνει ο μικρός αναγνώστης, το αδύναμο παιδί που διαβάζοντας σιγουρεύεται ότι θα μεγαλώσει, μαθαίνει να ελπίζει και, το κυριότερο, μαθαίνει τους σωστούς τρόπους να αντιμετωπίζει τις δοκιμασίες, την αξία της φιλίας και της συνεργασίας, της ακεραιότητας και της τιμιότητας. Μαθαίνει την εμπιστοσύνη, τη γενναιότητα, την τιμιότητα, την αφοσίωση, την αγάπη και το σεβασμό σε κάθε πλάσμα. Όλα τα σπουδαία πράγματα που δίνουν αξία στη ζωή. Το πώς θα γίνει δηλαδή ολοκληρωμένος άνθρωπος. Έπρεπε να διαβάσω την «Ψυχανάλυση των παραμυθιών» του Μπετελχάιμ για να μπορέσω να απαντήσω πλήρως στη θεία μου (Όχι ότι το έκανα ποτέ στ’ αλήθεια. Πάντως είχε καταφέρει τότε να μου δηλητηριάσει την ευχαρίστηση του διαβάσματος)

Προφανώς δεν έπαιζε ρόλο αν η οικογένεια ήταν βενιζελική, στη δική μου γενιά τα μικρά παιδιά δεν τα αποκαλούσαν με τίτλους ευγενείας, ούτε καν χαϊδευτικά. Οι γονείς ήταν τότε απαιτητικοί, αυστηροί και δύσπιστοι, πράγμα που θεωρώ χειρότερο από τη νέα διαπαιδαγώγηση.

Προσωπικά ζηλεύω τα σημερινά παιδιά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάθε γενιά μεγαλώνει καλύτερα από την προηγούμενη, κι η αξία της παιδικής ηλικίας δεν είχε ποτέ τόσο μεγάλη αναγνώριση. Πράγμα που συχνά οδηγεί στο άλλο άκρο, πολλές οικογένειες δυσκολεύονται πια να θέσουν όρια στα παιδιά τους, οπότε υποφέρουν μεγάλοι και μικροί. Τα μικρά πριγκιπόπουλα αργούν να καταλάβουν ότι και τα άλλα πριγκιπόπουλα γύρω τους εχουν ίσα πριγκιπικά

Αυτό που θα ήθελα να γράφεται δίπλα στο όνομα κάθε πολιτικού σήμερα

Όταν ένας πολιτικός λέει ότι αξίζει να πάρουμε το ρίσκο του Grexit, πρέπει να ξέρουμε αν θα είναι ρίσκο και για τον ίδιο ή μόνο για μας τους υπόλοιπους. Αν κάτι πάει στραβά θα φύγει στο εξωτερικό όπου έχει έτοιμη καριέρα και καταθέσεις, ή θα πεινάσει εδώ μαζί μας; 

"Στα βρετανικά έντυπα είναι πολύ συνηθισμένο να μπαίνει η ηλικία πλάι στο όνομα κάθε δημόσιου προσώπου. Ας πούμε, «O Μπραντ Πιτ, 51 και η σύζυγός του Αντζελίνα Τζολί, 40, ανακοίνωσαν πως θα υιοθετήσουν ένα ακόμα παιδί». Δεν είναι βέβαιο πως βοηθά την ενημέρωση - πιο πολύ την ανθρώπινη κουτσομπολίστικη περιέργεια ικανοποιεί.    

Τις μέρες που ζούμε, εγώ θα ήθελα όταν δημοσιεύεται μια δήλωση πολιτικού, είτε υπέρ του ευρώ ή κατά, να ξέραμε και να βάζαμε δίπλα το αν και το πόσα λεφτά έχει αυτός στο εξωτερικό.    

Πχ. κοιτώντας τα πόθεν έσχες βουλευτών και υπουργών για το 2013, βρήκα μερικές ενδιαφέρουσες "λεπτομέρειες": Ο λάτρης της δραχμής κύριος Λαφαζάνης, «φαίνεται πως προτιμά το ξένο νόμισμα και διαθέτει στους λογαριασμούς του 38.000 ελβετικά φράγκα, 8.651 λίρες Αγγλίας» (και δεκάδες χιλιάδες ευρώ φυσικά).  Η αν. υπουργός Εργασίας Θεανώ Φωτίου πέρα από ακίνητο στο Λονδίνο, έχει εκεί καταθέσεις σε βρετανική τράπεζα ύψους 109.000 ευρώ. Εκτός από το 1 εκατ. του Δημήτρη Τσουκαλά, τις επενδύσεις πολλών χιλιάδων ευρώ σε ξένα funds του Ευκ. Τσακαλώτου και του Γ. Σταθάκη* και τις εντυπωσιακές καταθέσεις της Νάντιας Βαλαβάνη (563.000 ευρώ και 365.000 λίρες Αγγλίας), ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δ. Παπαδημούλης έχει καταθέσεις του αγγίζουν τα 498.000 ευρώ. [Πηγή] *Ο υπουργός Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ, Ευκλείδης Τσακαλώτος έχει επενδύσει ποσό που αγγίζει τα 500.000 ευρώ σε funds όπως η JP MORGAN, και η BLACK ROCK, ενώ ο υπουργός Οικονομίας Γιώργος Σταθάκης επένδυσε στα αμοιβαία κεφάλαια της JP MORGAN, της BLACK ROCK και άλλων συναφών εταιριών συνολικό ποσό 426.000 ευρώ.   

Δεν θα σημαίνει απαραίτητα κάτι κακό. Έχουμε όμως δικαίωμα να το ξέρουμε, και να το θυμόμαστε όταν διαβάζουμε τις δημόσιες απόψεις τους.

Είναι διαφορετικό το «Ο Άρης Δημοκίδης υποστηρίζει το Grexit κι ας χάσουν τα χρήματα των Ελλήνων τη μισή αξία τους» απ' το «Ο Άρης Δημοκίδης (9.5 εκατομμύρια δολάρια σε τράπεζες του εξωτερικού) υποστηρίζει το Grexit κι ας χάσουν τα χρήματα των Ελλήνων τη μισή αξία τους», όπως είναι διαφορετικό το «Ο Άρης Δημοκίδης ζητά διαφάνεια», απ' το «Ο Άρης Δημοκίδης (καταχράστηκε 10 εκατομμύρια απ' το δημόσιο και πήρε μίζες απ' τη Siemens) ζητά διαφάνεια», και το «Ο Λάκης Λαζόπουλος επιτίθεται στην πλουτοκρατία» απ' το «Ο Λάκης Λαζόπουλος (που έβγαλε 3 εκατομμύρια απ' τα χρήματά του στο εξωτερικό για 'να γυρίσει ταινίες') επιτίθεται στην πλουτοκρατία.     

Όταν ένας πολιτικός λέει ότι αξίζει να πάρουμε το ρίσκο του Grexit, πρέπει να ξέρουμε αν θα είναι ρίσκο και για τον ίδιο ή μόνο για μας τους υπόλοιπους. Αν κάτι πάει στραβά θα φύγει στο εξωτερικό όπου έχει έτοιμη καριέρα και καταθέσεις, ή θα πεινάσει εδώ μαζί μας;   

Πόσο διαφορετικές θα ήταν οι ειδήσεις που αφορούν τους πρωταγωνιστές της πολιτικής μας ζωής, και αυτούς που πρότειναν Grexit -όπως ο Βαρουφάκης- και αυτούς που λένε πως νοιάζονται για τη φτωχολογιά -όπως ο Βενιζέλος, ο πλουσιότερος των πολιτικών αρχηγών για το '13- και αυτούς που διαχειρίζονται σήμερα τις τύχες μας -όπως ο Τσακαλώτος που ακόμα δεν έχει φέρει τα λεφτά του σε ελληνικές τράπεζες για να στηρίξει την εθνική προσπάθεια-, εάν έκαναν μόνοι τους αυτό το "full disclosure" κάθε φορά που μιλούσαν.   

Όχι για να στοχοποιούνται, αλλά αν μη τι άλλο για να μην αφήνονται υπόνοιες ότι μας δουλεύουν κανονικά... "

Του Άρη Δημοκίδη

Πηγή: http://www.lifo.gr/team/

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Η Ελλάδα την Δευτέρα το πρωί...

Ο Μιχάλης Τσόχος προσπαθεί να βγάλει μία φωτογραφία της χώρας, λίγες ώρες μετά το δημοψήφισμα και κάνει την διαδρομή από το “ναι” ως το “όχι” και τούμπαλιν...

"Νομίζω δεν έχει νόημα να καταπιαστώ με τα βασικά. Ότι δηλαδή αυτό το δημοψήφισμα έχει γίνει λάστιχο.

Το τελευταίο πράγμα για το οποίο θα αποφασίσουμε είναι μία πρόταση που κάποτε μας έκαναν οι θεσμοί - τρόικα και που τώρα δεν την έχουμε στο τραπέζι. Νομίζω άλλωστε αυτό το ομολογούν πλέον με έναν τρόπο όλοι, ακόμη και η Κυβέρνηση που κάνει το δημοψήφισμα. Σε τι θα απαντήσουμε λοιπόν με βάση αυτό το «ναι» ή «όχι» την Κυριακή;

Τι λέει η Κυβέρνηση:

Ότι θα απαντήσουμε στο αν θέλουμε να πάει την Δευτέρα στους θεσμούς με ένα ισχυρό διαπραγματευτικό ατού στα χέρια της για να κάνει μία καλή συμφωνία.

Τι λέει η αντιπολίτευση:

Σε γενικές γραμμές ότι ψηφίζουμε αν θέλουμε ευρώ η δραχμή.

Τι λένε οι Ευρωπαίοι:

Επί της ουσίας, ότι ψηφίζουμε αν θέλουμε να είμαστε μαζί τους ή χώρια τους.

Νομίζω ότι έτσι όπως εξελίχθηκε το πράγμα και εδώ που έχουμε φτάσει ανάμεσα σε όλα τα παραπάνω την Κυριακή θα ψηφίσουμε και για το ποιος θέλουμε να κάνει την διαπραγμάτευση και κατ’ επέκταση να Κυβερνήσει. Η τωρινή Κυβέρνηση ή η προηγούμενη με ολίγον από Ποτάμι…

Και αυτό δεν είναι κατά την άποψη μου ένα εύκολο ερώτημα για να απαντηθεί εδώ που φτάσαμε. Καθόλου εύκολο για την ακρίβεια και εξηγώ γιατί.

ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΟ «ΟΧΙ»…

Υποθετικά λοιπόν ξεκινάμε από το «ΟΧΙ» που το έβαλε και από πάνω στο ψηφοδέλτιο η Κυβέρνηση.

Αν βγει το «όχι» και με ποσοστό άνω του 55%, για να μην μοιάζει με μία εντελώς οριακή πλειοψηφία, ο Αλέξης Τσίπρας θα το πάρει και θα φύγει πετώντας (κυριολεκτικά και μεταφορικά) για την Ευρώπη και εκτός απρόοπτου θα πάρει μαζί του και τον Βαρουφάκη. Οι Ευρωπαίοι που από το βράδυ της Κυριακής θα έχουν ήδη ερμηνεύσει το αποτέλεσμα και θα έχουν κάνει δηλώσεις του τύπου «Οι Ελληνες αποφάσισαν ότι δεν θέλουν το ευρώ και θέλουν να φύγουν από την Ενωση» θα καθίσουν στο τραπέζι με έναν συνομιλητή που για να το πω κομψά, τον αντιπαθούν και τον θεωρούν αναξιόπιστο.

Και επειδή πλέον δεν είναι μεταξύ μας, αλλά το έγραψαν μέχρι και οι «Times» του Λονδίνου, απέναντι από τον Τσίπρα θα κάτσουν η Μέρκελ και ο Σόιμπλε, οι οποίοι «θέλουν να ρίξουν την αριστερή Κυβέρνηση της Ελλάδας για πολλούς και διάφορους λόγους».

Με αυτό το κλίμα διαμορφωμένο, κάντε μόνοι σας την υπόθεση, πόσες πιθανότητες έχει αυτή η Κυβέρνηση να

Λυπάμαι, Ελληνίδα μάνα, που θα σου χαλάσω το δακρύβρεχτο σου δράμα

Σαν παιδί μεγαλωμένο από τα γεννοφάσκια μου στην αθάνατη ελληνική επαρχία, μου ειναι αδύνατο να απαριθμήσω τις φορές που άκουσα την εν λόγω φράση, πίσω φυσικά από κλειστές πόρτες, σε συζητήσεις γυναικών. Μεγάλωσα ευγνωμονώντας την μεγαλοψυχία αυτών των γυναικών που κράτησαν το σπίτι τους και δεν διέλυσαν την οικογένειά τους, παρά τις εν λόγω κακοτοπιές...

Μεγάλωσα μέσα στο ψέμα, λοιπόν. Φαντάζομαι και εσύ, φίλε αναγνώστη.

Λυπάμαι, Eλληνίδα μάνα, που θα σου χαλάσω το δακρύβρεχτο σου δράμα. Αλλά, αυταπατάσαι. Θυσιάστηκες για τα παιδιά σου και τα θυσιάσες και αυτά στον βωμό της ανασφάλειας σου. Λυπάμαι, ειλικρινά, που θα είμαι εγώ αυτή που θα σου πω την τόσο σκληρή αλήθεια, αλλά ζούμε σε μια σκληρή εποχή συνειδητοποίησης και δεν μπορώ άλλο να σε χαϊδέψω.

 Ίσως την δεκαετία του 50, του 60, του 70, αυτή η φράση να είχε όντως ένα νόημα. Ίσως να έκανα τα στραβά μάτια εάν μεγάλωσες τα παιδιά σου τότε. Όμως, όχι, δεν τα μεγάλωσες τότε. Δεν ήσουν οικονομικά εξαρτημένη, αντιθέτως είχες την δουλεία σου ή την δυνατότητα να βρείς δουλειά, είχες τόσες πηγές πληροφόρησης, είχες ταξιδέψει, είχες μορφωθεί, είχες γύρω σου έναν κόσμο που ανεπτυσσόταν συνεχώς με ταχείς ρυθμούς. Δεν έχεις άλλοθι, λυπάμαι...

Άκουσε με λοιπόν, έκανες τα στραβά μάτια όταν έπινε και χαρτόπαιζε ο άντρας σου, λοξοκοιτούσες όταν σε απατούσε κάθε μέρα και με άλλη (ίσως και βαυκαλιζόμενη, υιοθετώντας την άποψη της μάνας σου ότι έτσι κάνει ο σωστός ο άντρας), στρουθοκαμίληζες όταν αδιαφορούσε πλήρως για τις συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών σου και όταν σε ξυλοφόρτωνε μπροστά στα έντρομα μάτια των παιδίων σου, λόγω της δικής σου αδύναμης φύσης. Επωμίστηκες όλο το βάρος της ανατροφής των παιδιών σου, αποδέχτηκες να δουλεύεις πρωί, βράδυ, μέσα και έξω από το σπίτι αφήνοντας τον άντρα σου να παρακολουθεί αδιάφορα ποδόσφαιρο στην τηλεόραση, όχι για να σώσεις τα παιδιά σου, όχι, αλλά για να αποφύγεις να αναλάβεις την ευθύνη της ζωής σου, να ωριμάσεις, να δοκιμάσεις τις δυνάμεις σου, μόνη σου πια στον έξω κόσμο.

Τα θυσίασες και αυτά στον βωμό της ανασφάλειας σου και τα καταδίκασες να μεγαλώνουν σε ένα αρρωστημένο, νοσηρό περιβάλλον, με εντελώς λανθασμένα γονεϊκά πρότυπα ρόλων. Αναρωτήθηκες ποτέ άραγε με τι πρότυπα μεγαλώνουν τα παιδιά σου; Ο γιός σου που τόσο λάτρεψες και θεοποίησες, τι μελλοντικός πατέρας θα γίνει;

Πιστεύω σε εσένα και ελπίζω νέα ελληνίδα μάνα...

Από την ψυχολόγο Φωτεινή Σταματοπούλου

Πηγή:  http://www.lifo.gr/

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Είναι διευθυντής στο Δημιουργικό Εργαστήριο της Google και είναι Έλληνας. Γνωρίστε τον.

Ο Στηβ Βρανάκης έχει γεννηθεί στον Καναδά, από Έλληνες μετανάστες και μάλιστα Κρητικούς. Στην πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που ακολουθεί περιγράφει πώς μετά από 20 χρόνια σκληρής δουλειάς στο χώρο του design και της διαφήμισης κατέληξε να είναι αυτή τη στιγμή διευθυντής στο Δημιουργικό Εργαστήριο (Creative Lab) της Google. Περιγράφει το χώρο εργασίας του, τη δουλειά του, μιλάει για την ελληνική κρίση και συμβουλεύει τους νεαρούς Έλληνες. 

H Google είναι ένα εξαιρετικό μέρος για να εργαστεί κάποιος. Το καλύτερο από όσα έχω δουλέψει μέχρι τώρα. Αρκετά πράγματα μου έκαναν θετική εντύπωση. Εκεί βλέπεις μηχανικούς να εργάζονται μαζί με σχεδιαστές. Να να δίνουν σάρκα και οστά σε μεγάλες ιδέες που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Σε αυτή την εταιρία, βλέπεις την επιστήμη να συνάντα τη φαντασία.

Βλέπεις ανθρώπους να δημιουργούν μερικά από τα πιο φιλόδοξα και τολμηρά projects.

Πως προέκυψε η θέση σε αυτή την παγκοσμίως γνωστή εταιρία;

Μόλις έμαθα για τη συγκεκριμένη θέση, έστειλα άμεσα το βιογραφικό μου, μαζί με δείγματα δουλειάς. Στο παρελθόν είχα ήδη εργαστεί στον χώρο του design, της διαφήμισης και της ψηφιακής τεχνολογίας, για περίπου 20 χρόνια. Σε αυτά τα χρόνια, είχα την τύχη να κερδίσω μια σειρά από βραβεία, που ανέδειξαν τη δουλειά μου ακόμα περισσότερο.

Είχα επίσης συμμετάσχει στο λανσάρισμα κάποιων πολύ σημαντικών τεχνολογικών προϊόντων όπως: το iPhone στη Βρετανία, του Amazon.co.uk, του Ο2 και του Coke Zero.

Ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος σας στην Google;

Με μια φράση, η δουλειά μου είναι να καινοτομώ πάνω στην προώθηση των βασικών projects της εταιρίας. Όπως η γνωστή μηχανή αναζήτησης, το Android, το Chrome ή το YouTube.

Να μιλώ για αυτά τα projects, με ενδιαφέρον τρόπο, προς το εκάστοτε ακροατήριο. Παράλληλα, προσπαθώ να αναλύσω στις εταιρίες που χρησιμοποιούν τα προϊόντα μας, το πως μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν με ακόμα πιο καινοτόμους τρόπους, βοηθώντας τους δικούς τους πελάτες.

Θα μπορούσε μια εταιρία κολοσσός σαν την Google να αναπτυχθεί στην Ελλάδα;

Η Google «γεννήθηκε» σε ένα γκαράζ στην Αμερική με πολύ λίγα χρήματα, αλλά πολύ μεγάλες φιλοδοξίες από τους δημιουργούς της. Νομίζω ότι αν συνεργαστούν οι σωστοί άνθρωποι, έχοντας ως στόχο να δημιουργήσουν κάτι που θα αλλάξει τον κόσμο, τότε μπορεί να συμβεί οπουδήποτε.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε στην Ελλάδα, είναι να μεταδώσουμε την σωστή κουλτούρα στους επιχειρηματίες.

Για τα Πρότυπα και Πειραματικά Σχολεία ο λόγος

Γράφει ο κ. Ιωάννης Καραντζής, Επίκουρος Καθηγητής στο Π.Τ.Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Πατρών

Σε μία παλαιότερη ανάρτησή μας στο ιστολόγιο «Εκπαιδευτικάκαι άλλα» με τίτλο «Ο πειραματισμός των Πειραματικών» είχαμε υπογραμμίσει (μεταξύ των άλλων σχολίων) τους στόχους της ίδρυσης και λειτουργίας των Πειραματικών και Προτύπων Σχολείων της Χώρας, στόχοι που μας εύρισκαν απολύτως σύμφωνους.

Παρενθετικά σημειώνω τους κυριότερους από αυτούς τους στόχους : «Τα σχολεία αυτά υποστηρίζουν τη δημιουργικότητα, την καινοτομία, την επιστημονική έρευνα, την πρακτική άσκηση των μελλοντικών εκπαιδευτικών, την πειραματική εφαρμογή νέων αναλυτικών προγραμμάτων και μεθόδων διδασκαλίας κτλ. και τέλος την ανάδειξη, προώθηση και εκπαίδευση μαθητών με ιδιαίτερες μαθησιακές δυνατότητες και ταλέντα αλλά και την υποστήριξη μαθητών με μαθησιακές δυσκολίες, με απώτερο στόχο την παροχή υψηλής ποιότητας παιδείας».

Στο άρθρο μας αυτό είχαμε προβάλει κάποια ερωτήματα ως προς το γεγονός ότι κάποιοι στόχοι της ίδρυσης και λειτουργίας αυτών των σχολείων έρχονται σε αντίθεση με τη σχετική υπουργική απόφαση για τον τρόπο εισαγωγής των μαθητών στα Πειραματικά Γυμνάσια και Λύκεια. 

Συγκεκριμένα αναφέρω δύο από αυτά:

1.      Πώς είναι δυνατόν αυτά τα σχολεία  να υποστηρίζουν ταυτόχρονα μαθητές με μαθησιακές δυνατότητες και ταλέντα και μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες, όταν με την καθιέρωση των εισαγωγικών εξετάσεων στο Γυμνάσιο και Λύκειο η δεύτερη κατηγορία των μαθητών (λόγω της επιλογής των αρίστων) δε θα υφίσταται;

2.    Πώς είναι δυνατόν σε αυτά τα σχολεία να προωθείται η επιστημονική έρευνα και να δοκιμάζονται νέα αναλυτικά προγράμματα και μέθοδοι διδασκαλίας, όταν είναι γνωστό ότι οι επιστημονικές έρευνες δεν μπορεί να στηρίζονται σε μία

Η αλάνθαστη ζωή

 «Ο μόνος άνθρωπος που δεν κάνει λάθη είναι εκείνος που δεν κάνει τίποτα»,ΤΗ. Roosevelt

«Θα ΄πρεπε να ζούμε δυο ζωές. Η μία δεν φτάνει.

Η πρώτη θα “πρεπε να ήταν η πρόβα, η δοκιμή. Θα τη ζούσαμε και θα σημειώναμε τα λάθη μας και τα σωστά μας.

Θα σημειώναμε: «Μη σκας για το γαμημένο διαγώνισμα στη γλώσσα. Διάβασε ποίηση.»

Θα σημειώναμε: «Φίλησε “την, τώρα! Φίλησε “την, ανόητε, τι κοιτάς;»

Θα σημειώναμε: «Ταξίδεψε τώρα που είσαι δεκαοκτώ.»

Θα σημειώναμε: «Μην μένεις άλλο σ” αυτή τη δουλειά. Σε τρώει.»

Θα σημειώναμε: «Μην μένεις άλλο σ” αυτή τη σχέση. Σε τρώει.»

Θα σημειώναμε: «Κάνε νήμα.»

Θα σημειώναμε: «Διάλεξε να σπουδάσεις κάτι που αγαπάς. Θα το κάνεις για ολόκληρη τη ζωή σου.»

Θα σημειώναμε: «Ναι, ωραία η τέχνη σου, αλλά θα χρειαστείς χρήματα και χρόνο για να συνεχίσεις να την κάνεις.»

Θα σημειώναμε: «Παίξε με το παιδί σου σήμερα. Του υποσχέθηκες μια έκρηξη ηφαιστείου.»

Θα σημειώναμε: «Πήγαινε να δεις τη μάνα σου. Μην της κρατάς κακία. Πόσο καιρό ακόμα θα την έχεις;»

Θα σημειώναμε: «Βγες έξω. Είναι μια υπέροχη ηλιόλουστη μέρα.»

Θα κρατούσαμε σημειώσεις για όλα τα λάθη μας, για ό,τι πρέπει ν” αποφύγουμε κι ό,τι πρέπει να προσέξουμε. Μετά θα ζούσαμε τη δεύτερη ζωή, την κανονική, έχοντας επίγνωση της πρώτης.

Μια αλάνθαστη ζωή.

Το λέω στην Νέλλη. Εκείνη γελάει.

«Πάλι τα ίδια θα κάναμε», μου λέει.

Την κοιτάω και θυμάμαι όσα έχουμε ζήσει. Σίγουρα. Σίγουρα πάλι τα ίδια θα έκανα. Αρκεί να ζούσα εκείνο το πρώτο φιλί, στο λιμάνι, με το νυχτερινό πλοίο να φεύγει σαν θηρίο.

Είμαστε τα λάθη μας και τα πάθη μας.

Δεν υπάρχει τελειότητα, όπως δεν υπάρχει κάποιο βαθύτερο νόημα. Το νόημα είναι η ζωή.

Όλοι εκείνοι οι εαυτοί μας είναι θαμμένοι μέσα μας. Το βρέφος, το παιδί, ο έφηβος, ο νέος, ο όχι και τόσο νέος όσο θα “θελε να είναι, ο μεσήλικας και συνεχίζεται.

Πηγή: http://sanejoker.info/2015/02/mistakes.html

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Οι διευθυντές και οι εκπαιδευτικοί σας φταίνε κύριοι του συλλόγου εστίασης Πάτρας;

Των Αντώνη Αγραπίδη και Γεώργιου Ζάγκου

Σε αντίθεση με την ισχύουσα πραγματικότητα που κατά κανόνα επικρατεί στις σχολικές μονάδες της Α/θμιας εκπ/σης την ημέρα της Τσικνοπέμπτης είναι το δελτίο τύπου του Συλλόγου Εστίασης Πάτρας που αντιτίθεται στην τήρηση του εθίμου της Τσικνοπέμπτης στα σχολεία και καταγγέλλει τους διευθυντές των σχολικών μονάδων για «αρπαχτές».

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα;

 

Φωτό: http://blogs.sch.gr/dimsalm/

Κάθε Τσικνοπέμπτη οι Σύλλογοι  Γονέων σε συνεργασία με τους Συλλόγους  Διδασκόντων τηρούν το έθιμο του τσικνίσματος που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής  παράδοσης της πόλης μας. Κάθε χρόνο οι μαθητές μας περιμένουν την ημέρα αυτή. Οι σύλλογοι Γονέων προσφέρουν στην συντριπτική πλειοψηφία τους ΔΩΡΕΑΝ σουβλάκια στα παιδιά. Τηρούν όλη τη νόμιμη διαδικασία προμήθειά τους και προσφορά τους.

Από την άλλη η τήρηση του εθίμου του ψησίματος εντάσσεται στην εκπαιδευτικά διαδικασία μέσα από την Ευέλικτη Ζώνη και το Κοινωνικό Σχολείο και κινείται στην κατεύθυνση του ανοίγματος του σχολείου στην κοινωνία.

Έτσι θεωρούμε οι εκπαιδευτικοί, αβάσιμες τις αιτιάσεις του συγκεκριμένου δελτίου τύπου.

Είναι δυνατόν ο Σύλλογος Εστίασης να έχει μεγαλύτερη ευαισθησία από τους γονείς των παιδιών και τους δασκάλους τους για το αν τηρούνται σωστά οι κανόνες υγιεινής;

Θεωρούμε απαράδεκτη επίσης τη διατύπωση περί «αρπαχτών» διευθυντών. Αν κάποιοι έχουν να καταγγείλουν κάτι να το κάνουν με όνομα και επώνυμο. Δεν έχουν το δικαίωμα να διασύρουν συλλήβδην ένα κλάδο. Οι διευθυντές των σχολείων  και οι δάσκαλοι δε θέλουν να υποκαταστήσουν τις ψησταριές. Απλά διευκολύνουν τους Συλλόγους Γονέων προκειμένου να προσφέρουν κάποιες στιγμές χαράς στα παιδιά. Τόσο πολύτιμες τις μέρες που ζούμε…

Τέλος θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι, ότι η μέρα αυτή επιφορτίζει με ιδιαίτερη ευθύνη και άγχος το διευθυντή και τους εκπαιδευτικούς προκειμένου να εξασφαλιστούν οι προϋποθέσεις ασφάλειας και  τάξης για την πραγματοποίηση αυτής της εκδήλωσης.

Τουλάχιστον άστοχη λοιπόν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την «παρέμβαση» εν’ όψει Τσικνοπέμπτης του Συλλόγου Εστίασης Πάτρας και περιμένουμε να την ανασκευάσουν στο κομμάτι που μας αφορά.

Αντώνης Αγραπίδης , Αιρετός ΑΠΥΣΠΕ Δυτ. Ελλάδας

Γεώργιος Ζάγκος , Διευθυντής 33ου Δ. Σ. Πάτρας

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

"Ξαναγινόμαστε Ωραίοι Έλληνες"

Απ' όλη την ανάρτηση του Μίκυ Θεοδωράκη θα κρατήσω αυτή τη φράση: "Ξαναγινόμαστε Ωραίοι Έλληνες", με την ελπίδα ότι δεν είναι όνειρο...

Το Γιούρογκρουπ και ο Πρόεδρός του ο Ολλανδός είναι οι εικόνες που με βασανίζουν. Πέρασα τόσα και τόσα γιατί η Μοίρα με γέννησε Έλληνα που πρέπει να υπομένει τα καπρίτσια των ισχυρών, να σκύβει το κεφάλι και να μάθει ακόμα και να τους αγαπά! Αυτόν όμως τον Ολλανδό με τα γυαλάκια ποτέ μου δεν μπόρεσα να χωνέψω, αν και μικρός έπινα γάλα Nestle.

Ήρθε λοιπόν φουριόζος με την έπαρση του Αφεντικού, για να τραβήξει τα αυτιά των άτακτων υπηκόων μιας φυλής για γέλια και για κλάματα που σήκωσε κεφάλι ξεχνώντας πως είναι αποπαίδι της Ευρώπης, του Γιούρογκρουπ και του Προέδρου του κυρίου Γερουν Νταϊσελμπλουμ.

Και τότε συνέβη ένα θαύμα, σαν κι αυτά τα ξεχασμένα στα βάθη της μνήμης μου. Δύο εκπρόσωποι αυτού του Λαού της β΄ κατηγορίας, ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης, με σπάνια ψυχραιμία και ευγένεια, τον τύλιξαν μέσα σε δυο φωτεινά και ωραία ΟΧΙ, που τον κεραυνοβόλησαν, σε σημείο που να ξεχάσει την ευγενική του καταγωγή του Άρχοντα Ευρωπαίου και να μην ξέρει πώς και από πού να φύγει.

Εδώ, στο σημείο αυτό, τα ξεχνάμε όλα. Ξαναγινόμαστε Ωραίοι Έλληνες. Και ψηλώνουμε κι εμείς. Πώς και γιατί έγινε και πού θα οδηγήσει, είναι λεπτομέρειες για τον Έλληνα που έζησε και επέζησε με τα Σύμβολα. Και θεωρώ μικρόψυχο το να μετράμε κουκιά σε μια στιγμή εθνικής αναλαμπής.

Αθήνα, 31.1.2015

Μίκης Θεοδωράκης

Πηγή: http://www.mikistheodorakis.gr/el/writings/statements/?nid=5111

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

"Λέω να πρωτοτυπήσω"

"Οι προκάτοχοί μου επέλεξαν άλλα να λένε προεκλογικά και άλλα να κάνουν μετεκλογικά. Έχασαν τη στήριξη του λαού και έπεσαν. Σκέφτομαι να πρωτοτυπήσω και να μείνω συνεπής στις δεσμεύσεις μου", φέρεται να είπε ο Α. Τσίπρας. Και πραγματικά αν μείνει συνεπής, θα έχει πρωτοτυπήσει! Μήπως μαζί του θα έπρεπε να πρωτοτυπήσουμε και όλοι εμείς;

Εμείς σαν πολιτικοί και να σταματήσουμε να ενδιαφερόμαστε μόνο για επιδόματα, μίζες, ψήφους, θεσούλες και ένα σωρό άλλες μικροπρέπειες  που δεν τιμούν τον ελληνικό λαό;

Εμείς σαν πολιτικοί και να σκύψουμε με διάθεση συνεργασίας στο να βρεθεί ένας διαφορετικός δρόμος από κείνον που είχαμε πάρει μέχρι τώρα και μας οδηγούσε στο πουθενά;

Εμείς σαν λαός και να σταματήσουμε να ζητούμε πελατειακές σχέσεις με τους πολιτικούς μας;

Εμείς σαν λαός και να αλλάξουμε λίγο την κουλτούρα του ωχαδερφισμού και να σταματήσουμε να ενδιαφερόμαστε μόνο για τον μικρόκοσμό μας.

Κάναμε ήδη την αρχή...

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Αφήστε μας να το χαρούμε λίγο, ρε γαμώτο!

της Έλενας Ακρίτα

Πρώτη φορά βλέπω να βρίζουν όλοι επειδή μια νέα κυβέρνηση δηλώνει ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΑ ότι θα υλοποιήσει όσα δεσμεύτηκε ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ. Δεν έχει ξαναγίνει, μιλάμε για παράνοια.

      Αφήστε μας να το χαρούμε λίγο, ρε γαμώτο! Απ' τη μύτη, μας το βγάζετε. Κάνετε σαν το κωλόπαιδο που όλοι είχαμε στην τάξη και μας έβγαζε ξινή την πενταήμερη: Μια θα βρέξει, μια το μπέργκερ χάλια, μια μου πήρες τη μερέντα, μια αλλάξτε μουσική. Ίδιοι είστε!

      Τι μίρλα είναι αυτή. Τι γκρίνια, τι μιζέρια, τι λαός είμαστε εμείς, έλεος κάπου! Κάθεται ο άλλος σαν κυράτσα και παραμονεύει πότε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΠΑΝΑΓΑΘΕ, θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ τη στραβή.

      Read my lips, δεξιούλη μου: Θα τη κάνει τη στραβή, που να πάει ο διάολος. Θα την κάνει, στο λέω και στο υπογράφω. Νέοι είναι, άπειροι είναι, πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση είναι, θα γίνει η πατάτα, θα γίνει το φάουλ, θα γίνει το λάθος: Μόνο οι νεκροί είναι αλάνθαστοι.

      Αλλά αυτό το σίχαμα που βιώνουμε τρεις μέρες τώρα, δεν παλεύεται με τίποτα, αδερφάκι μου. Με τί-πο-τα:Κάθεται η ΝΔ σαν τη γριά στο κατώφλι και κουτσομπολεύει όποιον περνάει μπροστά της:

      Κι όταν λέω 'γριά', δεν εννοώ την γιαγιούλα την καλοκάγαθη.

      Την 'άλλη' εννοώ: την μικρόψυχη, την κακιασμένη, τη στρίγγλα πεθερά. Αυτή που έμεινε χήρα κι ανέραστη στα 30  της - και της φταις εσύ γι' αυτό.

                  Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια...

      Γιατί ορκίστηκαν στην «τιμή και στη συνείδηση» τους κι όχι στο Ευαγγέλιο.

      Γιατί δεν φόρεσαν γραβάτες.

      Γιατί δεν έβαψαν ρίζα.

      Γιατί έφτυσαν τσίχλα στον κήπο (κάτι ξέρω 'γω που τις καταπίνω).

      Γιατί πήγε η Κωνσταντοπούλου με κίτρινο παλτό.

      Γιατί ο Βαρουφάκης το βράδυ έφαγε στη 'Ράτκα'.

      Γιατί έχει λιλά σημειωματάριο.

      Λίιιιγο να το χαρούμε, πάει; Να μην ξεσκιζόμαστε, πάει; Να στείλουμε στα τσακίδια αυτή την εμφυλιοπολεμική φάση, πάει;

      Και στα πίσω πίσω - ειδικά εμείς που δεν ανήκουμε πλέον στη «γενιά της τρελής χαράς» γιατί που πολλά έχουν δει τα μάτια μας - κρατάμε από πριν μικρό καλάθι.

      Αλλά να εγκαλούμε μια κυβέρνηση επειδή δηλώνει ότι θα τιμήσει τις δεσμεύσεις της - ε, καλά δεν υπάρχει αυτό, τέρμα!

      Βγήκε ο Τσίπρας στο υπουργικό συμβούλιο κι - όσο μας επέτρεψε να ακούσουμε ένας που έβηχε συνέχεια κολλητά στον ηχολήπτη - έβαλε 4 προτεραιότητες. Τις οποίες 4 προτεραιότητες ΟΛΩΣ ΤΥΧΑΙΩΣ είχε βάλει και πριν την 25η:

     

            Μίλησε για αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης.

            Μίλησε για την ανεργία και την Οικονομία.

            Μίλησε για διαπραγμάτευση με τους εταίρους.

            Μίλησε για φορολογία, διαπλοκή, διαφθορά.

      Τι το 'θελε; Την ίδια μέρα πέσανε πάνω μας οι εφτά πληγές του Φαραώ. Χρηματιστήρια πάτωσαν, επενδυτές έφυγαν, τράπεζες πήραν ταγάρι ζητιανιάς και γενικώς ήρθαν τα πάνω κάτω.

(Παρένθεση: Το γεγονός ότι όλα όοοολα ΟΟΟΛΑ αυτά παίζει να είναι εσκεμμένες ενέργειες εν όψει διαπραγματεύσεων, ούτε που να μας διαπεράσει το πλατινέ. Κλείνει παρένθεση).

      Και από τηλεοράσεως, δάχτυλα άρχισαν να κουνιούνται:

                  «Πού θα βρείτε τα λεφτά;»

      Κι έβλεπες στο μάτι τους αυτή την χαιρεκακία, αυτή την ξινίλα, αυτό το μίσος από τους «πατριώτες». Που προτιμάνε να πάει η χώρα κατά διαόλου - μόνο και μόνο για να πανηγυρίσουν «σας τα ΄λεγα εγώ, δοξάστε με!». Που λένε «μακάρι να βγω» ψεύτης. Και το βλέπει το μάτι το γουρλωμένο «μακάρι να φουντάρουμε παρά να βγω ψεύτης».

                  Που θα βρούνε τα λεφτά;;;

            Δεν ξέρω - αν ήξερα θα ήμουνα ο Δραγασάκης. Μπορεί να τα βρούνε, μπορεί και όχι. Μπορεί να την πατήσουμε όλοι μαζί, μπορεί να προχωρήσουμε όλοι μαζί.  Μπορεί να δικαιωθούμε, μπορεί και να διαψευστούμε.

      Δεν ξέρει κανείς που θα μας βγάλει  αυτός ο δρόμος. Αφήστε μας όμως να απολαύσουμε τη διαδρομή. Αφήστε μας να το χαρούμε λίγο, ρε γαμώτο!

      Και ποιος ξέρει; Μπορεί - λέω εγώ τώρα - ΑΥΤΗ η πολιτική να μας βγάλει σε ξέφωτο...

      Γιατί η ΑΛΛΗ πολιτική μας έβγαλε στον Καιάδα.

Υ.Γ. Α, μην ξεχάσω. Όποιος ΝΔκράτης πρώην υπουργός χρειάζεται χαρτί υγείας, ευχαρίστως να του δώσω. Πήγα σήμερα σουπερ μάρκετ και guess what: Είχε στοίβες, Σοφία μου.

Πηγή: http://www.tanea.gr/instanea/me-tin-elena/article/5203969/afhste-mas-na-to-xaroyme-ligo-re-gamwto/

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Δεύτερη ζωή δεν έχει, λέμε!!!

Από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη:

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει

όσο κι αν το κυνηγά

πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά

δεύτερη ζωή δεν έχει.

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Η αξία του δαχτυλιδιού

Υπάρχει μια παλιά ιστορία για ένα παιδί που πήγε να ζητήσει τη βοήθεια ενός σοφού:

«Ήρθα, δάσκαλε, γιατί νιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πώς μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;»

Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε: «Πόσο λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά, ίσως...» και ύστερα από μια παύση συνέχισε: «Αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω.

«Ε… μετά χαράς, δάσκαλε», είπε διστακτικά ο νεαρός, νιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν για άλλη μια φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του. «Ωραία», συνέχισε ο δάσκαλος. Έβγαλε το δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας: «Πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένα χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς για αυτό. Και με κανέναν τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς».

Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι κι έφυγε. Μόλις έφτασε στην αγορά, άρχισε να προσφέρει το δαχτυλίδι στους εμπόρους που το κοίταζαν με κάποιο ενδιαφέρον, ώσπου ο νεαρός έλεγε τι ζητούσε γι’ αυτό. Όταν το παιδί έλεγε «ένα χρυσό φλουρί», άλλοι γελούσαν, άλλοι του γύριζαν τις πλάτες και μόνο ένας γέροντας φάνηκε αρκετά ευγενικός για να μπει στον κόπο να του εξηγήσει ότι ένα χρυσό φλουρί ήταν πάρα πολύ για ένα δαχτυλίδι.

Θέλοντας να βοηθήσει, ένας του προσέφερε ένα ασημένιο νόμισμα κι ένα μπακιρένιο τάσι, όμως ο νεαρός είχε οδηγίες να μη δεχτεί λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί κι έτσι απέρριψε την προσφορά. Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συνάντησε στο δρόμο του στην αγορά -και σίγουρα θα ήταν πάνω από εκατό άτομα- , παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το άλογο και γύρισε πίσω.

Πόσο θα ήθελε ο νεαρός να είχε ένα χρυσό φλουρί για να το δώσει στο δάσκαλο και να τον γλυτώσει από το πρόβλημά του. Έτσι, θα έπαιρνε κι αυτός τη συμβουλή και τη βοήθεια του δασκάλου. Μπήκε μέσα στην κάμαρη. «Δάσκαλε», είπε, «λυπάμαι. Είναι αδύνατο να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού».

«Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε», απάντησε χαμογελώντας ο δάσκαλος. «Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού. Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε στον κοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; Πες του ότι θέλεις να το πουλήσεις και ρώτησέ τον πόσα μπορεί να πιάσει. Όμως, μην του το πουλήσεις, όσα κι αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι. «Ο νεαρός καβάλησε το άλογο κι έφυγε πάλι.

Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με το φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί: «Πες στο δάσκαλο, αγόρι μου, ότι αν θέλει να το πουλήσει αμέσως, δεν μπορώ να του δώσω παραπάνω από πενήντα οχτώ χρυσά φλουριά για το δαχτυλίδι του».

«Πενήντα οχτώ χρυσά;», φώναξε το παιδί. «Ναι», απάντησε ο κοσμηματοπώλης. «Βέβαια, με λίγη υπομονή θα μπορούσαμε να βγάλουμε γύρω στα εβδομήντα χρυσά φλουριά, όμως, αν είναι επείγον…» Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα.

«Κάθισε», του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. «Είσαι κι εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. Ένα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο, πρέπει να σ’ εκτιμήσει ένας αληθινός ειδικός. Γιατί στη ζωή σου γυρίζεις εδώ κι εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;» Και μ’ αυτά τα λόγια, έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρό του δάχτυλο του αριστερού του χεριού.

(Απόσπασμα από το βιβλίο τού Χόρχε Μπουκάι «Να σου πω μια ιστορία», Εκδόσεις Όπερα.

Πηγή: http://www.emprosnet.gr/

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

«Κύριε πρωθυπουργέ, ο λαός πεινάει»

Ανοιχτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά από τη συγγραφέα Cosmina Furchi Gliatas.

 

Πηγή φωτό: http://www.brattiro.net/EVENTI

«Signor Presidente, la gente, il popolo, ha fame»

Κύριε πρωθυπουργέ, ξέρω ότι σίγουρα δεν με θυμάστε. «Γνωριστήκαμε» πέρυσι στο καφέ του Μουσείου της Ακρόπολης, στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του κ. Χ. Παναγιωτόπουλου. Θα ήθελα να σας μεταφέρω μια είδηση, που σίγουρα κάποια παρουσιάστρια δεν θα έλεγε ποτέ από το δελτίο. Ξέρετε, μερικοί πιστεύουν ότι δεν πρέπει να ασχοληθούμε με τον «κοσμάκη», όλο παραπονιέται ότι πεινάει και τον βρίσκουν αξιολύπητο - ότι είναι… άξιος μόνο για γιουχάισμα.

Για να μιλάμε για τον Εμπολα και την πείνα που αφορά μια λεγόμενη «τριτοκοσμική χώρα» επιτρέπεται. Αλλά μια ευρωπαϊκή χώρα, όπως η Ελλάδα, αυτή η είδηση είναι «απαγορευτική», δεν έχει γκλάμουρ και θα στεναχωρηθούν ακόμα και οι εταίροι μας αν μάθουν ότι: στην Ελλάδα του 2014 «ο κόσμος πεινάει και κλέβει ακόμα και το λάδι από τους τάφους στα νεκροταφεία» . Αυτή τη συγκλονιστική είδηση μού την μετέφερε τηλεφωνικά η θεία μου, από το χωριό καταγωγής του συζύγου μου.

Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά; Θα σας θυμίσω το λεπτομερή διάλογο που είχαμε πέρυσι για να καταλάβετε.

Με ένα πλατύ χαμόγελο περνούσατε και σταματήσατε μπροστά μου και δίνοντάς μου το χέρι, ευγενικά μού είπατε: «Καλημέρα, όλα καλά;»  Από αμηχανία σας απάντησα στα ιταλικά: «Buongiorno, tutto bene, grazie». Και τότε κι εσείς, σε άψογα ιταλικά, (η αλήθεια πάντα να λέγεται), με ρωτήσατε αν ήμουν Ιταλίδα. Σας απάντησα πως «ναι» και ότι «ο σύζυγός μου είναι Έλληνας». Τότε, πάντα στα ιταλικά, με ρωτήσατε: «Από πού είναι;». Κι εγώ: «Από ένα χωριό κοντά στην Καλαμάτα”. Μου είπατε: «Από πού ακριβώς, πρέπει πάντα να είμαστε ακριβείς». (Τώρα που σας τα γράφω μου έρχεται στο νου ο διάλογος του κ. Καραμανλή με φαντάρους στο στρατόπεδο, αλλά είναι αλήθεια και υπάρχουν και μάρτυρες).

Σας είπα: «Είναι από τη Χώρα Μεσσηνίας». Κι εσείς απαντήσατε: «Πολύ όμορφη η Χώρα. Να είστε καλά, χάρηκα». Ύστερα προχωρήσατε προς τη θέση σας για να παρακολουθήσετε την εκδήλωση.

Η συγκλονιστική είδηση που σας έλεγα λοιπόν προέρχεται από εκεί, από τη Χώρα Μεσσηνίας. Η θεία μου, όπως κάθε μέρα, πήγε στο νεκροταφείο για να ανάψει το καντήλι για τον σύζυγό της. Εκείνη την ημέρα όμως δεν μπόρεσε, γιατί της είχαν κλέψει το μπουκαλάκι με το λάδι που κρατούσε εκεί. Αργότερα διαπίστωσε ότι δεν έλειπε μόνο σε αυτή.

Μα από τον τάφο κ. πρωθυπουργέ; Δεν σας κρύβω ότι από τους κάδους έχω διαβάσει και έχω δει- εδώ και στην Ιταλία. Αλλά από τους τάφους, πρώτη φορά ακούω και σοκαρίστηκα. Η ίδια δεν παραπονέθηκε. Στο τηλέφωνο έκλαιγε και μου έλεγε: «πού έχουμε φτάσει παιδί μου, τέτοια πείνα ούτε στον πόλεμο τη θυμάμαι. Τι τραβάνε οι άνθρωποι!». Εφόσον είναι πεθαμένοι, έχουν λύσει το θέμα της πείνας. Έτσι προφανώς σκέφτηκαν αυτοί που πήραν το λάδι. Δεν γράφω «έκλεψαν», γιατί αυτό το ρήμα το χρησιμοποιώ για άλλες περιπτώσεις (π.χ. έκλεψαν το κινητό μου ή έκλεψαν τις οικονομίες του ελληνικού λαού).

Αυτοί που πήραν το λάδι, λοιπόν, δεν ήταν υπό την επήρεια κάποιας απαγορευμένης ουσίας, το πήραν γιατί πριν να έρθουν στις πλατείες για να διαμαρτυρηθούν για την ανυπόφορη κατάσταση και να τους χτυπούν τα ΜΑΤ, τους «κτυπάει» η πείνα που τους τσακίζει κυριολεκτικά τα κόκαλα και βιώνουν όλη αυτή την κατάσταση στο πετσί τους, αφού μόνο αυτό τους έμεινε. Όλα τα άλλα τους τα πήραν …τους τα «έκλεψαν». Το έκαναν για να προστατεύουν ότι πολυτιμότερο έχουν, τη ζωή τους, για να επιβιώσουν.

Γιατί όλα έγιναν «γι αυτούς, χωρίς αυτούς» και φορτώθηκαν στην πλάτη τους. Και τίποτα δεν έγινε «σεμνά και ταπεινά», όπως έλεγε η παράταξή σας, αλλά άκουσαν και από πάνω το χυδαίο και προκλητικό «μαζί τα φάγαμε». Ε όχι. Πεινασμένοι είναι, μίζεροι όχι.

Για μένα μίζεροι και άθλιοι είναι όλοι αυτοί που κατέβηκαν στην πολιτική για να υπερασπίσουν τα συμφέροντά τους. Kαι τα διαμάντια της δημοσιογραφίας, που «θυσίασαν» την πένα τους για την «πολιτική τους πάρτη» και όχι για το καλό τού πολίτη, που δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για να ενημερώνουν για το τι πραγματικά συμβαίνει και όπως ξέρετε η ενημέρωση είναι το παν…

Η γνώση, το μόνο όπλο στα χέρια τον λαών για να λάμπει η αλήθεια, γιʼ αυτό και τον θέλουν άοπλο και χορτάτο με το life style. Κύριε Πρωθυπουργέ, τώρα ξέρετε. Στα αγαπημένα μέρη σας, εκεί από όπου κατάγεστε, αλλά και όχι μόνο, οι άνθρωποι πεινούν, ο λαός πεινάει.

Κι αφού η πρώτη μας κουβέντα ήταν στα ιταλικά: «Signor Presidente, la gente, il popolo, ha fame» και δεν ζητά παντεσπάνι, αλλά ψωμί και οι πεθαμένοι δεν μπορούν να το προσφέρουν αυτό.

Και από την ιστορία ξέρουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από ένα λαό που πεινάει. Δανείζομαι τα λόγια σας για να κλείσω μερικά στόματα αναγνωστών που θα λένε ότι λαϊκίζω και ανήκω σε κάποιο κόμμα. Ένα έχω να πω: δεν ψηφίζω καν στην Ελλάδα.

Σας έγραψα για έναν απλό και μόνο λόγο: ενδιαφέρον και αγάπη προς αυτόν το λαό, αυτή τη Χώρα… γιατί θέλω να τη δω «λίγο ψηλότερα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα». Είμαι σίγουρη ότι καταλάβατε…

Δηλώσεις Αντώνη Σαμαρά, 30 Σεπτεμβρίου 2011: «Μόλις χθες, κορυφαίος Γερμανός πολιτικός, και μάλιστα πρώην υπουργός των οικονομικών, είπε ότι με αυτά τα μέτρα που

O γιος για τον πατέρα

Ένας ηλικιωμένος άνδρας ζούσε μόνος του σε μια επαρχιακή πόλη της Ιταλίας. Ήταν άνοιξη και ήθελε να σκάψει το κήπο του για να φυτέψει ντομάτες, όπως άλλωστε έκανε κάθε χρόνο. Αυτή τη χρονιά όμως, ένιωθε ότι δεν είχε πια τη δύναμη για να το καταφέρει.

Όχι ότι δεν δοκίμασε. Δεν ήταν λίγα τα πρωινά που πήρε το σκαλιστήρι του και προσπάθησε να σκάψει αλλά πολύ γρήγορα, κουράζονταν και τα παρατούσε. Δυστυχώς ο μοναδικός άνθρωπος που θα μπορούσε να τον βοηθήσει, ο γιος του, βρίσκονταν στη φυλακή.

Έτσι ο ηλικιωμένος γεμάτος απογοήτευση, έκατσε μια μέρα και έγραψε ένα γράμμα στο γιο του, στο οποίο περιέγραφε τη δύσκολη θέση στην οποία βρισκόταν:

«Αγαπητέ Βίνσεντ

Αισθάνομαι πολύ άσχημα γιατί δεν θα καταφέρω να φυτέψω φέτος στον κήπο τομάτες. Νιώθω πως γέρασα τόσο που έχασα πλέον τις δυνάμεις μου. Είναι και το χώμα τόσο σκληρό που όσο και να προσπαθήσω δεν πρόκειται ποτέ να τα καταφέρω. Μακάρι να ΄σε είχα εδώ μαζί μου για να με βοηθήσεις. Ξέρω ότι θα το έκανες με χαρά για μένα.

Με αγάπη, ο πατέρας σου»

Λίγες ημέρες αργότερα, έλαβε αυτό το γράμμα από το γιο του:

«Αγαπητέ μπαμπά,

Σε παρακαλώ, με τίποτα να μην σκάψεις το κήπο. Αν το κάνεις θα ξεθάψεις τα πτώματα που έχω θάψει και θα μου προκαλέσεις περισσότερα προβλήματα. Σε ικετεύω. Μην σκάψεις τον κήπο.

Mε αγάπη, Βίνι»

Το επόμενο πρωινό ο ηλικιωμένος είδε από μακριά ένα κομβόι αυτοκινήτων να πλησιάζει προς το σπίτι του. Ήταν αστυνομικοί που ευγενικά του ζήτησαν να μπει μέσα και να μην βγει μέχρι να φύγουν. Για πολλές ώρες οι αστυνομικοί έσκαβαν το χώμα γύρω από το σπίτι του έκπληκτου άντρα. Όταν πια συνειδητοποίησαν ότι δεν υπήρχε τίποτα σημαντικό να βρουν, ζήτησαν συγνώμη από τον ηλικιωμένο που τον αναστάτωσαν και έφυγαν.

Tην επόμενη μέρα ο πατέρας πήρε άλλο ένα γραμμα από τον γιο του:

«Αγαπητέ πατέρα

Τώρα μπορείς να φυτέψεις και ντομάτες αλλά και ότι άλλο θέλεις. Αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσα να κάνω κάτω από αυτές τις συνθήκες.

Με αγάπη Βίνι»

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ